Dacht je na twee films klaar te zijn met die clownerie in Derry? Nee hoor! Het kneiterdikke boek IT bevat een hoop subplots die de moderne films niet hebben gehaald, die toch zéker het vertellen waard zijn. We mochten acteurs Chris Chalk en Stephen Rider spreken en de eerste vijf afleveringen van de nieuwe serie checken. Oh, wat voelen we ons toch welkom in Derry.
Als trouwe Stephen King-lezer ging ik met gezonde teleurstelling de IT-films van Barbara en Andy Muschietti in. Het boek is namelijk enorm vet, maar ook meer dan duizend pagina’s – no way dat je in twee films alles kunt vertellen.
De films doen het prima. Leuke groep kinderen? Check! Enge clown? Check! Andere griezelmomenten, die laten zien dat ‘Het’ niet alleen een clown is? Check! Maar waar zijn Black Spot, het paasvuur en de schildpad? Veel van de beste elementen uit het boek richten zich op de geschiedenis van het stadje Derry, maar die zijn aan het grote publiek voorbijgegaan.
In de HBO Max-serie IT: Welcome to Derry gaan we terug naar 1962. Het monster verschijnt immers iedere 27 jaar, dus in de twintigste eeuw is het wezen maar liefst viermaal verschenen – genoeg om te vertellen. De opzet is vergelijkbaar: een groep kinderen valt op dat er wel héél veel van hun angsten werkelijkheid worden en dat er leeftijdsgenoten vermist raken.
Andere tijd, andere angsten
Het grootste verschil tussen de films en het boek is de setting: in de film groeien de kinderen op in de jaren tachtig, in het boek is dat de jaren zestig. In feite is het verhaal dus één cyclus opgeschoven. Doordat IT: Welcome to Derry zich afspeelt in de jaren zestig, is er een tweede kans om de thematiek van de boeken tot leven te wekken.
Een ander tijdperk resulteert in andere angsten. We zitten midden in de koude oorlog en Derry is een flínk stuk racistischer. Chris Chalk (When They See Us, Gotham) vertolkt de rol van Dick Hallorann – ja, die telepathische gast uit The Shining – die op dit moment van de tijdlijn in het leger zit.
Een wezen dat zich voedt op angst is een perfecte vijand in een verhaal waarin racisme een grote rol speelt, zegt Chalk: “Hoe verder je teruggaat in de Amerikaanse geschiedenis, hoe banger zwarte Amerikaanse mannen zijn. In [het tijdperk van IT: Welcome to Derry] is het nog steeds een onderdrukt persoon. Dus je neemt die ervaring van een zwarte man in de Verenigde Staten in deze tijdsperiode, en dan verplaats je hem naar Derry, Maine.”
Chalk heeft genoeg soortgelijke dingen meegemaakt om zich te kunnen verplaatsen in de tijdsgeest van 1962: “Ik ben opgegroeid in het racistische zuiden. Dus wanneer dat naar televisie wordt vertaald, denk ik: ja, ik weet precies wat dat is. Toen ik zeven was, marcheerde de Ku Klux Klan langs mijn tuin”, zegt Chalk. “Altijd als dit thema in een verhaal aan bod komt, denk ik: ‘ja, dit moeten we vertellen. ’Ik ken het persoonlijk.”
Meer Mammaloe dan Pipo
De historische context is enorm interessant, maar het grote publiek wil waarschijnlijk maar één ding weten: krijgen we Pennywise weer te zien? De clown is immers het meest iconische onderdeel van elke vertolking van dit verhaal.
Er is goed nieuws en slecht nieuws: Bill Skarsgård keert terug als Pennywise, maar hij speelt zéker geen hoofdrol in de serie. Ik heb de eerste vijf afleveringen mogen checken (en die heb ik in één ruk er doorheen gejast), maar er wordt vooral om de clown heen gedraaid.
Dat is ergens logisch, zowel vanuit verhalend perspectief als dat van de productie. Ten eerste is Pennywise maar één vorm van het wezen, ten tweede is Bill Skarsgård fucking duur. Hij heeft waarschijnlijk een dikke zak geld gekregen om in korte tijd zijn scènes op te nemen – hij is immers een filmster, die van een seriebudget lastig te betalen valt. Zelfs met HBO-budget.
Toch blijft hij het uithangbordje van de franchise. Ieder stukje marketing is doordrenkt met clownerie, waardoor iedereen deze serie in gaat met de hoop op vers Pennywise-materiaal. IT: Welcome to Derry kan prima op zichzelf staan, dus het is jammer dat er zo veel op de clown wordt geleund. Maar ja, zo werkt het spelletje helaas.
