Geslachtsziektes aan boord, een militaire coup in de maak, bommen door de hele vloot en een robotleger op je hielen. Met andere woorden: Battlestar Galactica als roguelite.
Als je in de jaren nul aan de buis gekluisterd zat voor de donkerste, zenuwslopendste sf-serie die ooit op tv verscheen, dan snap je meteen wat Alt Shift hier probeert. De constante dreiging, de schaarste, het wantrouwen, de onmogelijke keuzes. Het was eigenlijk al een game. Dat het Franse team achter Crying Suns die handschoen oppakte was dan ook logisch. Het resultaat, Scattered Hopes, is een strak gebouwde survivalgame die de sfeer van de serie verrassend goed raakt. Maar die na een paar runs al begint te kraken op de plekken waar het er het meest toe doet.
ALLE HENS AAN DEK
Je commandeert een Gunstar, een kleiner broertje van de Galactica, met een handvol burgerschepen in je kielzog. Het doel: twaalf sectoren overleven en aansluiten bij Adama’s vloot. Elke sector geeft je tien beurten om brandjes te blussen, grondstoffen te verzamelen, je schepen op te lappen en de drie facties aan boord te vriend te houden: militairen, arbeiders en het onderwereldzootje. Daarna verschijnen de Cylons en moet je twee minuten zien te overleven in real-time gevechten terwijl je FTL-aandrijving opwarmt. Spring naar de volgende sector. Herhaal.
Die tien beurten voelen meteen te kort, en dat is precies de bedoeling. Scattered Hopes dwingt je voortdurend tot keuzes die pijn doen. Een kapotte romp repareren of dat fuel depot plunderen? De arbeiders tevreden houden of je beste officier op bommenzoektocht sturen? Die druk is het sterkste wapen van de game, en in de eerste runs werkt het fantastisch. Je hebt altijd één crisis te veel en één beurt te weinig.
DÉJÀ VU
Het probleem is dat die crises na drie, vier runs beginnen te vervagen. Niet omdat ze identiek zijn, er zit genoeg variatie in de scenario’s zelf. Maar de afhandeling is vrijwel altijd hetzelfde: besteed grondstoffen of zet een held in. Moord aan boord? Eén heldactie of vier supplies. Muiterij? Eén heldactie of acht supplies. Plaag? Je snapt het patroon. De opzet is elke keer anders, de oplossing is elke keer dezelfde spreadsheet.
Dat geldt ook voor het Cylon-onderzoek, op papier het spannendste onderdeel. Ergens in je crew zit een infiltrant die bommen plaatst en je vloot saboteert. Via aanwijzingen, barroddels en factiontips moet je de mol ontmaskeren. Klinkt als Battlestar op z’n best. Maar het is gewoon een eliminatieproces dat elke run vrijwel identiek verloopt: verzamel hints, onderzoek verdachten, gooi de juiste in de brig. De spanning die dit zou moeten opleveren, dat wantrouwen dat de serie zo goed deed, komt nooit echt van de grond.
FLAK EN FRUSTRATIE
De gevechten zijn het visueel aantrekkelijkste deel van Scattered Hopes. Twee kapitale schepen aan weerszijden van het scherm, squadrons Vipers en Raiders die elkaar in de haren vliegen, nukes die je moet onderscheppen, en een klok die genadeloos aftikt. Met de tactische pauze kun je op elk moment orders geven, en dat is ook hard nodig als de Cylons in de latere sectoren met tientallen tegelijk binnenvallen.
Maar ook hier sluipt de herhaling erin. Ik stuurde mijn schepen elke keer naar dezelfde startposities, gebruikte dezelfde formaties, en paste mijn tactiek zelden aan. De vijanden zijn voorspelbaar genoeg om op de automatische piloot te spelen, en dat is dodelijk voor een game die je tientallen uren wil vasthouden. De schepen bewegen in rechte lijnen, stoppen als ze hun doel raken, en staan dan stil tot een van de twee ontploft. Dat oogt een stuk minder dynamisch dan de gevechten die je van de serie kent.
RANTSOEN
Toch zit er onder die herhaling een degelijk progressiesysteem. Verschillende Gunstars geven elke run een ander profiel: de ene leunt op wapensystemen, de andere op fighters. Officers en squadrons levelen op met willekeurige traits die soms een run compleet kunnen kantelen. Een Viper met kogels die van doelwit naar doelwit ketsen, gecombineerd met een piloot die na elke kill sneller wordt? Dat zijn de momenten waarop Scattered Hopes laat zien wat het had kunnen zijn als de rest even scherp was.
Tussen runs verzamel je Fate-punten voor permanente buffs: meer startgrondstoffen, betere kansen op zeldzame items, een extra poging na een verloren gevecht. Het is geen Hades-niveau van “nog één run”, maar het werkt goed genoeg om je door de eerste zes, zeven mislukte pogingen te slepen. Een volledige run duurt zo’n anderhalf tot twee uur, wat aan de lange kant is voor een roguelite. Genoeg om een foute beslissing te laten wegen, net te lang om een verloren run schouderophalend af te doen.
STIJLBREUK
Visueel is Scattered Hopes een mengelmoes. Pixelart voor de managementschermen, low-poly 3D voor de gevechten, portretten die net doen alsof ze ademen voor dialogen. Elk op zich prima, maar de constante wisseling geeft de game geen eigen gezicht. De UI is strak en leesbaar, de BSG-themamuziek doet z’n werk, en de random gegenereerde crew heeft verrassend veel visuele variatie. Maar als je inzoomt op een Cylon-moederschip en de pixeltexturen uitgerekt over een 3D-model ziet, dan breekt de illusie.
UITPUTTINGSSLAG
Scattered Hopes snapt welk deel van Battlestar Galactica een game moest worden: niet de heroïsche overwinningen, maar de uitputtingsslag om een gebroken vloot bij elkaar te houden. Die kern werkt, en in de eerste runs is het oprecht spannend. Maar de motor die dit tientallen uren moet dragen, de crises, het onderzoek, de gevechten, draait te snel op routine. Als je van FTL en Crying Suns houdt én fan bent van de serie, is dit een prima avond of drie. Verwacht alleen niet dat run nummer tien nog net zo verrast als de eerste.
Gespeeld op: pc (Steam). Battlestar Galactica: Scattered Hopes is verkrijgbaar voor €24,99.
