Silksong is inmiddels een kleine twee weken uit. Je hoeft niet ver te zoeken naar een lofzang over het langverwachte vervolg op Hollow Knight. Ik gaf de game hier op PU.nl een 95 uit 100. Silksong is goddelijk goed. Maar het is ook een lijdensweg. Laat dat nou precies de bedoeling zijn. De thematiek van Silksong resoneert alleen als het spelen ervan aardig wat weerstand oproept.
Pas op: dit artikel bevat verhalende spoilers over de eerste twee acts van Hollow Knight: Silksong.
Ik ga hier niet zitten prediken dat het spel voor iedereen precies lastig genoeg is. Uitdaging is ontzettend subjectief. Wat jij als ’lekker moeilijk’ ervaart, is voor een ander praktisch onmogelijk. Idealiter implementeren alle ontwikkelaars een dynamische moeilijkheidsgraad die zich naadloos aanpast aan waar iemands sweet spot ligt. Het moet schuren, maar niet tot bloedens toe. Als je het mij vraagt dan, hè. De religieuze macht die in het Pharloom van Silksong een hoofdrol heeft opgeëist, heeft daar heel andere ideeën over. Boete zul je doen en pijn zul je lijden.
Die propaganda werpt zijn vruchten af. Sinds release ging het vooral over de moeilijkheidsgraad van dit vervolg. Hollow Knight kende ook zat drempels, maar Silksong werpt meermaals torenhoge muren op. Er zitten bazen in die de minste of geringste misser genadeloos hard afstraffen. Om nog maar niet te spreken over de lange weg die je steeds weer moet afleggen voor je überhaupt een nieuwe poging mag wagen. Althans, daar wil ik het eigenlijk juist wel over hebben.
Gemene deler
Je mag Silksong van mij te moeilijk vinden. Daar kan ik echt niets tegenin brengen. Waar ik wel moeite mee heb is de notie dat het spel louter gemeen doet om gemeen te kunnen zijn. Exemplarisch hiervoor is de manier waarop je door de wereld navigeert. Als je precies op de kaart wilt zien waar je bent in Pharloom, zul je een kompas bij je moeten dragen en dat neemt ruimte in beslag. Je arsenaal is al vrij beperkt, en dan ben je ook nog eens een plek kwijt aan iets dat je nooit níét wilt gebruiken.
De vraag rijst of het niet gewoon een ingebouwde functie moet zijn. Er zijn geen foute vragen, maar wel foute antwoorden, zoals dat er geen goede reden te bedenken valt waarom de makers dit niet standaard in hadden kunnen bouwen. Die is er wel. Het is dezelfde reden die je steeds dat stuk tussen het bankje en de baas opnieuw laat doen. De reden dat je eerst genoeg geld moet hebben om op dat bankje te zitten, want rust vraagt om een offer in dit spel. Van je zuurverdiende kralen rozenkransen maken is een luxe die weinig beestjes in Pharloom zich kunnen permitteren. De dood vindt hen voordat ze die kans krijgen.
Onredelijk moeilijk
Er is overal een reden voor, maar die heeft niets te maken met rede. De reden is geloof. En dan specifiek het geloof van de kerkelijke macht dat zij de inwoners van Pharloom tot hun laatste adem uit en af kunnen persen, in ruil voor de belofte van bedevaart. Dat is waarom de wereld steeds grimmiger voelt, en de praktijken steeds schimmiger, hoe dichter je bij de Citadel komt. De bankjes worden schaarser en duurder, en de weg er naartoe lijkt specifieker te zijn ontworpen om je te laten verdwalen. Of beter nog: om je te laten falen.
Dat kan goed kloppen, want het is nooit de bedoeling geweest dat al die bedevaartgangers hun bestemming zouden bereiken. Liever niet zelfs. Wie na veel bloed, zweet en tranen voor de poorten van de heilige hoofdstad verschijnt, krijgt alsnog een doodsvonnis. De Last Judge, een van de bovengenoemde ‘muren’, zorgt er hoogstpersoonlijk voor dat je niet ver genoeg komt om te zien waar al dat geloven goed voor is geweest.