Goorder dan de films
Buiten het gebrek aan schmink is dit een naadloze voortzetting van de recente IT-films. We hebben een lekker grofgebekte groep kinderen, die enorm leuk is om naar te kijken – het is echt een nieuwe Losers Club. Het spookhuiseffect blijft ook overeind: een paar keer per aflevering is het griezelen geblazen, en mijn god, wat doet deze serie uitmuntend gore dingen.
De serie past in de sfeer van de films en van de serie Stranger Things, maar verlaagt zich af en toe ook naar het niveau van Wednesday of De Griezelbus. De scare sequences leunen nog altijd héél erg op CGI, die afwisselend doodeng of lachwekkend zijn – het is echt kop of munt.
Zoals altijd bij Stephen King-verfilmingen is de afwisseling tussen freaky en gezellig enorm welkom, net zoals dat was ook in The Long Walk het geval was. De personages maken nare dingen mee, maar doen dat vóór elkaar.
Dat stelt ook Stephen Rider (Daredevil), die in deze serie de rol van vader Hank Grogan vertolkt: “Hank zet zijn familie op de eerste plaats. Met een personage als hij is het makkelijk om me aan hem te binden, om daarna de moed op te bouwen om te leven op de manier waarop hij leefde.” Een horrorserie met een hart, dus.
Turtle-tijd?
Maar ja, dan dus die eeuwige vraag: durft deze serie dan echt alle facetten van het boek IT te vertolken, zelfs die kosmische schildpad? Hoewel er tientallen keren naar het beest wordt geknipoogd, lijkt het er niet op dat IT: Welcome to Derry genoeg lef heeft om het daadwerkelijk mee te nemen in het verhaal.
Als de eerste vijf afleveringen een indicatie zijn, is IT: Weclome to Derry een lekkere serie die andere facetten van het boek naar voren laat komen. De CGI laat wat te wensen over en Pennywise is wel erg spaarzaam gebruikt, maar gelukkig zit Welcome to Derry bomvol creatieve setpieces.
Oh, en de openingssequentie met de credits is er weer eentje van Game of Thrones-niveau: we bewegen door een ansichtkaart van Derry, waar je op vrolijke plaatjes precies ziet wat voor nare zooi er allemaal in het stadje gebeurt. Jep, dit is zo’n serie waarbij je nooit op ‘skip intro’ gaat drukken.
Afleveringen van IT: Welcome to Derry verschijnen vanaf 26 oktober wekelijks op HBO Max.
Aah de serie is trouwens pas vanaf 27 oktober te zien.
Deze ga ik zeker kijken!
@Redactie
Hoe kan het dat jullie/jij de serie al heeft gezien? Hij komt toch pas de 26ste uit?
Serieus, als je alleen even de eerste korte alinea leest had je het geweten.
Kijk, je kunt het ook even anders verwoorden. Ik heb er even snel doorheen gelezen, en daardoor over het hoofd gezien. Omdat gelijk zo te reageren zegt maar weer genoeg over jou. Was iedereen maar zo (goed) als jou… Biertje.
Beetje vergezocht van je, maar als je niet eens de korte openingsalinea wil lezen waar normaal zulke info in staat…
Heeft verder niks te maken met een onaardig bericht van me, maar excuses als het onaardig over kwam.
Accepted! Xxx
Deze serie ga ik dit weekend zeker eens checken. Ik vond de films best goed.
Nice, ik heb er wel zin in!
Overigens komt er wekelijks een aflevering op HBO Max in Nederland van 27 oktober.
Het lokt me niet zo, als de recensies goed zijn geef ik het een kans.
Heeft me toch nieuwsgierig gemaakt.. ik ga het checken 👌🏻
Hoezo moeten jullie altijd zoveel spoilers in jullie artikelen zetten
The Rock heeft het hele stuk maar gewoon niet gelezen. Zoveel tekst over 1 aflevering kan niet spoilervrij. Wil je gewoon niet lezen vooraf 🤷🏼♂️
Gaat over 5 afleveringen en het valt qua spoilers behoorlijk mee.
JDuckie vindt dat de steen wel had moeten lezen dan was het duidelijk geweest dat het stuk niet over 1 aflevering ging. (Of spoilt JDuckie dan te veel?)
Nou The Rock gaat ff kijkavondje met een vriend doen, waarmee als kleine steen het origineel vroeger stiekem werd gekeken (tegen beter weten in achteraf), dus wilde The Great One vooral niks gespoiled hebben. The People’s Champ dacht even kijken of er een score aan werd gehangen.
