Afgelopen week hadden we het kunnen hebben over hoeveel vertrouwen Dragon’s Dogma 2 in de handen van z’n spelers legt. En hoeveel vrijheid je daarvoor terugkrijgt. Het is echt jouw avontuur. Maar nee, het moest over microtransacties gaan. De discussie klopte van geen kanten. Het moment was verkeerd, de ophef misplaatst en het waren niet eens de juiste microtransacties. De echt kwaadaardige soort vind je niet in Dragon’s Dogma 2, maar in de algoritmes die de ophef naar een kritische massa hielpen.
Vooropgesteld mag je van mij vinden dat microtransacties sowieso niets te zoeken hebben in een game die je voor de volle mep koopt en effectief in je eentje speelt. Hoe overtrokken ik alle commotie ook vind, daar kan ik weinig tegenin brengen.
Maar wat ging het tekeer sinds afgelopen vrijdag. Gamers waren boos en onthutst. Reddit-threads, talloze tweets, de ene na de andere YouTube-video, Twitch-streams, een volgekalkte discussiepagina op Steam: er was geen ontkomen aan de microtransacties van Dragon’s Dogma 2. Dan moeten ze wel heel nadrukkelijk aanwezig zijn. Heel even ging ik aan mezelf twijfelen.
Had ik het misschien verkeerd gezien? Pakweg een week voor de release kreeg ik een reviewdocument aangeleverd van Capcom waarin opgesomd stond welke items met echt geld te koop zijn, hoe duur ze zijn en hoe vaak je ze kan kopen. Hoewel ik het spel toen nog niet had opgestart, zag ik niets waar mijn nekbaardhaar van overeind ging staan. Vijftig uur speeltijd later bekeek ik de lijst nog eens en besloot ik dat het geen aparte vermelding waard was in de recensie.
Bij nader inzien was dat een inschattingsfout van mijn kant. Ik had beter kunnen weten en juist de informatie uit eerste hand aan kunnen wenden om te vertellen hoe het ‘echt’ zit. Even in het kort: alle items zijn ook gewoon in-game te krijgen en tasten geenszins de economie of spelervaring aan.
De informatieoorlog
Ik was niet voorbereid op de enorme hoeveelheid foutieve informatie en verkeerde conclusies die binnen luttele uren de wereld in werd geslingerd. Fast travel zou achter een betaalmuur zitten, je moest echt geld betalen om het uiterlijk van je personage aan te passen en voor wat euro’s of dollars kon je superieure, lichtere kampeerspullen kopen. Gamers buitelden over elkaar heen om dit soort praktijken te boycotten. Capcom moest zich schamen en op Steam kreeg Dragon’s Dogma 2 de ene na de andere negatieve review. Dat zal ze leren.
Helaas heeft Capcom inmiddels aangekondigd dat ze een aantal items die ook met echt geld te koop zijn, eerder en makkelijker verkrijgbaar gaan maken in de wereld. Dit doet vermoeden dat de boze menigte ‘gewonnen’ heeft, maar het tegendeel is waar. Het is eerder de zoveelste verloren slag in de informatieoorlog. Na de aanpassingen zullen er ongetwijfeld mensen zijn die vol trots verkondigen dat het sinds die patch wel acceptabel is, alsof zij dat met hun misplaatste activisme voor elkaar hebben gebokst. Terwijl het eigenlijk al vanaf het begin binnen de perken bleef.
Ragebait
De echt kwaadaardige microtransacties worden helaas niet aangepakt. En daar betalen we allemaal de prijs voor, een veel hogere dan de 2,50 euro die je neertelt voor een zogeheten Portcrystal, een item waarmee je een fast travel-punt kunt plaatsen in de wereld. Waar je vervolgens niet eens naar toe kunt reizen omdat je geen Ferrystones meer hebt, de krengen 10k per stuk kosten en je die dan weer niet met echt geld kunt kopen. Ik zou erom lachen als het niet zo triest was hoe mensen hiermee aan de haal gingen.
