The Duskbloods ziet eruit als zo’n multiplayerexperiment dat na een paar weken leegloopt. Na acht uur spelen blijkt dat vooroordeel toch wat voorbarig.
Toen het spel vorig jaar april werd aangekondigd als een ‘PvPvE Soulslike’, fronsten zelfs trouwe fans hun wenkbrauwen. Begrijpelijk, want die omschrijving vertelt eigenlijk maar een klein deel van het verhaal. FromSoftware omschrijft het inmiddels zelf ook anders. Wat The Duskbloods precies is, laat zich lastig in één zin uitleggen. Het heeft iets van Bloodborne, een bordspel en een traditionele multiplayergame, verpakt in rondes van ongeveer dertig minuten.
BLOEDDORST ALS VERDIENMODEL
Een match, officieel een Dusk Battle, werkt ongeveer als volgt. Acht spelers kiezen een personage, een Bloodsworn, en worden losgelaten op een grote kaart vol vijanden, bosses en verborgen plekken. Het doel is niet simpelweg om de andere spelers uit te schakelen, maar om zoveel mogelijk Virtue-punten te verzamelen. Zie het als overwinningspunten in een bordspel, een vergelijking die Miyazaki zelf maakt. Na iedere fase vallen de spelers met de laagste score af, totdat er drie overblijven voor een laatste PvP-gevecht.
Virtue kun je op allerlei manieren verdienen. Vijanden en bosses verslaan, opdrachten voltooien, vlammende schedels op tronen claimen of simpelweg bepaalde items verzamelen. Ook andere spelers aanvallen kan, maar buiten speciale Ritual Sites levert dat meestal weinig op. Daardoor zijn er meerdere manieren om een match te winnen. De kunst is vooral om op het juiste moment de route te kiezen die je de meeste Virtue oplevert.
VAMPIEREN MET EEN JETPACK
De zes speelbare Bloodsworn uit de netwerktest zijn precies zo vreemd als je van FromSoftware mag verwachten. Albert is de allrounder met dubbele sabels en een machinepistool. Layla schiet van afstand en kan halverwege zelfs een Gatling gun uit haar borst trekken. Senator Samir Patres gebruikt een rapier en kan veranderen in een dinosaurus die tegenstanders simpelweg in zijn bek stopt. Trang Lanh vecht met een chakram en kan onzichtbaar worden. Bloodhand Jan loopt rond in een soort pyjama, met een pot op zijn hoofd en een bijl in zijn handen.
En dan is er Zork. Hij draagt een volledig duikerspak, vecht met een stuk onderzeekabel en kan zichzelf als een menselijke raket lanceren. Zork kan je moeiteloos meerdere keren achter elkaar uitschakelen, en dat gevoel laat je niet snel los
BLOED EN BEWEGING
Het gevecht voelt als Bloodborne met een flinke scheut extra bewegingsvrijheid. Je hebt blocken, pareren en ontwijken, maar kunt daar ook vier keer achter elkaar springen en een airdash aan toevoegen. Sprinten kost geen stamina, waardoor je over gebouwen kunt rennen, van daken kunt springen en vijanden vanuit de lucht kunt aanvallen. Wie Elden Ring Nightreign heeft gespeeld, zal de basisstructuur van korte, instanced matches met een tikkende klok herkennen, maar The Duskbloods gaat nog een stap verder in snelheid en mobiliteit.
Naast je eigen Bloodsworn krijg je een NPC-partner, een zogenaamde Kin. Die vind je via portalen op de kaart en ze worden sterker naarmate je meer vijanden verslaat. Ook hier trekt FromSoftware alle registers open. Baritone is een operazanger die vijanden suplext terwijl hij je stats verbetert. Valentinos the Unwise rijdt rond in een soort strijdwagen en kan tegenstanders letterlijk doodknuffelen. Nia, Sister of the Briar, is een snelle zwaardvechter die vooral gevaarlijk wordt wanneer je haar even uit het oog verliest. Je kunt je Kin vervangen, maar een sterke partner inruilen voor een zwakker exemplaar is natuurlijk een risico.
De camera vormt daarbij een opvallend zwak punt. Snelle spelers zijn lastig te volgen, zeker wanneer iemand met een geladen sprong de lucht in schiet. Tijdens PvP-gevechten kan dat behoorlijk frustrerend zijn. De camera’s van FromSoftware zijn nooit perfect geweest, maar door het hogere tempo valt het probleem hier een stuk meer op.
TAFELBLAD-DNA
Het verrassendste systeem is misschien wel dat van de Sigils. Die doen sterk denken aan opdrachten uit een tabletop RPG. Voor iedere match activeer je een Sigil voor je personage, waarmee je een persoonlijke opdracht krijgt die extra Virtue kan opleveren. Zo kun je een andere speler als gezworen vijand krijgen, op zoek moeten naar een verloren vriend of zelfs de opdracht krijgen om een willekeurige tegenstander ten huwelijk te vragen.
Daarnaast zijn er Events die tijdens een match willekeurig kunnen verschijnen. Een zeppelin kan bijvoorbeeld luchtaanvallen uitvoeren, bliksem kan alle spelers naar een willekeurige plek op de kaart teleporteren en een meteoriet kan ergens neerstorten. Wie het fragment vervolgens tot het einde van de fase weet vast te houden, krijgt Virtue. Daardoor weet je nooit helemaal hoe een match zich gaat ontwikkelen.
ZORG VOOR MORGEN
De grootste vraag is wat er na de release gebeurt. FromSoftware heeft geen indrukwekkend trackrecord als het gaat om langdurige ondersteuning van multiplayergames. Nightreign voelde relatief snel een stuk leger aan. Miyazaki heeft nieuwe verhaalcontent voor de hub aangekondigd, naast een progressiesysteem genaamd Bloodlines en matchmaking op basis van vaardigheid. Dat klinkt interessant, maar uiteindelijk moet blijken of FromSoftware genoeg reden kan geven om spelers maandenlang terug te laten komen.
Na acht uur spelen is de drang om meteen opnieuw te beginnen er direct. Dat zegt misschien meer dan welke roadmap ook. De combinatie van Souls-combat, bordspelmechanismen en compleet bizarre personages voelt als iets wat je niet snel ergens anders tegenkomt. The Duskbloods is eigenwijs, ambitieus en soms compleet gestoord. De vraag is alleen of FromSoftware die formule lang genoeg interessant kan houden.
The Duskbloods heeft nog geen releasedatum, maar verschijnt later in 2026 exclusief voor Nintendo Switch 2. De netwerktest loopt van 21 tot en met 24 augustus.