Komt zeker iedere week een nieuwe aflevering op HBO, of gaat het wat sneller?
JDuckie gaat er van uit dat het steen goed zal zijn of als een steen zal zinken. Hoe dan ook zal het pas later in het jaar zijn dat het bekeken wordt. Iedere week en met een break om mensen als abonnee te houden is een leuke truc maar JDuckie doet daar niet aan mee.
The Rock past daar idd ook voor, helemaal bij HBO met hun veel te lange tijd tussen seizoenen steeds in. The Last of Us seizoen 2 staat bijvoorbeeld ook gewoon nog in de wachtrij tot minstens seizoen 3 er is.
Ik haat spoilers net zo vurig als iedere andere persoon, maar dit is niet echt een spoiler. HBO schept zelf verkeerde verwachtingen, om zo meer mensen naar de serie te trekken. Logisch, vanuit marketingstandpunt, maar het is ook juist de waarde van artikelen als deze om kijkers te voorzien van realistische verwachtingen. Het is overigens een fantastische serie, maar in dit geval denk ik echt dat je er meer van geniet als je je verwachtingen bijstelt aan de hand van die spoiler (die ik dus niet echt een spoiler vind). Laat ik het zo zeggen: ik heb m’n woorden zorgvuldig gekozen, en wij hebben nog niet alles gezien, dus wie weet…
Ik ben wel blij dat ik dan weer niks wist van die 3 extra afleveringen:p Hoe dan ook een must watch.
HBO kon ook geen beter moment kiezen voor een prijsverhoging trouwens. :@
Er zitten ook helemaal geen spoilers in maar het valt me wel vaker op da Lisanne een beetje loopt te trollen onder alle artikelen.
Werd eerder al gesuggereerd dat Lisanne de reïncarnatie van DrMario is
Het valt me ook al een tijdje op.
Ik ben sowieso al minder fan van het concept van series. Je moet uren doorbijten om te zien de serie echt de moeite waard is, en daarna moet je vaak jaren wachten op een vervolg, met het risico dat het gecanceld wordt. De meest recente zure appel was Alien: Earth.
Ik heb liever een nieuwe reeks films van “It”, ook prequels, zodat ze de schermtijd van Pennywise kunnen optrekken. Ik ga de serie zeker wel bekijken, maar geef mij toch maar afronding na twee of maximum 4 uur aan filmmateriaal. Ik wil geen jaren vasthangen aan een bepaald concept, speculerend over de afloop om vervolgens teleurgesteld te worden door een anticlimax.
Zo houd ik momenteel ook mijn hart vast voor de finale van Stranger Things. Laat ons hopen dat het geen vergelijkbare situatie wordt zoals bij Game of Thrones.
Alien Earth ben ik net klaar mee, best zwak ja. Sowieso is die hele reeks echt uitgekauwd en had alles na deel 2 niet gemaakt hoeven te worden.
Klopt. En nu is het wachten op een tweede seizoen. Daartegen zijn we alles weer vergeten en kunnen we het nog eens herkauwen. Ben wel een beetje klaar met moderne series in het algemeen, buiten misschien enkele Star Wars series.
Haha alien earth was niet slecht
Alien: Earth was niet slecht, maar het eindigde met een gigantische anticlimax omwille van het open einde. Nu is het weer lang wachten op een vervolg. Het was ook niet meesterlijk als je het vergelijkt met de originele Alien, Aliens en zelfs met Alien: Romulus.
Ik vond Alien: Earth juist heel tof, mede doordat niet de focus enkel lag op de xenomorphs. Alleen klopt het natuurlijk niet dat men op aarde dus al van de alien afwist, terwijl de eerste alien-film de introductie was van het ding, en deze speelt later af dan Earth.
Ik vond het ook wel tof en ik kijk wel uit naar seizoen 2, maar het wordt sowieso weer lang wachten. Nogmaals, ik breek het niet af, ik geef eerder kritiek op hoe streamingdiensten omgaan met het principe van een serie. Te lang wachten op een vervolg, cancelen van shows of een teleurstellend laatste seizoen.
Ander voorbeeld: mensen bijna verplichten om een Disney+ abonnement aan te schaffen als je de MCU-films nog wilt kunnen volgen. We zullen ook maar zwijgen over de kwaliteit van deze series, op enkele na. Inhoudsloos of een niet afgewerkt cgi-festijn. Dat laatste hekelpuntje hebben veel nieuwe Marvel-films helaas ook wel, zoals o.a. Captain America: Brave New World.