Ik zeg mensen, maar ik bedoel specifiek content creators. De ‘gewone’ boze gamers neem ik het ook kwalijk dat ze gelijk een vernietigende review achterlaten zonder het spel amper gespeeld te hebben, maar mijn bloed ging pas echt koken toen ik veel grote contentmakers op de ossenwagen zag springen. Ik ga geen voorbeelden noemen, maar ze doken er als aasgieren op om hun schande uit te spreken. Hadden ze zelf uitgezocht hoe het in de praktijk werkt? Tuurlijk niet. Een video is snel gemaakt en een tweet is snel geplaatst, het liefst sneller dan de concurrentie. Het algoritme straft genadeloos, maar beloont ophef boven alles.
De contentfabriek
De video’s, streams en tweets kwamen als massaproducten uit de contentfabriek gerold. Allemaal met dezelfde strekking en zonder uitzondering gebaseerd op (verkeerde) aannames. De misinformatie was zo alom aanwezig dat het wel de waarheid moest zijn, waardoor zelfs een gerenommeerde journalist als Jason Schreier zich liet verleiden tot een inmiddels weer verwijderde inhaaktweet. Hij zei dat je Dragon’s Dogma 2 misschien maar beter niet kon kopen voorlopig. Wat bekommeren we ons toch allemaal over de portemonnee van een ander.
Ik vind het ronduit kwaadaardig hoe deze zogenaamde gamers de situatie voor hun eigen gewin gebruikten. Met iedere click of view die hun video’s oplevert, krijgen ze weer meer geld. En nog belangrijker: meer redenen om vooral dit soort gefabriceerde boosheid te blijven posten. Hebben ze het mis, en dat hadden ze, dan hoor je er nooit meer iets van. Heel misschien plaatsen ze achteraf een apology-video, of erger nog, een reactievideo om al het drama te bespreken dat ze zelf veroorzaakt hebben.
Je mag het stom of raar vinden dat ik in mijn review niks heb gezegd over de microtransacties, maar dat is niet omdat ik betaald word om hier stil over te blijven. Door wie dan ook. Wat je ook van mij vindt, maak alsjeblieft niet de denkfout dat de streamers en youtubers in kwestie wel het beste met je voorhebben. Het moment dat ze er lucht van kregen, gingen alle andere contentplannen rondom Dragon’s Dogma 2 overboord en was iedereen opeens boos. Niet omdat het gerechtvaardigd was, of überhaupt waar, maar omdat dit nu eenmaal de meeste mensen zou verleiden om te klikken. Een microtransactie tussen jou en de maker van dit soort content, maar eentje met kolossale gevolgen voor het algoritme en daarmee de perceptie. Plotseling ging het nergens anders meer over.
In this economy
Dat vind ik nog het ergste. Ik had hier veel liever geschreven over de in-game economie van Dragon’s Dogma. Over dat sommige juwelen in de ene stad veel meer waard zijn dan in de andere. Over hoe niet iedere herberg dezelfde prijzen rekent voor een kamer. Dat je ook gewoon afgezet kan worden. Dat er een oplichter is die namaakproducten aan je verkoopt. En dat ik na bijna honderd uur spelen nog steeds de eindjes maar net aan elkaar kan knopen, omdat er zoveel leuks te koop is en je nooit een overdaad aan goud verdient.
Maar nee, ik moest zo nodig weer boos worden om iets wat ik zag op het internet. En ik zag dat het verkeerd was. Van alle games en microtransacties om je druk over te maken, zijn die van Dragon’s Dogma 2 echt niet het probleem. De game leert, dwingt je zelfs om echt de tijd te nemen voor dingen. Daarom is fast travel maar zeer beperkt en wordt het item waarmee je kunt teleporteren dus ook niet voor echt geld verkocht. Maar die nuances zijn niet besteed aan mensen die hun woede tot verdienmodel hebben verheven. En ook niet aan de mensen die boos worden omdat iemand anders zegt dat ze boos moeten zijn. Dáár kan ik pas boos om worden.
Game is prima maar die micro transacties hadden ze er net zo goed uit kunnen laten, zoals in het stuk al staat is alles gewoon ingame te krijgen door te spelen en slaan die hele micro transacties in deye titel gewoon nergens op.
Microtransancties en dat alles hebben al een slechte naam want een game is al duur zat.
En vaak wordt het ook pas nadat de reviews online staan toegevoegd zoals wat Ubisof doet.
Ik had bij Saaihalla echt het gevoel dat de game zo traag was om de XP booster te verkopen.
Dat soort praktijken vind ik schandalig.
