Veertien jaar. Zo lang heeft James Bond geen controller aangeraakt. De laatste keer was 007 Legends, en dat willen we allemaal liever vergeten.
Nu is IO Interactive aan de beurt, het Deense studio dat met Hitman bewees dat het snapt hoe je een locatie, een doelwit en een plan samensmeedt tot iets verslavends. De grote vraag: kun je die formule vertalen naar een personage dat niet alleen sluipt, maar ook knokt, flirt, autorijdt en minstens één keer per missie bijna doodgaat?
Het korte antwoord: ja. Met kanttekeningen. Maar de kanttekeningen zijn kleiner dan ik had verwacht, en het goede is een stuk beter dan ik durfde hopen.
GROENTJE MET EEN STROPDASKNOOP
First Light is een origin story. Bond is 26, nog geen 00-agent, en vooral: nog niet de gepolijste rokkenjager die je kent uit de films. Hij is overmoedig, eigenwijs en maakt fouten. Dat werkt verrassend goed. Na een misgelopen missie in IJsland wordt hij binnengehaald bij MI6 om deel te nemen aan het nieuwe 00-programma. Wat volgt is een globe-trottende spionageroman die je langs Londen, Malta, Vietnam, Slowakije en de Zuidpool sleept.
Het verhaal doet wat het moet doen: het is een degelijke Bond-film in gamevorm, compleet met verraders, geheime bases, een charmante tegenspeler en een schurk die net iets te lang zijn monoloog ophoudt. De plotwendingen zijn niet allemaal even verrassend, maar het tempo klopt en Patrick Gibson is uitstekend als deze jongere, ruwere Bond. Lennie James als mentor Greenway steelt regelmatig de show, vooral als hij en Bond weer eens ruzie hebben over de juiste aanpak van een missie. Die dynamiek is het warmste dat het verhaal te bieden heeft.
SLUIPEN ALS EEN HUURMOORDENAAR, BLUNDEREN ALS EEN SPION
De Hitman-DNA zit overal. De grote missies droppen je in uitgestrekte, drukbevolkte locaties waar je zelf uitzoekt hoe je bij je doelwit komt. Een schaaktoernooi in een Slowaaks hotel? Je kunt je naar binnen bluffen via de hoofdingang, een dronken gast afleiden bij de zijdeur, of via de keukentoegang een weg naar boven zoeken. De gadgets van Q, die je voor elke missie kiest, maken het speelveld groter: een horloge dat elektronica hackt, darts die bewakers misselijk maken, een camera die een schokgolf afvuurt. Twee tegelijk meenemen, dus je moet kiezen.
Wat First Light onderscheidt van Hitman is dat je niet per se een spook hoeft te zijn. Bond kan bluffen. Word je betrapt in een verboden zone, dan kun je je er met wat lef soms gewoon uit kletsen. Die sociale stealth voelt precies goed voor het personage: minder chirurgisch dan Agent 47, slordiger, met meer improvisatie. In één missie redde ik mezelf door me over te geven aan twee bewakers, om ze vervolgens allebei tegen de muur te werken zodra ze dichtbij genoeg kwamen. Smerig. Maar effectief.
De open missies zijn het beste wat First Light te bieden heeft. Het probleem is dat het spel niet altijd open wíl zijn. Naarmate het verhaal vordert, worden de levels smaller en meer geregisseerd. Op papier logisch, want Bond-films bouwen ook op naar een climax. In de praktijk merk je dat IO Interactive worstelt met de balans. De ene missie geeft je drie routes naar je doel, de volgende duwt je door een lineaire gang vol vijanden. Die wissel voelt niet altijd soepel.
VUISTEN, VUURWAPENS EN EEN VLEUGJE ARKHAM
Het gevecht is opgedeeld in twee smaken: melee en vuurwapens. Het handgemeen is het leukste. Je pareert aanvallen (geel = blokkeren, rood = ontwijken), valt aan met combo’s, en gebruikt alles in de buurt om vijanden mee te bewerken. Een hoofd in een kopieerapparaat rammen, iemand over een balustrade gooien, een brandblusser in een gezicht slingeren: het is rommelig en bruut en het past perfect bij deze ongepolijste Bond. De Arkham-invloed is zichtbaar, maar minder gestroomlijnd. Eerder Arkham na drie biertjes.