In series kan je wel meer vertellen dan in een film.
Las dat er een book was van IT van 1000+ pagina’s? Das prima voor een film vind ik zelf.
Ben opnieuw bezig met een boeken serie waarvan elk van de 5 boeken net onder de 1000 bladzijdes hebben. te groot voor een film maar zou goed als serie kunnen. (alleen zou je er enorm veel CGI voor nodig hebben en das een duur grapje voor een relatief onbekende serie).
Ik doel op de Lightbringer van Brent Weeks.
Je kan inderdaad meer vertellen in series. De Harry Potter serie zal daar bijvoorbeeld zeker de vruchten van kunnen plukken. Toch sta ik een beetje verdeeld t.o.v. het concept, aangezien een goede film me met de juiste aanpak op twee uur tijd kan emotioneren, intrigeren of zelfs inspireren.
Laat ik het zo stellen: het is makkelijker om pulp te onderscheiden bij films dan bij series. Het kost gewoon meer tijd om dit toe te geven wanneer je een serie bekijkt want de vraag “wat als de volgende aflevering nu toch een pak beter is?” stel ik mezelf regelmatig. De kwaliteit van een film kan bv. ook afhangen van de derde act, waardoor het totaalplaatje verandert en je toch van mening kan veranderen.
Stom voorbeeld, maar deze week zag ik “Death Proof” van Quinten Tarantino, en ik vond de eerste twee acts geweldig, maar de derde verschrikkelijk. Dat heeft me gelukkig amper twee uurtjes van mijn tijd gekost. Bij series zoals bv. Game of Thrones zit je jarenlang te popelen op wat de laatste act wordt, en we weten ondertussen hoe dat uitdraaide. Het punt dat ik daarbij wil maken is dat dit de rest van de mand met fruit voor een stuk aantast, omdat ik tijdens het herbekijken van de eerste seizoenen de zure nasmaak proef van de laatste drie rotte appels. Misschien ben ik daarin de enige, maar dat kan ik me moeilijk voorstellen.
Ik begrijp je punt 100% en je hebt ook echt wel gelijk, maar ergens vind ik dat series ook veel meer kans hebben om je meer teleur te stellen op lange termijn.
Ik ben het ook met je eens hoor. Series worden vaak ook wat zwakker en goedkoper opgezet.
Bij GoT was er een probleem dat de boeken nog niet af waren en ze eigenlijk gewoon maar wat deden. En indd, ben je net fijn een serie aan het kijken en zit je er lekker in, word tie ineens gecanceled of valt tie achteraf tegen. Dan ben je een hoop tijd kwijt.
Ik heb zelf ook het probleem om te stoppen met een serie als ik er eenmaal aan begonnen is. maar gelukkig lukt dat steeds beter, nog steeds uren verloren maar als je geen leven hebt maakt dat niet erg veel uit 😉
Films kijk ik vaak wel uit, behalve Megalopolis, daar was ik heel blij van dat ik em uit zette.
Maar als je een lang verhaal hebt om te vertellen dan zou ik voor een serie kiezen.
Helemaal mee eens!
Alien Earth had z’n momenten en heeft coole ideeën, maar is inderdaad net wel een tikje anticlimactisch. Er zit één aflevering in die ik echt enorm vet vind – ik denk dat je wel weet welke ik bedoel als je de serie hebt gezien. Ik lust wel een tweede seizoen, al is het maar om te zien wat Oogbal gaat doen, maar ik ben meer fan van Noah Hawley’s werk aan Fargo!
Ik ben ook benieuwd naar het tweede seizoen. Ik vind een open einde met een cliffhanger niet erg, maar deze werd in de serie op een heel vreemd moment toegepast.
Er zitten zeker originele stukken in en inderdaad, ik weet naar welke scène je refereert, haha. Het zat vol body horror en wist ook vaak af te wijken van het cliché. Daarvoor krijgen de makers alvast een pluim. Fargo moet ik nog zien, maar ik heb gehoord dat het blijkbaar heel goed is?
Ik had echt zin in deze serie, maar na deze behoorlijke spoiler die gegeven wordt, wel wat minder. Probeer daar op te letten en geef dat even aan In de titel.
En je geeft aan de eerste vijf afleveringen te hebben gekeken.. het zijn er toch ook maar vijf?
Gelukkig heb ik het artikel niet volledig gelezen. Ik dacht al dat er spoilers zouden kunnen instaan. Wel echt stom!
Er komen acht afleveringen.
Time to float!