Microtransacties voelen als iets negatiefs. Een voorbeeld is dat capcom de RE2 remake beloningen zoals de infinite rocket launcher en al die coolste items kon laten unlocken door op de allermoeilijkste mode binnen 2 uur uit te spelen. Dat lukte mij niet, maar voor 5,99eu kon ik het wel kopen in de PS store. Dat is in zekere zin belachelijk. Het zo moeilijk maken zodat je meer geld uit geeft. Als de volgende knaller DD2 komt en jullie verzwijgen de microtransacties omdat jullie het niet relevant genoeg vinden om het te vermelden, en dan verbaast zijn hoe sommige gamers hier op reageren(zoals ik al zei voelde ik me meermaals genaaid door capcom) is erg naief. Ik zie het eerder zo dat jullie die microtransacties bewust niet hebben benoemd omdat het woord microtransacties de review negatief beinvloed. Althans vanuit mijn perspectief
Als microtransacties storend zijn of de ervaring verpesten, maken we daar zeker melding van. Dat was bij deze game dus niet het geval.
Ik begrijp niet zo goed waarom we microtransacties niet zouden noemen omdat het te negatief zou klinken. Het maakt ons toch niet uit of jij een game wel of niet leuk vindt, en of jij een game wel of niet koopt? Wat zouden wij ermee opschieten om het expres te verzwijgen?
”Als microtransacties storend zijn of de ervaring verpesten, maken we daar zeker melding van. Dat was bij deze game dus niet het geval.”
Het had gewoon in de review moeten staan. Dan kan de lezer zelf bepalen of het de game al dan niet verpest. Nu hebben jullie ten onrechte aangenomen dat het niets uitmaakt. Het lijkt me uit de reacties wel duidelijk dat jullie dat verkeerd hebben ingeschat (net zoals Marcel overigens zelf al aangeeft in de column).
Een review is er niet om een alomvattend overzicht van een game te geven. Een review is iemands mening over een game.
Onderdeel van Resident Evil als franchise is dat je challenge runs doet, nadat je bekend bent geworden met de onderdelen van een spel in de reeks.
“Het zo moeilijk maken” is vrij letterlijk een situatie van… get good. Op PSNProfiles zie je dat binnen die community zo’n 25% van de spelers een S rank halen.
En weet je wat… ik ga het ook bekijken op mijn PS5.
Oké, ongeveer 8% van de totale aantal spelers op PS4 heeft dat gehaald. Minimaal 8% dan, want het zal eerder rond de 10% liggen, omdat Leon en Claire beide ongeveer 8% hebben.
Zelfs dan kun je nog proberen om dit te gooien op gameplay elementen die worden achtergehouden… maar in DD2 is dat ronduit niet zo. Misschien meest waardevolle item is om RC te kopen, omdat je dan pawns kan betalen die misschien wel 20 lvls hoger zijn… maar dan schiet je letterlijk in je eigen voet om geen plezier te beleven aan het spel.
Om maar aan te geven hoe nutteloos deze microtransacties zijn… je beleeft simpelweg minder plezier.
‘zonder het spel amper gespeeld te hebben’ is dubbelop, verder goed stuk
doe niet zo gek henk
Dat de microtransacties uiteindelijk meevallen maakt voor het principe niet uit. Ze hebben er gewoon niks te zoeken, en langzaam maar zeker gaat het grootste gedeelte van de games dit soort onzin krijgen. Stap voor stap wordt deze ellende steeds normaler, zelfs in singleplayer games. En dat moet echt stoppen.
Een goed voorbeeld is de introductie van battlepasses. Ik schrik echt enorm van reacties van gamers die zeggen een game niet meer te spelen omdat ‘er niks meer te unlocken is’. Recent voorbeeld is van Helldivers 2. Iemand had alle stratagems unlocked en zag geen reden meer om te spelen. Ik bedoel, wtf? Je speelt toch een game voor de gameplay? En dit soort dingen zie ik gamers steeds vaker zeggen.
Het probleem met microtransacties en battlepasses is dat het bijna niet meer om de gameplay gaat. En games worden dus ook met die gedachten ontwikkeld, dáár gaat het mis.
Misschien zijn de meeste reacties overdreven in dit geval, maar ik sta er 100% achter dat we dit soort rotzooi uit games moeten houden. In welke vorm dan ook.
