Review: Hyrule Warriors: Age of Imprisonment is een bombastische geschiedenisles

Je zou een schoolcurriculum kunnen vullen met het uitleggen van de volledige The Legend of Zelda-tijdlijn, maar het tijdperk van de recente driedimensionale games Breath of the Wild en Tears of the Kingdom is best behapbaar. In essentie bestaat die immers uit twee mainline Zelda-titels en Hyrule Warriors: Age of Calamity, al is laatstgenoemde niet écht canon. Mede-spin-off Hyrule Warriors: Age of Imprisonment is dat wel, en vult het verleden van Hyrule langzaam maar zeker in.

Age of Imprisonment speelt zich af in het Hyrule van de recente driedimensionale Zelda-games. Alleen dan wel duizenden jaren in het verleden, in een tijdperk waarin nog een aantal Zonai leven. Wie Tears of the Kingdom heeft gespeeld weet dit al – en anders is dit je spoiler-waarschuwing – maar dit is  ook de tijd waar prinses Zelda aan het begin van die game naartoe getransporteerd wordt en Rauru, de eerste koning van Hyrule, ontmoet.

Het is ook rond deze tijd dat Ganondorf, de personificatie van het kwaad, het toneel betreedt. In Tears of the Kingdom was al te zien dat de Gerudo-chief het relatief rustige Hyrule vervormde tot een met ellendige monsters gevuld land, wat leidde tot de zogenaamde Imprisonment War. Deze belangrijke gebeurtenis in de geschiedenis van Hyrule is waar Age of Imprisonment om draait.

Knokkels kraken

Net als in de eerdere Hyrule Warriors-games betreden we in Age of Imprisonment verschillende slagvelden, verspreid over het hele koninkrijk. Eronder en erboven trouwens ook, gezien deze game de Depths en Sky Islands uit Tears of the Kingdom meeneemt. Op die slagvelden is het knokken geblazen in musou-achtige gameplay, waarin hordes aan Bokoblins, Lizalfos en andere bekende vijanden uit de Zelda-games in groten getale op je af stormen.

Dan is het rammen geblazen. Met de Y-knop zwaait je personage met diens wapen, en door op X te drukken gooi je daar een speciale aanval achteraan. Die heeft vaak ook een element als water of elektriciteit die statuseffecten toebrengen bij de sterkere monsters die je tegenkomt, zoals de Hinox. Sommige vijanden zijn zwakker tegenover andere elementen, of hebben zelf ook een element dat hen sterker maakt. Daarbij kan ieder personage gebruikmaken van Zonai-technologie, zoals vlammenwerpers en raketten. Zo kun je in principe altijd de zwakke plekken van de vijanden uitbuiten door te schakelen tussen de apparaten.

Dit riedeltje is de kern van Age of Imprisonment. Zorg dat de stamina/posture-balk leeg raakt door zwaktes te gebruiken, op de goede momenten te meppen en het gebruiken van speciale aanvallen, doe een extra sterke aanval op de zwakke plek en ga door naar de volgende.

Het is een ideaal recept voor het bereiken van een flowstate, en nieuwe elementen en typen vijanden worden gestaag toegevoegd. Als je naar de menu’s in Hyrule Warriors: Age of Imprisonment kijkt lijken je hoeveelheid opties wellicht wat overweldigend, maar in werkelijkheid krijg je meer dan genoeg tijd om alles onder de vingers te krijgen.

Kapotte vingers

De combat is uitermate flashy en voelt fantastisch, maar binnen de eerste drie uur heb je in de basis alles wel al gezien. Het riedeltje dat hierboven wordt beschreven gaat de zeventien daaropvolgende uren vrij onveranderd door. Je hakt een horde in de pan, loopt naar het grote, gevaarlijke monster die je inmiddels al tien keer hebt gezien, gebruik wat skills en Zonai-apparatuur om hem te verslaan, en gaat door naar de volgende vijand. Veranderingen in deze loop zijn minimaal, en vooral in de vorm van elementaire vijanden die je bijvoorbeeld elektrocuteren.

De baasgevechten vormen hier wel een sterke uitzondering op. De écht unieke vijanden zijn vaak sterker, sneller en hebben unieke moves die je skills slimmer laten gebruiken. Zeker richting het einde van de game moet je je koppie erbij houden en alles uit de kast trekken om te winnen. Toch: in een game waar het machtsgevoel van tientallen vijanden per zwaardslag omleggen centraal staat, voelt het ironisch dat de baasgevechten waar je het tegen een enkele tegenstander opneemt het leukst zijn. De combat blijft solide, maar wordt nauwelijks interessanter gemaakt vergeleken met de eerste paar uren.

