Review: Kirby Air Riders is een wildwaterbaan aan prikkels

De onthulling van Kirby Air Riders tijdens de eerste Switch 2-presentatie riep vooral vraagtekens op. Amper twintig minuten na lijsttrekker Mario Kart World nog een kartgame laten zien is immers opvallend. Het werd meteen duidelijk dat Air Riders context nodig heeft: de GameCube-versie leeft nog altijd als cultfavoriet, maar veel spelers hebben een opfrisser nodig om te begrijpen wat deze game anders doet dan Mario Kart — en waarom de games zich eigenlijk niet met elkaar laten vergelijken.

Natuurlijk, Kirby Air Riders deelt z’n kleurrijke chaos en hoog tempo met Mario Kart, dat kan zelfs Nintendo niet verbloemen. Toch gebruikt het diezelfde energie voor een compleet andere vorm van competitie, wat wordt aangesterkt door vereenvoudigde gameplay.

Zo bewegen de voertuigen (machines) zich automatisch voort, op een vast tempo, zonder dat je het aan of uit kunt zetten. Het enige wat jij hoeft te doen om de finish te bereiken is sturen, rammen en boosten. Laatstgenoemde kun je doen door de B-knop ingedrukt te houden, wat ervoor zorgt dat je Machine – zoals de voertuigen in de game heten – tijdelijk vertraagt om vervolgens dubbel zo hard vooruit te schieten. Handig voor scherpe bochten, hoge sprongen of ontwijkacties. Of wanneer je een medespeler (lees: je kleine broertje) een flinke dajakker wil verkopen.

Doordat de voertuigen uit zichzelf voortbewegen en de besturing extreem eenvoudig is, ontstaat er ineens ruimte in je hoofd om het racen op een heel andere manier te beleven. Zelfs als je de controller zou neerleggen, kom je nog steeds bij de finish. Het voelt alsof je op de basisschool met z’n vieren tegelijk van een glijbaan vliegt, terwijl iedereen onderweg alles uit de kast haalt om elkaar dwars te zitten: de één glijdt je op z’n blote billen voorbij, de ander steekt z’n ellenboog uit, en de derde is compleet overbodig rondjes aan het draaien op z’n rug terwijl je om je heen allemaal apengeluiden hoort en lichtflitsen ziet.

Be the leaf!

Het draait vooral om het lezen van de hectiek: power-ups timen, elkaar op het verkeerde moment rammen, meeliften op luchtstromen en lachen om de chaos die hoe dan ook ontstaat. Toch is er genoeg ruimte voor strategie, voornamelijk dankzij de verschillende combinaties van Riders (de coureurs) en Machines die je kunt samenstellen. Je kunt kiezen voor topsnelheid, bepantsering, sprongen om aanvallen te ontwijken, voertuigen die items stelen (of iemand zijn volledige voertuig), eindeloos zweven of juist dubbel zo hard rijden als de rest. Daarnaast beschikt ieder personage over een unieke speciale aanval. In theorie is Kirby Air Riders dus gezegend met een diepgaand strategisch systeem.

In de praktijk ben ik erachter gekomen dat je je beter over kunt geven aan alle prikkels — net als vroeger, toen mijn onderontwikkelde kinderbrein geen idee had wat er gebeurde, maar het als één van de meest magische games ooit zag. Puur omdat er zóveel op mijn scherm gebeurde en ik oprecht de illusie had dat ik verantwoordelijk was voor al het goeds. Maar stiekem verkeer je in een oncontroleerbare stroomversnelling waar alles kan en gáát gebeuren.