Het zal je misschien niet verbazen, maar de kerk steekt de kralen van al die pelgrims in eigen zak. Vanuit hun ivoren torens zijn zij vooral bezig om hun hoofdstad nog verder te verrijken. Niets is heilig, blijkt maar weer, want om dit te bereiken nemen ze zelfs de laatste wil af van hun volgelingen. In plaats van een beloofde plek in het hiernamaals, worden die arme beestjes veroordeeld tot levenslang werken.
The Stealing Church
Onder mijn review van Silksong vroeg iemand zich af wat er nou zo speciaal is aan deze game. Nou, dat dus. Ik citeer even: “Ik hoor alleen maar dat het uitdagend is…oké… top…, maar wat maakt het goed, wat doet het anders dan de vele andere metroidvania’s dat deze zo veel lof verdient?” Om dan ook even mezelf te quoten: “Silksong draagt het geraamte van de metroidvania als exoskelet.” Aan de oppervlakte is het inderdaad een metroidvania zoals alle anderen, maar dan met minder ‘kwaliteit van leven’: geen duidelijke map, ongunstige checkpoints, een chronisch tekort aan (ruil)middelen. Hoe kan dit spel dan beter zijn dan de games die daar geen last van hebben?
Die andere titels doen misschien meer om het spelers naar hun zin te maken, maar ze zeggen minder. Silksong is retoriek uitgedrukt als spelmechaniek. De religieuze leiders van de Citadel eisen volledige toewijding van het volk. Tijd is geld, en dus kost een bankje aardig wat kralen. Als geloven een lijdensweg hoort te zijn, dan is iedere vorm van veiligheid godslastering. Daarom is de spelwereld zo vijandig en vergt alles zoveel moeite. De inwoners van Pharloom zijn niet meer dan brandstof voor de machine van het grootkapitaal. Hun zaligheid wordt vermalen tot enkel zielige hoopjes overblijven.
De reden dat ik Silksong zelf zo goed vind, heeft uiteindelijk ook te maken met geloof. Het is mijn overtuiging dat de makers voor al het bovenstaande een verklaring hebben. Dat ze een visie volgden. En dat die leidend is geweest voor alle bovenstaande beslissingen. Zo is het ook geen toeval dat je in Bloodborne continu flesjes bloed moet farmen om je gezondheid op peil te houden. Of dat je in Blasphemous je zonden afkoopt wanneer je te vaak doodgaat. Hollow Knight en nu Silksong hebben enorm ge(p)laagde thematiek, en de uitdaging is daarmee verweven. Dat het een worsteling moet zijn is geen vanzelfsprekendheid, eerder een onvermijdelijk gevolg van het verhaal dat dit soort games willen vertellen. En die boodschap resoneert nu eenmaal beter wanneer je er herhaaldelijk mee om de oren wordt geslagen.
De reden is frictie. En daar geloof ik heilig in.
Nou die baas verslagen En ik ging toch de goede kant op alleen even een quest voltooien. Dus binnenkort weer verder.
Zeer oneens.
Terug moeten lopen naar bazen, gebrek aan checkpoints, en moeten grinden voor items omdat je 2x dood bent gegaan hebben niets met moeilijkheid te maken. Het zijn spel mechanieken waar ze ongewoon schaars en/of vals mee zijn. Spel mechanieken die naar mijn mening ook niets doen voor world building. De pilgrims respawnen niet op bankjes. De pilgrims slaan niet keer op keer dezelfde vijand dood voor kransjes.
World building of niet, het is nog steeds zo dat de makers het spel heel irritant wilden hebben en hier goed zijn in geslaagd. Dit maakt dat grote delen van het spel voelen als een gesprek met Claptrap in Borderlands. Als je iets expres irritant maakt, is het nog steeds irritant.
Ik wil gewoon urenlang vastzitten op een hele moeilijke baas zoals in bv Elden Ring, en van Silksong mag dat niet.
Wacht… Hoe komt de persoon die de screenshots voor dit artikel heeft gemaakt aan bijna 10 miljoen rosaries? Dat valt me nu pas op!
Interessant.. maar ik ken die area ook nog niet.
Ik zit nu tegen de judge aan en weet wel dat het mogrlijk is maag ga eerst nog even kijken wat ik allemaal eerst kan doen. Met mn nieuwe snaren 🤓
Die heb ik net verslagen, feels good!