Jammer dat de column voorbij gaat een inhoudelijk punt waardoor microtransacties die van invloed kunnen zijn op de spelervaring pertinent niet wenselijk zijn. Namelijk dat de game ontwikkelt is met die microtransacties in het achterhoofd. Disclaimer, ik heb de game niet gespeeld, dus ik kan beïnvloed zijn door kwaadaardige content creators – overigens, doen jullie daar zelf niet aan mee met de vele nietszeggende geruchten die de website ‘sieren’ of ‘dit is alles wat we weten over console X of game Y’. Terug naar Dragon’s Dogma 2. Neem het fast travelen, als je het cynisch bekijkt, kun je ook redeneren dat je dat moeilijk gemaakt wordt om je in de richting van microtransacties te dwingen. Dát vind ik een kwalijke zaak en mag best benoemt worden in de discussie omtrent microtransacties.
De discussie over content creators, influencers, clickbait: het gamejournaille, mag best gevoerd worden. Ik weet alleen niet of dit relletje de juiste stok is om daarmee te slaan. Zoals anderen al benoemen, had de ‘informatieoorlog’ best voorkomen kunnen worden door vanuit hetzelfde journaille de juiste informatie aan te leveren. Ik denk dat we dan gesproken hadden over een storm in een glas water.
Ik vind het wel grappig dat je onder een stuk waarin de journalist de juiste informatie levert, alsnog reageert met informatie die niet klopt (dat je richting microtransacties wordt gedwongen om te fast travellen). Hij legt letterlijk in het stuk uit dat dat niet zo is.
Dat is toch wel het beste bewijs dat correcte informatie in de reviews niet zou hebben geholpen om desinformatie tegen te gaan.
@Erik Nusselder De ‘journalist’ probeert iets recht te lullen wat krom is. Het fast travelen wordt wel degelijk makkelijker gemaakt doordat je een Portcrystal kan kopen met echt geld. Dat je alsnog een Ferrycrystal moet kopen met ingame geld om ‘m te kunnen gebruiken doet daar niks aan af, dat ding heeft niks te zoeken in een microtransactie.
Dat iemand het in deze op kan nemen voor Capcom vind ik echt verbijsterend.
Je mag van de microtransacties alsnog vinden wat je wilt. Dat is zelfs de eerste alinea in Marcels column. Ik ben er ook sowieso geen fan van, maar ik kan me er ook niet al te erg aan storen.
Dat neemt niet weg dat bovenstaande reactie, en veel ragebait op het internet, wel degelijk onjuiste info bevat en mensen op basis daarvan woedend worden.
Ben ik met je eens maar zeggen dat het kopen van een Portcrystal geen invloed heeft op de gameplay is gewoon niet waar. Dat heeft het wel degelijk. Ik vind dat je niet kan beweren dat je niet richting microtransacties wordt gedwongen. Het ontbreken van fast travel is een fundamenteel onderdeel van de gameplay. Elke vorm om dat te omzeilen (en naar mijn mening valt daar het kopen van een Portcrystal zeker onder) neigt op zijn minst naar het duwen richting microtransacties. Net zoals het kunnen kopen van een camping kit die minder weegt dan de camping kit die je ingame kan kopen.
Dus ja, dat raigebaiten met foute informatie is slecht maar de schrijver van dit stuk had wel iets harder voor Capcom mogen zijn.
En ik plaatste nog een disclaimer dat ik niet volledig op de hoogte ben. Misschien had ik juist daarom maar mijn mond moeten houden.
Al wil ik er nog wel aan toevoegen dat mijn hoofdargument blijft staan: dat een spel in algemene zin ontwikkeld wordt met microtransacties in het achterhoofd en daarmee doelbewust de spelervaring negatief beïnvloed wordt. Het wordt er niet ingestopt omdat het kan, maar omdat er keiharde knaken extra mee verdiend kunnen worden. Al is die invloed verwaarloosbaar, maar zo werkt het wel. Ook met cosmetische meuk als in Overwatch. Er zij altijd gamers die daardoor het gevoel hebben iets te missen en dus extra geld gaan uitgeven. Dat vind ik kwalijk en daar mogen journalisten zich best meer over uitspreken. Dan vind ik het te makkelijk om dat af te schuiven op content creators. Of voelen jullie je bedreigd in jullie werk?