Super Kirby Karty Ultimate

Het gevoel van improviseren en meegaan met de chaos komt in de ene modus beter tot z’n recht dan in de andere, en City Trial is daar het perfecte voorbeeld van. Je rijdt vijf minuten rond op het zwevende eiland Skyah om een zo sterk mogelijke machine te bouwen, verzamelt upgrades en power-ups, en kunt zelfs medespelers beroven van hun spullen. Daarna start de Stadium-fase, waarin je het met jouw samengestelde voertuig opneemt in een race, duel of minigame. Je kunt plannen en bouwen wat je wilt, maar het kan zomaar zijn dat het evenement niet aansluit bij jouw creatie — dan hang je, en kun je net zo goed genieten van de prachtige omgevingen en grappige personages.

Na een paar potjes op rij kan dit principe wat gaan vervelen: vijf minuten voorbereiding voor een potje van twee minuten voelt vooral solo soms onevenwichtig. Online spelen biedt meer flexibiliteit, en je kunt de voorbereiding inkorten naar drie minuten, maar het Stadium-evenement duurt soms nog maar dertig seconden, vergelijkbaar met een minigame aan het einde van Mario Party — een vergelijking die hier misschien beter op zijn plek is dan die met Mario Kart.

Wildwaterbaan

Kirby Air Riders laat je op zoveel verschillende manieren racen dat het meer voelt als een verzameling minigames dan als één doorlopende ervaring. Het is een vrolijke mix van geinige uitdagingen die soms nauwelijks iets met racen te maken hebben, terwijl de besturing opvallend simpel blijft. De ene ronde parachutespring je alsof het PilotWings is, de volgende scheur je vrij rond in een Cel Damage-achtige arena vol bizarre wapens en vaardigheden, en daarna probeer je takedowns te maken à la Burnout 3. Het voelt alsof je naar de kartbaan gaat en onderweg mét je kart nog even een potje lasergamen en een escape room meepakt — allemaal in hetzelfde gebouw.

Het nadeel is dat dit soms wat chaotisch en verwarrend kan aanvoelen. Gelukkig wordt alles gepresenteerd in een herkenbaar Smash Bros.-jasje, met knock-outanimaties en een epische omroepstem die het navigeren vertrouwd maakt. Bovendien doet de singleplayermodus Road Trip een goede poging om het geheel samenhang te geven: alle verschillende races en uitdagingen worden aan elkaar geregen, met een klein verhaaltje en wat tussenfilmpjes, waardoor het voelt als één doorlopende ervaring. Mijn tip: begin vooral daar mee. En kies Waddle Dee, hij is nummer 1!

PRIKKELS!

Dan de hamvraag: hoe lang blijft het leuk? Daar is uiteraard geen eenduidig antwoord op. Ik heb er nu een uurtje of twintig in zitten, en merk dat ik zowel aan het einde van de content, als mijn geduld begin te raken, wat niet gek is na een intense reviewperiode. Dat laatste wil ik toch even benoemen, want ik maakte er eerder een grapje van, maar Kirby Air Riders vuurt zóveel prikkels tegelijk op je af dat het serieus iets is om rekening mee te houden. Als je Mario Kart al snel vindt, dan kan dit oprecht overweldigend worden. Niet per se slecht — het hoort bij de charme — maar dat je het even weet, zeker als je je kids erop loslaat. Ik mocht bijvoorbeeld maximaal drie keer op rij van de wildwaterbaan van mams.

Kirby Air Riders is daarmee een game die je vooral moet omarmen zoals ’ie is, een vrolijke, hyperactieve partygame die liever verrast dan verfijnt. Het racen voelt soms meer als overleven, maar precies daarin schuilt ook de charme. Verwacht geen strakke competitieve kartgame, maar een wildwaterbaan vol minigames, botsingen en opgewekte waanzin die vooral werkt als je meegaat in de flow.

Voor spelers die houden van gecontroleerde snelheid is het misschien te veel van het goede, maar als je zin hebt in pure, ongefilterde pret — en een kleine prikkelaanval op de koop toeneemt — zit je hier beter dan bij Mario Kart World, wat zich hier eigenlijk niet mee laat vergelijken.

Kirby Air Riders is vanaf donderdag beschikbaar voor Nintendo Switch 2.