Ik heb net wel de Moss Mother verslagen en Eva ontmoet en die hele erea. Kleine fijne updates die misschien net genoeg gaan zijn..
En ik geloof toch dat er weer veel gaat gebeuren na de Judge dus daar ga ik dan maar weer voor zo.
Zolang het niet oneerlijk is mag een game best moeilijk zijn. En als je Hollow Knight hebt uitgespeeld is Silksong niet moeilijk.
Zeg Earl.. als je dat allemaal zegt en stelt.
En je zegt “Kopen” bij GK.
Dan moet je nu toch zelf wel die digital copy op je wat dan ook hebben staan toch.
Ik wacht nog even op de fysieke versie, maar dat dit hoge kwaliteit is en dus “kopen” zie je meteen.
Zie je hem al aankomen aan de horizon?
Ik heb ten minste nog een paar OG bazen verslagen voor zelfs de eerst update.
Iets wat een Early Gamer ook zou moeten nastreven bij zijn “kopen” games
Ik geniet er ongezond veel van wanneer een spelwereld de gameplay en het verhaal op zo’n manier ondersteunt. Mooi onder woorden gebracht! Lekker spelletje is ’t.
Het is natuurlijk ook een kwestie van doelgroep, en door jaren aan hype verwachten sommige mensen wellicht een meer mainstream appeal. Ik speel zelf over het algemeen geen soulslikes of hele moeilijke games, en Silksong wist mij ook niet te grijpen maar dat is oké.
Ik vroeg me al af waarom de geldeenheid er rosary’s of rozenkransen heette. Maar nu ik dit artikel lees, lijkt het spel wel vrij duidelijk een naargeestige, bepaald niet subtiele persiflage van de katholieke kerk neer te willen zetten. Ieder het zijne natuurlijk, maar voor mij is die moeilijkheidsgraad daardoor niet de enige drempel om dit spel uit te willen proberen.
U speelt daarom of juist wel of juist geen DOOM?
Met DOOM heb ik niet zoveel problemen, hoewel ik het zelf niet speel. Demonen uit de hel afknallen met een shotgun is een, wel, originele manier van exorceren, maar dergelijke humor kan ik wel waarderen. Ik heb eens een YouTube-video gezien van een priester die in DOOM 2016 de ene demon na de andere afknalde en daarbij rustig Psalm 23 reciteerde en alleen al voor dat beeld kan ik DOOM alleen maar dankbaar zijn. 😉
Dat ik geen problemen heb met goede humor en persiflages omtrent mijn kerk en godsdienst, betekent echter niet dat ik daarom alles kan waarderen en overal altijd van gediend ben. Silksong had mijns inziens ook zonder de weinig subtiele verwijzingen hetzelfde verhaal kunnen vertellen, net als Hollow Knight. Op mij komt het daarom over als een overbodige, onwenselijke sneer naar de kerk. Die nogmaals gewoon gemaakt kan worden, maar daarom niet gewaardeerd hoeft te worden.
Interessant. Hoe kijk je dan bv aan tegen A Plague Tale?
Ik ken A Plague Tale niet, dus moet me laten leiden door opzoekwerk. Ik begrijp dat het een middeleeuws verhaal vertelt waarin magie en geschiedenis door elkaar heen lopen, met de Franse inquisitie als belangrijkse vijand. Nu gaan over de inquisitie zowel waarheden als mythen rond, zodat het moeilijk is er een echt eerlijk verhaal over te vertellen, maar met dramatiseringen op zich heb ik weinig problemen. Zo kan ik ook Dan Brown’s Da Vinci Code zeker waarderen als fictie, maar qua feiten moet je het vooral niet te serieus nemen. Ik denk daarom dat bij A Plague Tale het niet veel anders zal zijn.
Wat mij bij Silksong vooral een beetje tegenstaat, is dat in een fantasiewereld ineens bijna één op één elementen uit het katholicisme op zeer negatieve wijze worden toegepast. Terwijl dat voor het verhaal nergens voor nodig is, want deze kun je ook zonder al die heenwijzingen vertellen, net zoals in Hollow Knight. Ik vraag me dan af waarom Team Cherry specifiek daarvoor gekozen heeft.