De schietpartijen zijn minder indrukwekkend. Functioneel, met een degelijk coversysteem en een leuke focus-mechanic die de tijd vertraagt. Maar de munitie is schaars, wat je dwingt om wapens van gevallen vijanden te pakken of je lege pistool naar iemands hoofd te gooien. Dat klinkt spectaculairder dan het voelt. Na tien uur ken je het ritme: dekking zoeken, schieten, wapen oprapen, herhalen. De AI helpt ook niet: bewakers die in dezelfde deuropening blijven staan waar je net drie van hun collega’s hebt neergelegd, zijn niet bijzonder overtuigend.
ASTON MARTIN OP CRUISE CONTROL
De autoachtervolgingen zijn er, want het is Bond. Ze zien er goed uit, ze zijn kortstondig, en de besturing is acceptabel. Meer heb ik er niet over te zeggen. Het voelt alsof IO Interactive een lijst had met verplichte Bond-ingrediënten en “autoachtervolging” aanvinkte zonder er echt verliefd op te worden. De Aston Martin is prachtig gemodelleerd. De Land Rover ook. De product placement is subtiel als een mokerslag. Typisch Bond.
OOGVERBLINDEND, MEESTAL
Visueel is First Light regelmatig prachtig. De Glacier Engine, die zijn diensten al bewees in Hitman, levert hier zijn beste werk. Een Vietnamees eilandresort bij zonsondergang, de ondergrondse nachtclub in Londen, de koude geometrie van een schurkenbasis in het poolgebied, het is allemaal met zorg gebouwd. De NPC’s bewegen geloofwaardig, de lichtval is fantastisch, en er zit een niveau van detail in de locaties dat uitnodigt om rond te neuzen puur voor het plezier.
De keerzijde: pop-in bij de rijsecties, wat uitdrukkingsloze gezichten bij figuranten, en af en toe textures die net iets te laat laden. Op een standaard-PS5 merk je dat de engine soms moeite heeft met de schaal. Niets gamebreakend, maar het valt op.
TACSIM: VOOR NA DE AFTITELING
Na de story campaign van zo’n twintig uur opent TacSim, een soort gevechts- en infiltratiesimulator die levels uit de campaign hergebruikt met nieuwe doelen en modifiers. Denk aan Hitmans escalation contracts. Het is nu nog mager gevuld, maar de basis is stevig en IO Interactive heeft bij Hitman bewezen dat het dit soort modes jarenlang kan voeden met nieuwe content. De leaderboards zijn er al. De verslaving ook.
Wel vervelend: je hebt een online verbinding nodig voor TacSim. De leaderboards rechtvaardigen dat nauwelijks, en het voelt als een overblijfsel uit het live service-tijdperk dat hier niemand om heeft gevraagd.
SHAKEN, NOT STIRRED
Bond is terug, en deze keer in een game die het personage serieus neemt zonder zichzelf te serieus te nemen. First Light is op zijn best als het je laat sluipen, bluffen en improviseren in grote, levendige locaties. Het is minder overtuigend als het je door geregisseerde actiescènes duwt waar de AI het laat afweten. Maar als eerste hoofdstuk van wat hopelijk een reeks wordt, is dit een sterke start. IO Interactive heeft bewezen dat het Bond snapt. Nu moeten ze alleen nog kiezen of ze Hitman willen zijn of Uncharted, want allebei tegelijk lukt nog niet helemaal.
Gespeeld op: PlayStation 5. 007 First Light is verkrijgbaar vanaf 27 mei op PlayStation 5, Xbox Series X|S en pc. Een Nintendo Switch 2-versie volgt later dit jaar. Een reviewcode werd verstrekt door IO Interactive.
