In onze preview noemden we Orbitals een recept voor style over substance. Een prachtige stijl, zeker, maar we twijfelden of er onder die glanzende buitenkant genoeg te vinden zou zijn om ons als co-op-game te overtuigen. We hadden het gelukkig mis.
Shapefarm, de Japanse studio die eerder meewerkte aan Naruto to Boruto: Shinobi Striker en Samurai Jack, maakt met hun eerste eigen IP meteen meer indruk dan je op basis van de eerste beelden zou verwachten. In Orbitals volg je Maki en Omura, twee tieners die vastzitten op een afgedankt ruimtestation midden in een kosmische storm. De ingrediënten zijn behoorlijk anime: een tragisch verleden, een tijdsprong en een missie om hun thuisbasis te redden. Toch weet de uitvoering daar verrassend veel eigen smoel aan te geven. Orbitals is bovendien volledig gericht op co-op voor twee spelers, zowel op de bank als online via GameShare. Een solomodus of AI-partner is er niet. Dankzij de Global Friend’s Pass hoeft gelukkig maar één speler de game te hebben.
VHS UIT DE TOEKOMST
Het eerste wat opvalt aan Orbitals is de bijzondere stijl. Dit is veel meer dan simpelweg een game met wat cel-shading. Het voelt alsof je een verloren aflevering van Mobile Suit Gundam hebt gevonden en die per ongeluk speelbaar is geworden. De personages bewegen bewust op 12 tot 24 frames per seconde, de achtergronden hebben een handgeschilderde gouache-look en een subtiel VHS-filter maakt het retrogevoel compleet. Ook de overgang van cutscene naar gameplay verloopt bijna naadloos. De animaties zijn gemaakt door Studio Massket, bekend van To Your Eternity, en behoren zonder twijfel tot de mooiste onderdelen van de game.
De soundtrack sluit daar perfect op aan. De titelsong wordt gezongen door Mami Ayukawa, die je misschien kent van Mobile Suit Zeta Gundam, en ook de rest van de muziek houdt die warme, licht melancholische retrosfeer vast. Er zijn stemmen in acht talen, waaronder Duits en Engels. Die klinken bewust wat theatraal, precies zoals je dat uit Japanse nasynchronisaties uit de jaren negentig kent. Toch zou ik zelf voor Japans kiezen. Dat past simpelweg het beste bij de stijl van Orbitals.
GEREEDSCHAPSKIST
Waar Hazelight je bij Split Fiction vaak een vaste rol per personage geeft, laat Orbitals je veel vrijer omgaan met de verschillende tools. Aan het begin van een missie kies je uit onder meer een grijphaak, laserkanon of waterpistool. Wie welke tool meeneemt maakt niet uit. Bevalt iets je partner niet, dan wissel je gewoon. Het is een klein verschil met de aanpak van Hazelight, maar wel eentje die voorkomt dat één speler de hele avond met de minst leuke tool zit.
De puzzels zitten goed in elkaar zonder dat ze vervelend moeilijk worden. Je blust bijvoorbeeld een brand terwijl je partner een luik openhoudt, of smelt ijs zodat de ander verder kan. Ook moet je regelmatig panelen verschuiven om een laserstraal op de juiste schakelaar te richten. De game legt uit hoe de verschillende tools werken, maar de oplossing moet je meestal zelf vinden door goed te kijken en met elkaar te overleggen. Dat laatste is belangrijk, want beide spelers zien regelmatig iets anders. “Een beetje naar links” blijkt dan ineens een behoorlijk rekbaar begrip.
NOOIT HETZELFDE KUNSTJE
De variatie is misschien wel de grootste verrassing. In een campagne van zes tot zeven uur krijg je nauwelijks het gevoel dat een puzzel simpelweg opnieuw wordt gebruikt. Het ene moment activeer je kettingreacties, even later spring je samen door een 2D-platformsectie en daarna bestuur je een zweefvoertuig door lavastromen terwijl je met je gewicht obstakels probeert te ontwijken. Halverwege verandert de game zelfs in een top-down shoot ‘em up in je ruimteschip. De ene speler bestuurt het schip, terwijl de andere achter het geschut zit. Ik kon daar alleen maar om grijnzen.
Toch haalt Orbitals niet altijd hetzelfde niveau als Hazelight. Waar Split Fiction je voortdurend met compleet nieuwe ideeën om de oren slaat, kiest Orbitals voor een rustigere aanpak. De game heeft maar drie of vier basistools en combineert die op verschillende manieren. Dat werkt prima, maar na een paar uur merk je wel waar de grenzen liggen. De puzzels worden eigenlijk nooit frustrerend, maar echt memorabel zijn ze ook niet altijd.
WARM NEST
Tussen de missies door kom je terug in je thuiskolonie, die als hub dient. Het voelt er daadwerkelijk alsof mensen wonen. Bewoners zijn machines aan het repareren, lopen door de gangen en zijn ondertussen gewoon met hun eigen dingen bezig. Op je schip verschijnen daarnaast wezentjes die je onderweg hebt ontdekt, staan er arcadekasten met minigames die je hebt vrijgespeeld en is er zelfs een bordkat die anders reageert op Maki dan op Omura. Het zijn kleine details, maar ze zorgen ervoor dat de wereld meer wordt dan alleen een verzameling levels.
Ook Maki en Omura zelf werken goed als duo. Zij is impulsief en wil het liefst alles meteen aanraken, terwijl hij eerst rustig kijkt wat er aan de hand is. Ze maken grapjes, stellen elkaar gerust en zingen soms spontaan mee met de radio. Dat klinkt misschien simpel, maar het geeft hun relatie veel meer warmte dan je in veel co-op-games gewend bent. Ze zijn niet voortdurend bezig elkaar in de haren te vliegen en dat is eigenlijk best verfrissend.
BARSTEN IN DE ROMP
In handheld-modus wordt het permanente splitscreen wel een stuk minder prettig. De interface wordt kleiner, subtiele details in de omgeving vallen minder goed op en sommige aanwijzingen zijn lastiger te zien. De game blijft prima speelbaar, maar op een groter scherm komt de visuele stijl veel beter tot zijn recht.
Het verhaal begint sterk, maar richting het einde wordt het wat rommelig. In korte tijd wordt er veel nieuwe informatie op je afgevuurd, waardoor het emotionele slot minder hard binnenkomt dan het had kunnen doen. De personages en de opzet zijn er zeker, maar de game geeft zichzelf simpelweg niet genoeg tijd om alles goed te laten landen.
De vergelijking met It Takes Two en Split Fiction is natuurlijk onvermijdelijk, maar Orbitals probeert niet echt hetzelfde te doen. Het tempo ligt lager en de ideeën zijn minder talrijk, maar daar staat een warme sfeer en een wereld tegenover waar je graag wat langer in rondloopt. Dat maakt Orbitals een sympathieke co-opgame, al had er op het gebied van puzzelvariatie en het verhaal richting het einde nog net wat meer ingezeten.
WARM, KNAP, EN NET IETS TE VOORZICHTIG
Orbitals gaat niet de boeken in als de beste co-op-game van het jaar, maar wel als een van de meest charmante. De game ziet er geweldig uit, klinkt geweldig en weet vooral in de eerste uren te overtuigen. Later zakken de puzzels wat in en krijgt het verhaal te weinig ruimte om echt goed af te ronden. Toch blijft er genoeg over om van te genieten. Heb je iemand om mee te spelen, dan is Orbitals absoluut een avondje samen waard.
