Muziek, gevechten, woordgrappen, en een wereld die eruitziet alsof Pixar en Square Enix samen een festival hebben georganiseerd. Klinkt als een recept voor iets geweldigs, of voor een spectaculaire mislukking.
Het werd geen van beide. People of Note, de muzikale RPG van Iridium Studios en uitgever Annapurna Interactive, zit ergens in het midden. Het is een spel met meer hart dan het aankan, meer ideeën dan het kan uitwerken, en meer woordgrappen dan een mens verdient. Maar het heeft iets. Een soort onversneden enthousiasme dat je er toch doorheen sleept, ook als je af en toe met je ogen rolt.
Je speelt als Cadence, een popzangeres uit Chordia die de lokale talentenjacht wil winnen. Sharp, een van de juryleden en manager van boyband Smolder, vindt haar te braaf en wijst haar af. Dus trekt Cadence de wijde wereld in om muzikanten uit andere steden te rekruteren en een geluid te creëren dat niemand eerder heeft gehoord. Dat klinkt als het script van een Disney Channel-film uit 2006. Dat is het ook, ongeveer. Maar dan met turn-based gevechten en een Materia-systeem.
DE WERELD IS EEN JUKEBOX
De wereld van Note is verdeeld in steden die elk een muziekgenre vertegenwoordigen. Chordia is pop, Durandis is rock (met wijken voor punk, grunge en metal), Lumina draait op EDM, en er is een bos waar folk de dienst uitmaakt. Elk gebied heeft z’n eigen sfeer, architectuur en achtergrondmuziek, en die muziek wisselt naadloos als je van wijk naar wijk wandelt. De rockwoestijn met schedels in de rotswanden, de neonstad recht uit Blade Runner, het is allemaal met liefde neergezet.
En dan die woordgrappen. Alles in deze wereld is een muziekverwijzing. Huisdieren heten Accorgions (accordeon-corgi’s), je vecht tegen Stagpipes en Lyrewolves, je draagt Linkin Parka-kleding en een Simon Cowl als accessoire. Sommige grappen zijn oprecht grappig. Andere zijn zo plat dat je ze bijna weer kunt waarderen. Na vijftien uur spelen was ik nog steeds niet zeker of ik onder de indruk was of murw gebeukt.
STANZA’S EN SONGSTONES
Het vechtsysteem is waar People of Note z’n eigen geluid vindt. Gevechten zijn turn-based, maar elke beurt heet een stanza en heeft een tijdsignatuur die bepaalt hoeveel acties je hebt. Per stanza wisselt het dominante muziekgenre, waardoor de bijbehorende partymember extra schade doet. Timing speelt mee: bij elke aanval verschijnt een ritme-prompt, en wie op het juiste moment drukt, deelt meer schade uit.
Het doet denken aan Paper Mario en Clair Obscur: Expedition 33, maar dan simpeler. En dat is prima. Want de echte diepte zit in het systeem van Songstones, equippable vaardigheden die je in slots op je wapen plaatst. Koppel er Remix Stones aan voor passieve buffs, en je hebt een mini-Materia-systeem dat verrassend veel ruimte biedt om te experimenteren. Fret, je rockgitarist, kan een healer worden. Cadence kan een BP-generator zijn die het hele team van extra beurten voorziet. Het is niet Final Fantasy VII qua diepgang, maar voor een game van vijftien uur is het meer dan genoeg.
DISNEY MET EEN CONTROLLER
De muzikale nummers zijn de hoogtepunten. Op vaste momenten in het verhaal schakelt de game over naar volledig geanimeerde muziekvideo’s, compleet met choreografie en vocale performances. Het nummer van boyband Smolder is een perfecte Backstreet Boys-parodie, en Spitting Image, het rapnummer van partylid Vox, is oprecht goed geschreven. Deze momenten voelen als een Disney-musical, en dat is een compliment.
Maar hier wringt ook de schoen. Die videoclips zijn voorgerenderd en je kijkt er alleen maar naar. In een game die draait om muziek en ritme had ik verwacht dat ik tijdens die nummers iets te doen zou hebben. Een ritme-minigame, interactieve keuzes, iets. In plaats daarvan leg je je controller neer en kijk je toe. Het is mooi, zeker. Maar het voelt als een gemiste kans.
VALS REFREIN
Het verhaal is het zwakste punt. Niet omdat het slecht is, maar omdat het te weinig doet met z’n eigen premisse. Cadence leert te snel de juiste lessen. Haar karakterontwikkeling voelt eerder aangeboren dan verdiend. De boodschap dat muziekgenres moeten samenwerken in plaats van tegen elkaar te vechten, wordt als waarheid gepresenteerd die de juiste mensen gewoon weten. Dat is een beetje jammer voor een spel dat claimt dat kunst moet verrassen.
De songteksten lijden onder hetzelfde probleem. Nummers als Imposter vertellen je dat een personage zich een bedrieger voelt, maar niet waarom, of wat er op het spel staat. Under the Lights is een uitzondering, en Spitting Image bewijst dat het team wél kan schrijven als het wil. Maar te vaak blijft het bij oppervlakkige sentimenten die niet ver genoeg durven te gaan.
Dungeons zijn lineair maar prima, met verrassend pittige puzzels die je ook volledig kunt uitschakelen als je er geen zin in hebt. Random encounters bestaan niet, je kiest zelf wanneer je vecht. Dat is een zegen. De game respecteert je tijd, en dat is anno 2026 meer waard dan de meeste features.
SLOTAKKOORD
People of Note is een sympathiek spel dat zingt als het mag, maar mompelt als het moet praten. De wereld is inventief, het vechtsysteem is slim, de muziek is goed, en de charm druipt van het scherm. Maar het verhaal mist de moed om z’n eigen thema’s serieus te nemen, en de muzikale ambitie verdwijnt zodra je weer zelf aan het spelen bent. Koop het als je van turn-based RPG’s houdt en een zwak hebt voor musicals. Verwacht alleen geen meesterwerk, maar een aardige avond karaoke met een paar verrassend goede nummers.
People of Note is vanaf 7 april beschikbaar voor Nintendo Switch, PlayStation 5, Xbox Series X en S en pc. Voor deze review is de game op pc gespeeld.
