Ik heb in mijn leven al veel rare dingen gedaan in games, maar een trein een kickflip laten doen boven een actieve vulkaan was nieuw. Het ergste is dat het op dat punt al niet eens meer gek voelde. Denshattack! gooit je zo snel in absurde situaties dat je brein na een uurtje gewoon meebuigt. Oh, ik rijd over een reuzenrad dat door een baai drijft.
Het concept is snel uitgelegd, al doe ik er de game een beetje tekort mee. In een post-apocalyptisch Japan, waar megacorporatie Miraido de bevolking in koepelsteden heeft gepropt, doen rebellen aan Denshattack, een soort extreme sport met treinen.
Jij speelt Emi, een bezorgster van ramen noodles die de rails opgaat om de beste Denshattacker van Japan te worden en onderweg, bijna per ongeluk, een heel bedrijfsimperium onderuit haalt. Het verhaal is puur shounen-anime. Vijanden worden vrienden, vriendschap overwint alles, en het is net cheesy genoeg om het charmant te houden in plaats van irritant.
RAILS, TRICKS EN REGENBOGEN
Maar goed, je bent hier niet voor het verhaal. Denshattack! is in de kern een arcadegame die Tony Hawk’s Pro Skater kruist met Jet Set Radio, en dat dan op een trein plakt. Je driftt om bochten, springt van rail naar rail, doet tricks met de rechter stick en probeert combo’s aan elkaar te rijgen zonder te crashen. Tricks invoeren werkt als bij een vechtgame. Een simpele flick geeft je een ollie, een halfcirkelbeweging levert iets als een 540 heelflip op. Simpel te leren, maar er zit genoeg diepte in om je wekenlang bezig te houden als je scores wilt jagen.
De game gooit er bovendien constant nieuwe mechanics tegenaan. Je begint met springen en grinden, maar voor je het weet rijd je over muren, ga je kopje-onder, hang je aan monorails en manipuleer je de zwaartekracht. Dat klinkt overweldigend, en eerlijk gezegd is het dat soms ook. De latere levels gooien werkelijk alles naar je hoofd tegelijk, en dan moet je ook nog eens in een fractie van een seconde reageren op obstakels die je nauwelijks ziet aankomen.
GROTER, GEKKER, REUZENROBOT
Het beste aan Denshattack! zijn de bossfights. Elke gang leader in het spel heeft een eigen gevecht, en geen twee zijn hetzelfde. De ene keer vecht je tegen een gigantische mecha en rijd je op z’n eigen vuist terug zijn gezicht in. De andere keer word je een bullet hell ingeslingerd, of race je over puin door een tornado om bij een baas te komen die in het oog ervan zweeft. Het zijn stuk voor stuk spectaculaire hoogtepunten in een game die al niet zuinig is met indrukken.
Van de normale levels zijn er ruim zestig, verdeeld over negen regio’s door heel Japan. Er zijn standaard levels, races, score attacks, missies met meerdere doelen, en bossfights. Elk level is uniek, zowel visueel als qua opzet. Genoeg tricks doen vult een meter die regenboograils vrijspeelt: nieuwe routes die anders onzichtbaar blijven. Daar zitten vaak collectibles en extra doelen achter verstopt, wat je reden geeft om levels opnieuw te spelen. En dat wil je ook, want de levels zijn kort genoeg om snel even tussendoor te herhalen.
NIET HELEMAAL SPOOR
Toch is het niet allemaal regenbogen en maneschijn. De visuele drukte werkt soms tegen je. Oranje lantaarns naast oranje grindrails, gele lichten bij een geel spoor. Op de drukste momenten raak je het zicht kwijt op wat je moet doen, en dan crash je niet omdat je slecht speelde maar omdat je het niet zag. De waarschuwingsicoontjes die obstakels aankondigen zijn ook niet altijd even duidelijk. Een rood uitroepteken kan van alles betekenen, van een simpele blokkade tot een zeemonster dat uit het water oprijst.
De semi-open levels, waarin je drie doelen moet afwerken in een netwerk van routes, zijn het zwakste onderdeel. Je raakt makkelijk vast in lussen en moet op het einde letterlijk tot stilstand remmen, wat in een game die draait om snelheid en momentum voelt als de handrem aantrekken tijdens een achtbaanrit. En als je levels herhaalt voor hogere scores, mis je de mogelijkheid om later verkregen abilities mee te nemen. Jammer.
SYNTH, CEL-SHADING EN STICKERS
Wat wél feilloos werkt, is de presentatie. De cel-shaded stijl is prachtig, de personages zijn kleurrijk, en de soundtrack is een van de beste die ik dit jaar heb gehoord. Namen als Tee Lopes, Shoji Meguro en Richard Jacques op de tracklist, en je hoort het. Elke track past bij z’n level, van uptempo synths in de stadslevels tot iets rustiger in de bergen. Op Steam Deck draait het als een zonnetje.
Er is ook een prima customisatiesysteem. Elke regio heeft eigen stickers en cosmetica om te verzamelen, en de verschillende treinen hebben elk hun eigen voor- en nadelen. Simpel gehouden, niet verdronken in stats. De ene trein geeft een grindboost, de andere meer trickpunten maar tragere tricks. Het nodigt uit om te experimenteren, zeker als je specifieke levels wilt optimaliseren.
Denshattack! is het soort game dat je niet meer zo vaak ziet. Puur, creatief, en niet bang om compleet gestoord te zijn. Het struikelt soms over z’n eigen ambitie, en niet elk onderdeel is even sterk, maar als het werkt, en dat doet het verreweg het vaakst, is het een van de vermakelijkste games van dit jaar. Kopen, spelen, treinkickflip doen.
TREINKICKFLIP VAN HET JAAR
Denshattack! is het soort game dat je niet meer zo vaak ziet. Puur, creatief, en niet bang om compleet gestoord te zijn. Het struikelt soms over z’n eigen visuele drukte en niet elk leveltype is even sterk, maar als het werkt, en dat doet het verreweg het vaakst, is het een van de vermakelijkste games van dit jaar. Kopen, spelen, treinkickflip doen.
