Halverwege mijn vierde run met de barbarian realiseerde ik me dat ik al tien minuten geen enkel risico meer liep. Gewoon A ingedrukt houden, naar beneden stampen, onkwetsbaar zijn. Herhalen.
Ik had me verheugd op Dark Scrolls. Doinksoft leverde met Gato Roboto een charmante metroidvania af en Gunbrella had pit. En de trailers beloofden precies het soort gecontroleerde chaos dat je wilt na een lange werkdag: kleurrijke pixel art, een handvol vreemde helden, co-op op de bank. Devolver Digital op het etiket. Daar kan weinig misgaan, zou je denken.
Toch is Dark Scrolls een game die z’n eigen potentieel consequent ondermijnt. Niet door gebrek aan ideeën, maar door een gebrek aan richting. Alsof iemand alle ingrediënten voor een prima arcadespel op tafel legde en vervolgens vergat er een recept van te maken.
SCROLLEN ZONDER DOEL
Het concept is snel uitgelegd: je kiest een held, de camera schuift vanzelf naar rechts, en jij schiet, springt en overleeft tot de boss. Onderweg koop je perks in winkels, vul je een sterrenbalk die die perks activeert, en hoop je dat de combinatie werkt. Na de boss begint het opnieuw, via een wereldkaart met vertakkingen die doet denken aan Ghosts ’n Goblins.
Klinkt prima. Is het ook, voor precies twee runs. Daarna merk je dat de procedureel gegenereerde levels verdacht veel op elkaar lijken, dat de bosses hun patronen na één poging weggeven, en dat er na een gewonnen run niets gebeurt. Geen score. Geen eindscherm. Geen beloning. Je wordt teruggeworpen naar de lobby alsof het spel z’n schouders ophaalt. “Ja, en?”
RAAR VOLK
Het sterkste element is het roster. Je begint met drie helden, een barbarian, een rogue en een mage die zo uit Final Fantasy IX had kunnen stappen, en ontgrendelt er gaandeweg nog zeven. Die zijn stuk voor stuk eigenaardig: een hond die vijanden wegblaft, een kok met dubieuze bedoelingen, een cupido met genezende krachten, en een rat met een saxofoon die verschillende melodieën moet spelen voor verschillende aanvallen.
Elke held heeft een unieke dubbele sprong, en daar zit het echte plezier. Grizz stampt naar beneden en maakt alles plat, Emerys dasht horizontaal als M. Bison op z’n slechtst, en Pigeon gooit messen naar beneden voor extra hoogte. De i-frames op die sprongen zijn vaak krachtiger dan de specials zelf. Dat levert leuke momenten op, tot je ontdekt dat sommige helden het spel simpelweg breken.
KAPOTTE KASSA
Grizz’ grondstamp maakt hem onkwetsbaar tijdens de volledige animatie en recovery. Houd A ingedrukt, stuit van vijand naar vijand, en je bent praktisch onaantastbaar. Mooi voor tien minuten, dodelijk voor de levensduur. De fairy-perk, die je healt zolang je sterren vult, maakt de zaak nog erger. Combineer die twee en je hoeft nooit meer na te denken.
De economie is net zo wankel. In de trainingsruimte kun je eindeloos op een bokszak slaan terwijl je coin-boosting perks opraapt, waardoor je met duizenden goudstukken een run ingaat. Of dat de bedoeling is? Geen idee. Net als de gevangenissleutel die je in de winkel koopt om een held te ontgrendelen: de prijs staat nergens vermeld, verandert per level, en ik was er tot het moment dat het werkte van overtuigd dat het een bug was.
Nog mooier: ontgrendel je een dubbele emote, dan belooft het spel die om te wisselen voor 500 goud. Klinkt redelijk. Alleen wordt dat goud nooit bijgeschreven. Het is simpelweg een leugen in de interface. En die emotes zelf? Geen unieke designs, maar standaard emoji’s in pixelvorm. Als premium unlock. In een betaald spel.
SAMEN ALLEEN
Dark Scrolls verkoopt zichzelf als co-op ervaring, maar het voelt alsof niemand dat daadwerkelijk heeft getest. De moeilijkheidsgraad schaalt niet mee, bosses hebben dezelfde HP, en goud wordt niet gedeeld. Als je partner sterft, wordt die een geest die hartjes kan oprapen maar verder nutteloos is. Er is geen revive-mechanic, tenzij de overlevende speler de hele rest van het level solo afmaakt. Je kunt net zo goed de controller neerleggen.
Sterker nog: je kunt in co-op niet eens nieuwe helden ontgrendelen. Het meest uitdagende moment met een vriend was een optioneel pad dat 1200 goud kostte per persoon, wat betekende dat één van ons moest stoppen met goud oprapen. Niet bepaald het soort puzzel dat je bij de ontwerpvergadering op het whiteboard wilt zien.
KALE BOTTEN
De audioafdeling verdient een aparte vermelding, en niet in positieve zin. De soundtrack is op z’n best vergeetbaar en op z’n slechtst irritant. De winkel wordt gerund door drie ganzen in een trenchcoat, wat op papier grappig is tot je de claxon-achtige honk voor de twintigste keer hoort. Geluidsinstellingen zijn alleen bereikbaar via het hoofdmenu, niet tijdens een run. Controller-instellingen bestaan niet. Accessibility-opties ook niet.
Er is geen overzicht van eerder ontgrendelde perks, geen scorebord, geen run-geschiedenis. Zelfs save slots ontbreken. Wil je opnieuw beginnen? Dan mag je handmatig je save file gaan zoeken op je harde schijf. Dat is geen minimalisme, dat is een leeg gebouw met een bordje “open” op de deur.
STERFT EEN BEETJE IN Z’N EIGEN SCROLLS
Dark Scrolls heeft leuke helden en een handjevol slimme ideeën rond die sterrenbalk, maar de game doet er alles aan om je niet te belonen voor je tijd. Geen score, geen lore, geen uitdaging na de eerste paar uur. Was dit een arcadekast geweest, dan had je na twee kwartjes alweer bij de volgende gestaan.
Gespeeld op: pc. Dark Scrolls is verkrijgbaar vanaf 22 juni op pc (Steam) en Nintendo Switch. Prijs: 9,99 euro.