Interessante zienswijze, dank voor het delen! Ik ben niet religieus, en associeer me niet enorm met welke religieuze, politieke of welke andere stroming dan ook, dus kan niet zeggen dat ik je insteek herken. Maar je conclusie is natuurlijk een fijne: ‘prima’ dat dit soort dingen bestaan, maar dan hoef jij ze nog niet te spelen. En de backlog loopt nog van hier tot 2136, dus in die zin weinig gemist.
@Robert-Frans Geef je groot gelijk. De Islam bashen durven ze niet, daar zijn ze te laf voor. Of je valt alle religies aan of je doet het niet, maar ja mensen zijn nou eenmaal hypocriet.
Heb hem gister uitgespeeld (64 uur, 100% completion).
Ik vind de game (net zoals Marcel) een 9,5 maar er zijn echt redelijk wat bossfights die ik echt super oneerlijk vond. De kanttekening is dat ik de game zelf niet extreem lastig vond, zo heb ik de laatste baas in dre keer verslagen, en het langste dat ik vastzat bij een baas was 18 minuten..
Maar het is overduidelijk dat sommige bazen gewoon teleporteren waar jij staat terwijl er ads zijn om je heen (vijanden die de baas helpen) en er 20 objecten naar je hoofd gegooid waardoor het onmogelijk is om te ontwijken (we hebben meerdere keren in de stream even terug gekeken naar toen ik geraakt werd en daaruit was te zien dat het echt onmogelijk was om niet geraakt te worden in dat moment, wat naar mijn mening slecht design is.)
Maarja, toch een 9,5 wamt het merendeel van de bosses zijn uniek, tof, en super episch. De sfeer is “Chef’s kiss”, en de combat voelt lekker snel aan.
Zou een 10 zijn geweest voor mij als sommige bazen niet zo oneerlijk waren gemaakt (Lees: oneerlijk. dus moeilijk omdat het oneerlijk was).
EDIT: Tuurlijk, dit is MIJN mening. Kwam een beetje over alsof het feit was, haha! 🙂
Netjes!
Er is blijkbaar een grote markt voor moeilijke games dus waarom niet.
Newgrounds.com heeft ook moeilijke games, daar past deze goed tussen gezien de artstyle.
@Artcore_gamer
*Loud minority SCREEEEECCCHHH!!!*
Officiële waarschuwing aan jullie beiden voor die opmerkingen.
Top spel, sfeer druipt er weer van af, was even vergeten hoe moeilijk het is maar de vorige uitgespeeld dus gaat bij deze ook lukken.
Maar Ori is toch niet te makkelijk maar vind ik daar wel een betere balans in dan Hollow Knight Silksong deel 1 is ietsjes makkelijker. Maar volgens mij wilde Team cherry een Metroidvaina from software game creeeren met deze game. En ik vind dan je doel voorbij schiet.
Je gaat wel voorbij aan het punt van het artikel, dat Silksong juist moeilijk moet zijn om de thematiek van een lijdensweg in het verhaal te benadrukken. Deze metroidvania moet juist heel moeilijk zijn omdat dat het verhaal versterkt, als deze game makkelijk zou zijn, dan zou het niet het thema van het verhaal uitdragen. Dus ik snap de schrijver van het artikel daarin wel. Voor mij is Silksong ook te moeilijk, maar dat past juist bij de hele setting en feeling van deze game. Daarnaast zijn er legio metroidvania’s die makkelijker zijn dus die kan je dan spelen, wat maakt het uit dat net twee(Hollow Knight en Silksong) moeilijk zijn. Ik zou zelf ook willen dat een game rekening houd met de speler met een dynamische moeilijkheidsgraad die je net op het randje uitdaagt, maar dat lijkt (nog) niet mogelijk, dus dan is dit wat het is voor nu.
Maar ik zeg ook niet dat Silksong niet moeilijk mag zijn. Want dat is Ori ook maar ik vind dat Silksong vooral daar in doorslaat. De eerste Hollow Knight vind ik qua moeilijkheidsgraad beter geregeld. Dus mijn antwoord op Marcel is dat Silksong doorslaat met zijn moeilijkheidsgraad.
