Back to the PUture – Persona 5

In Back to the PUture nemen we een kijkje in klassieke PU-magazines. Dit jaar wordt de jrpg-reeks Persona 30 jaar oud, dus terwijl we ontzettend uitkijken naar de toekomst van de reeks is een terugblik wel op zijn plaats.

Waarom dan specifiek Persona 5? Omdat Persona-games een beetje werken als Pokémon: de eerste game die je speelt bekleedt een speciaal stukje van je hart. Begrijp me niet verkeerd, Persona 3 is thematisch gezien een ontzettend diepgaande game en is de sfeer van een klein Japans dorpje in Persona 4 ongeëvenaard, maar Persona 5? Het spel druipt van de stijl, zowel in de menu’s als grafische stijl, de gameplay was nog nooit zo soepel, en het verhaal is minstens zo meeslepend als in de vorige delen. En net als de eerdere Persona-games ontvang je bij aanschaf een geweldig muziekalbum, waar toevallig nog een bonusvideogame van zo'n honderd uur lang bij inbegrepen zit.

De avatar – genaamd Joker – die jij bestuurt in Persona 5 is daarin de leider van The Phantom Thieves. Dit clubje tieners kan met een speciale app de Metaverse betreden, waar de cognitie van de samenleving bepaalt hoe delen van die wereld eruitzien. Bij individuen met écht gestoorde gedachten – zoals mensen die vissticks met satésaus oké vinden – ontstaan er dan Palaces, wat weer de kerkers van het spel vormen. De Phantom Thieves banen zich namelijk een weg door die kerkers om de ‘treasure’ te stelen, en het hart van de persoon in kwestie te veranderen – om ze op andere gedachten te brengen.

Met die Palaces kaart ontwikkelaar Atlus verschillende sociale thema’s aan, waaronder uitbuiting voor kapitalistisch gewin, het verwerken van trauma en het overkoepelende thema van machtsmisbruik. De boodschappen komen hard aan, maar de ontwikkelaar weet dit ook te verpakken in variërende designs van de Palaces en vijanden. Daarbij is de turn-based gameplay in principe simpel, maar ook ontzettend diepgaand door de verschillende Persona’s die de personages inzetten bij het bestrijden van demonen in de Metaverse. 

Persona(ges)

Gelukkig maar, want Persona 5 is een game die zeker honderd uur speeltijd van je vraagt – en tel daar voor de Royal-versie met een volledige extra verhaallijn nog maar dertig bij op. Het is na zoveel uren bijna onmogelijk niet gehecht te raken aan de personages die je omringen. Niet enkel de Phantom Thieves, maar ook de metgezellen die je gedurende het verhaal, tijdens het dwarrelen in de gangen van Shujin Academy en het verkennen van Tokyo ontmoet. Deze fictieve versie van de stad is tot de nok gevuld met activiteiten en details, van gesprekken die je op straat opvangt.

Je relaties met andere personages hebben in Persona een effect op de gameplay, met nieuwe abilities en upgrades voor Persona's als motivatie naast het verkennen van dat personage's verhaal. In Persona 5 voelt dit geheel daarentegen nog gelaagder, gezien de game draait om het in eigen handen nemen van je leven. Het spel impliceert continu dat onze connecties met anderen ons maken tot wie we zijn. Na mijn eerste playthrough was ik dan ook nog niet klaar om gedag te zeggen tegen Ryuji, Futaba, Yusuke en de rest, dus gooide ik er direct een tweede achteraan. Dat was inmiddels 5 á 6 jaar geleden, en nog altijd denk ik dagelijks over deze virtuele figuren na. Gedag zeggen is moeilijk, maar de herinneringen blijven hangen.

Goed, dat is genoeg gezever! Beide versies van Persona 5 zijn gereviewd in het Power Unlimited-magazine, waarvan het basisspel in nummer 281 verscheen. De uitgebreide versie van het spel kwam tevoorschijn in de 315e editie. Beide reviews van Samuel en Florian zijn hieronder te lezen.