Wat is precies de spoiler? Ik heb bewust inhoudelijk vrijwel niets over het verhaal losgelaten. Het enige dat ik kan bedenken is de hoeveelheid Pennywise – dat is wat mij betreft geen spoiler, maar misleidende marketing. Op basis van de trailers en posters zou je denken dat hij een hoofdpersoon is, of dat hij net zo geregeld voorkomt als in de films, maar dan kom je als kijker bedrogen uit – op basis van wat ik gezien heb, in elk geval. De taak van artikelen als deze is zorgen dat mensen met realistische verwachtingen de serie in gaan en om een goed beeld te schetsen, dus het zou raar zijn als we zo’n opvallende keuze niet zouden benoemen. Niet getreurd, het is tot nu toe een fantastische serie (maar om andere redenen)!
Goede review, geeft me een goed beeld van de serie.
Ik keek hier erg naar uit, maar ik proef dat dit voor velen en misschien ook voor mezelf een teleurstelling kan worden als Pennywise maar een bijrolletje vertolkt. Laten we eerlijk zijn, daarvoor kijk je dit net als de films. Je ziet het vaker bij series en films die een soort spin-off zijn van het originele bronmateriaal dat het vrijwel altijd minder is. Toch blijft het It, de wereld van It en HBO dus ik ga er toch nog wel een beetje met vertrouwen naar kijken.
Precies d “it”.
Ik kijk series juist met de hoop dat er meer tijd gespendeerd wordt aan andere zaken dan die ik al kende en dat personages tot leven komen op een manier die met speelfilms niet of nauwelijks haalbaar is. Klinkt in ieder geval alsof ik met Welcome to (getver)Derry op m’n wenken bediend ga worden. Zin in!
Er staat games als rubriek, maar dit is films & series.
Ik vind iemand als Bill Skarsgard geen charisma hebben. Als je dat dan vergelijkt met Tim Curry is dat een wereld van verschil en meteen hoofdreden nummer één dat ik deze serie niet zal kijken.
Je kan zeggen over Skarsgard wat je wilt, maar hij portretteert Pennywise op zijn eigen, unieke manier en dat doet hij ontzettend goed. Geen charisma hebben koppel ik eerder aan emotieloze planten als Kristen Stewart of Keanu Reeves, hoe leuk ik hem ook vind als celebrity en als John Wick.
Deze versie van Pennywise is hondsdol en gestoord, en dat maakt hem net zo memorabel. Uiteraard verschillen smaken!
Niet mee eens. Over Stewart heb je dan wel weer gelijk. Ik vind die Skarsgard echt verschrikkelijk. Absoluut niet angstaanjagend wat wel zou moeten in die rol. Gelukkig mag iedereen een andere mening hebben.
Ik vind Tim Curry véél enger, maar het is wel enorm vet dat Pennywise al begint te kwijlen als hij ook maar met een kind praat. Het is best freaky, maar Tim Curry vind ik ronduit angstaanjagend doordat zijn versie direct gebaseerd is op een echte moordenaar in clownskostuum – al heb ik er ook wel respect voor dat ze het met Pennywise over een andere boeg hebben gegooid, in 2017. Maar ja, ik was 10 toen ik Tim Curry zag en 17 toen ik Bill Skarsgård zag, dus daar zit ook wel een verschilletje 😛
Ik vind “geen charisma” hebben wat overdreven. Dat is eigenlijk eerder waar ik op inspeelde.
Toen ik nog een kleine petotter was had ik een trauma van Michael Jackson’s clip van “Thriller”. De versie van een kwartier met het hele horrorverhaal. Nooit van hersteld. Zelfs vandaag vind ik de clip nog steeds eng. Ik vond het idee van een zombie in een trouwjurk of andere outfits heel eng, omdat ik me daarbij voorstelde hoe deze personen mogelijk aan hun einde zouden gekomen zijn. Mijn brein dacht misschien te ver na, wellicht was het voor anderen gewoon een Halloween kostuum zonder verdere betekenis. Zombies en geesten geven me daarom nog steeds het meeste angst.
Toch hou ik van horrorfilms, buiten Final Destination en Saw-achtige toestanden, dat is mij net iets te realistisch/sadistisch. Heel erg vreemd hoe je kinderangsten eng blijven, terwijl dit wellicht voor veel volwassenen iets is dat totaal niet eng overkomt. Stephen King heeft daarmee alleen misschien al een punt gemaakt, kindertrauma’s kunnen je blijven achtervolgen en bang maken. Ik weet alvast welke vorm de clown bij mij aanneemt, mocht ik ‘m ooit tegenkomen.