@GAMELIEFHEBBER
Ori moeilijk? Misschien sommige segmenten, maar over het algemeen zou ik Ori (beide games) toch ‘gemiddeld’ noemen qua moeilijkheidsgraad.
En hoeveel uur heb je Silksong tot nu gespeeld? Want Silksong ligt toch echt wel aardig op hetzelfde niveau als Hollow Knight. Ik heb tot nu toe een uurtje of 10 in Silksong gestoken en merk qua moeilijkheidsgraad weinig verschil.
Ik ben gestopt eerst met andere games zoals Shinobi bezig ook echt een aanrader als je van 2D actie games houdt. Al weet ik niet of je daar van houdt haha. Maar qua moeilijkheidsgraad ik had het daar ook over dat een gemiddelde moeilijkheidsgraad voor mij goed is. Maar ik geen overdreven moeilijkheidsgraad wil in games. Want ik speel from software games niet met een reden. En dan mijn punt wat Hollow knight de eerste makkelijker maakt is dat je veel sneller je leven kan bijvullen. En meer leven kan creeren en dat vijanden minder damage doen. Maar geeft ook verder niks ik ben blij dat er zoveel mensen van genieten.
@GAMELIEFHEBBER
Naast dat het allebei een metriodvania is begrijp ik de vergelijking tussen Ori en Silksong die je steeds maakt niet zo goed. Die games hebben beide een totaal ander uitgangspunt qua gamedesign. De moeilijkheidsgraad van Ori die je steeds noemt kan ik me niet herinneren en je wordt bij Ori veel bij de hand genomen waarbij Hollow Knight ook veel om het verdwalen en je weg vinden gaat. Ik vind het een beetje alsof je Ocarina of Time vergelijkt met Dark Souls omdat het allebei een 3rd person action game is waar je met een zwaard vecht. Het is ook oke als een game niet bij je past natuurlijk. Ik vind het wel sterk van Team Cherry dat ze bij hun eigen filosofie blijven in plaats van deze aan te passen aan de wens van een andere doelgroep.
Ori heeft echt wel stukken erin zitten waar de moeilijkheidsgraad echt wel omhoog gaat. En qua Hollow knight vooral Silksong ik heb niet zoveel tegen moeilijke games maar wel als ze erin doorslaan en dat is wat Team cherry in mijn ogen gedaan heeft. En ik vind daarom dat het de game voor mij kapot heeft gemaakt. Als ik een game wil spelen waar ik urenlang over een eindbaas wil doen dan speel ik wel een from software game er is een reden dat ik die game links laat liggen. Maar misschien dat het na de update qua moeilijkheidsgraad weer naar de eerste Hollow knight gaat. Want die was ook pittig maar wel een stuk vergefelijker Maar trouwens wil wel even benadrukken als je hier geen problemen mee hebt dat dit natuurlijk volledig oke is. Want dat het een kwalitatieve goede game is dat erken ik ook
@GAMELIEFHEBBER
Nogmaals: Hoeveel uren heb je tot nu toe in Silksong gestoken?
Hoeveel uurtjes weet ik niet precies. Volgens mij 3,5 uurtjes uit mijn hoofd. En ik ben gestopt bij een eindbaas. Maar nu wil ik mijn focussen op andere leuke games zoals Shinobi. Maar ik vind het wel echt een toffe game. Dus wie weet als ik mij over de moeilijkheidsgraad kan zetten wil wel eens verder gaan.
@gameliefhebber
Dan ben je nog echt aan het begin. Als je iets verder bent dan merk je wel dat de game qua moeilijkheidsgraad op het niveau van Hollow Knight zit. Speel nog wat verder, zou ik zeggen.
Misschien ga ik in de toekomst ook wel verder. Want ik heb het gevoel dat deze eindbaas ook niet onmogelijk gaat zijn voor mij. Dus ik wil wel een keertje verder gaan.
Voor mij past Ori ook beter maar sommige mensen zweren bij de moeilijk zelfkastijding games en dat is mooi dat er zoveel smaken zijn 😃.
Daarom en iedereen die dit wel leuk vind is dat prima toch.