Ik twijfel er niet aan dat je ongetwijfeld niet wordt gedwongen.
Wat ik wel zeker weet, is dat je wordt verleid.
Dat is al een grof schandaal wmbt, neem dan de prestatieproblemen van het spel op alle platforms en een 8 lijkt dan al het hoogst haalbare.
Het spel dan proberen hoger laten scoren alsof al deze factoren volledig buiten de spelervaring staan is wel begrijpelijk, maar daarmee ga je er eigenlijk gewoon aan voorbij dat de game wordt uitgegeven door een gierige en hebberige (DENUVO) uitgever met weinig oog voor kwaliteitscontrole. Wat uiteindelijk toch ook onderdeel is van de spelervaring.
Bij Capcom weet je dat dit vanuit de mannen in pakken wordt opgedragen en ontwikkelaars geen aandacht schenken binnen design van een spel.
DD2 doet fast travel juist vele malen beter door Oxcarts toe te voegen, op juiste momenten ferrystones/portcrystals te geven en de wereld zo te vullen met vanalles dat je eigenlijk juist geen gebruik wilt maken van dat systeem.
Dat was in het origineel toch wel anders, ook door het aandeel aan fetchquests.
Het klopt dat de social media grotendeels een karikatuur van zichzelf geworden zijn, mede inderdaad door agressieve algoritmes die je verslaafd proberen te maken aan die media. Maar dat wordt de gamesindustrie zelf ook steeds meer. En dat beginnen gamers ook steeds meer zat te worden, met al die truukjes om slechte recensies te ontwijken en nog meer geld uit hun zakken of die van hun kinderen te kloppen. De gamesindustrie heeft dit dus ook deels echt aan zichzelf te wijten.
Als gamesjournalist moet je natuurlijk nooit meegaan in zulke #ophef. Maar ik denk dat als je weet dat bijvoorbeeld microtransacties controversieel zijn, het juist goed is om ze te noemen in een recensie en rustig uit te leggen en te recenseren welke rol ze precies hebben in de game. Dat kan meestal al in een paar zinnen. Fakenews kun je het beste met feiten en eerlijke recensering bestrijden, niet met het zwijgen erover. Hoewel ik me goed kan voorstellen dat die balans soms erg moeilijk aan te houden is.
Dit hele ‘drama’ was makkelijk te voorkomen geweest als reviewers in hun review even een zinnetje hadden opgenomen over de microtransacties en over hoe het totaal geen invloed had op de gameplay. Ik snap echt niet dat dat niet gebeurd is, volgens mij in geen één review. Ik sta echt verteld dat niemand, ook jij niet, daar niet 2 regels in hun review aan hebben besteedt.
Overigens vind ik het veel te makkelijk om te zeggen dat het allemaal niet zo erg is omdat ‘het allemaal ook in game te krijgen is’. Dus? Die troep hoort gewoon niet in een full priced game te zitten. Cosmetische microtransacties zijn tot daar aan toe maar microtransacties die direct invloed hebben op de gameplay zijn sowieso een no-go, ik dacht dat we het daar inmiddels wel over eens waren. Of geldt dat alleen voor Ubisoft?
YouTube en soortgelijke platformen zijn altijd overdreven. Net zoals een 9/10 geven.
Ik geef dit spel ook een 9/10. Minstens een 8,5/10 eigenlijk.
Ik moet DD2 nog in New Game+ spelen, maar dat doe ik pas in de meivakantie denk ik.
Waarom tussen 2 kwaden kiezen wanneer je beiden kan afwijzen? Ik houd van Dragon’s Dogma en op Denuvo na leeft 2 op naar mijn verwachtingen die 12 jaar hebben gehad om te vormen. Ik zag aan de items in het begin al dat het dingen zijn die je vast en zeker snel en makkelijk in het spel kan krijgen zonder te betalen.
Maar dit soort praktijken aast op de mensen die dat niet weten, laten een slechte indruk achter wanneer ze het in de winkel zien (en ik wil toch echt wel dat Dragon’s Dogma een sterkere naam wordt na 12 jaar), plus ze zijn compleet overbodig zoals je ondertussen wel weet. Ze besparen niet eens echt tijd, de helft van die dingen kan je zo snel krijgen/krijg je tijdens de natuurlijke ervaring van het spel dat de DLC geen goede plaats heeft.