Wereldkaart

Buiten het vechten om spendeer je veel tijd met de wereldkaart van Hyrule. Die is best cool, want de kaart is ook direct je skill-tree. Ieder speelbaar personage in Age of Imprisonment heeft een eigen icoontje op de kaart. Door benodigde items te verzamelen tijdens missies en die in te leveren op de kaart ontvangt het desbetreffende personage een nieuwe skill, aanval of meer hartjes.

Terwijl je Hyrule steeds verder bevrijdt, boek je dus ook progressie in je gameplaymogelijkheden. Het voelt alsof je een generaal uit een fantasyboek bent, die boven een grote kaart op een tafel hangt. Dat is erg slim gedaan, al voelt het soms ook wat droogjes aan om alles te lezen, in plaats van de personages ook echt met elkaar te zien praten. De enige zijcontent waarin je als speler actief iets onderneemt zijn wederom gevechten, wat de repetitie van de combat alleen maar meer uitlicht.

Er staat bij de icoontjes wel een stukje tekst die wat context biedt over hoe of waarom dat personage die skill leert of een bepaalde missie onderneemt. Hetzelfde geldt voor andere soorten upgrades, zoals voor een wapensmid en het vrijspelen van nieuwe winkels. Het is allemaal niets diepgaands, maar het is een plezant stukje world building dat je ook wat nodige inzichten in de personages geeft.

Geschiedenisboeken

Het hoofdverhaal van Age of Imprisonment legt namelijk sterk de focus op de Imprisoning War. De grote spelers daarin zijn Zelda en Rauru, die de krachten van magische Sacred Stones gebruiken om het kwaad te bestrijden. Daarbij krijgen zij ondersteuning van de vier Sages die ook verschenen in Tears of the Kingdom, en ieder een groep uit Hyrule (de Rito, Zora, Goron en Gerudo) representeren. In die game zagen we al deze personages kort, maar nu krijgen we te zien welke rol zij speelden in de Imprisoning War.

In die zin voelt het verhaal alsof het uit een geschiedenisboek komt. Tijdens het hoofdverhaal leer je de personages en hun motivaties kennen, en door dialogen en de eerder genoemde upgradetekstjes krijg je een beter gevoel bij wie ze écht zijn. Toen de game werd aangekondigd had ik zo mijn twijfels bij het spelen met personages die we in Tears of the Kingdom ongeveer drie minuten hebben gezien. Tijdens het spelen van Hyrule Warriors was ik daarentegen al snel gecharmeerd. De manier waarop de strijd tegen Ganondorf de verschillende groepen in Hyrule verbindt is erg mooi om te zien, en voegt een interessante extra laag aan diepgang toe aan de wereld.

Mijn favoriete plotlijn in de game is overigens ook degene waar ik het minste over kwijt mag. Wie de marketing een beetje heeft gevolgd heeft waarschijnlijk al de mysterieuze robotzwaardvechter gezien, wiens verhaal gedurende de game op interessante wijzen ontrafelt. Het personage is ook een van de meest anime-achtige toevoegingen aan de Zelda-lore met een moveset die vrij overdreven is, maar juist daarom ook goed aansluit bij de identiteit van Hyrule Warriors.

Het verhaal is voldoende onderhoudend, en is ook dé reden om de regelmatig repetitieve gameplayloop voor lief te nemen. Blijf wel in het achterhoofd houden dat dit een spin-off van Tears of the Kingdom is. Age of Imprisonment vertelt in principe een compleet verhaal, maar vult ook vooral de gaten in het verhaal van de mainline Zelda-game op. Het vormt eerder een verrijking dan een epiek op zichzelf.

Bevrijd van dertig frames

Dan nog even iets droogs maar noemenswaardig: waar Age of Calamity op de eerste Switch nog moeite had met het behalen van een stabiele 30 frames per seconde, draait Age of Imprisonment continu als een zonnetje. In de dock houdt de Switch 2 60 frames per seconde aan, zelfs wanneer er écht achterlijk veel vijanden op het scherm verschijnen en je de meest flitsende combo’s op ze loslaat. Na een tijdje wordt wel duidelijk dat de draw distance nogal laag is om deze consistentie te waarborgen, waardoor vijanden soms zomaar uit het niets lijken te verschijnen.

Hyrule Warriors: Age of Imprisonment is dan ook een ontzettend soepele ervaring. Zowel in hoe het verhaal aansluit bij Tears of the Kingdom, als in hoe het speelt. Als je de repetitieve gameplay niet trekt, of vroeger continu in slaap donderde tijdens de geschiedenisles, heeft deze Zelda-spin-off je echter weinig te bieden.

Hyrule Warriors: Age of Imprisonment is vanaf 6 november verkrijgbaar op Nintendo Switch 2.