Meer uren in Salmon Run dan ik hardop durf toe te geven. En dan had ik het over de beste modus van Splatoon 3, niet de hoofdmodus. Dat zegt genoeg over wat ik eigenlijk altijd al wilde: Splatoon zonder de PvP. Nintendo heeft blijkbaar meegeluisterd.
Splatoon Raiders is niet Splatoon 4. Geen nieuwe Turf War, geen Anarchy Battles, geen ranked grind. De hele competitieve multiplayer is geschrapt. Wat overblijft is een volledige singleplayer-game die de beste elementen van Salmon Run en de Side Order-DLC pakt, er een eilandenavontuur met loot en buildcrafting omheen bouwt, en je vervolgens loslaat. Na een paar uur hands-on snap ik waarom Nintendo dit durfde: het werkt. En het voelt als iets waar de serie al jaren om vroeg.
Wie ooit dacht “Splatoon is geweldig, maar ik wil niet elke avond online”, krijgt hier precies waar die om vraagt. Maar laat ik bij het begin beginnen.
HET SPLATOON DAT JE KENT, MAAR DAN ANDERS
Het verhaal is vrij rechttoe rechtaan. Je speelt als The Mechanic, piloot en klusser van een helikopter die met de driekoppige band Deep Cut (Frye, Shiver en Big Man, bekend uit Splatoon 3) crasht op de Spirhalite Islands na een mysterieuze storm. Vanuit een geïmproviseerd basiskamp, de Hideout Ship, trek je er op uit om de eilanden te verkennen en schatten te verzamelen.
Concreet betekent dat: eiland kiezen, raid starten, Salmonids aan gort schieten, kristallen drillen, loot meenemen, terug naar de hub, gear upgraden, herhalen. Klinkt als een looter shooter? Dat is het ook. Nintendo noemt het nergens zo, maar laten we niet om de hete brij heen draaien.
BOUWEN TOT JE ERBIJ NEERVALT
Waar het interessant wordt, is de hoeveelheid customization. Je kiest uit drie Ink Tanks: Power, Speed en Tactical. Elk met eigen gadgets die als sub weapons functioneren. De Power Tank geeft je bijvoorbeeld de Splatchet, een melee-aanval waarmee je als een dolle door groepen vijanden heen maait. De Tactical Tank geeft je een turret die je ergens neerzet en die zelfstandig gaat schieten. De Speed Tank laat je met de Blast Boot de lucht in springen om je te herpositioneren of te ontsnappen.
Die gadgets zijn bovendien modulair aanpasbaar. Je kunt de Splatchet bijvoorbeeld van een horizontale naar een verticale slag omtoveren, de radius vergroten, de schade opkrikken. Dat voelt als een systeem dat je uren kunt finetunen, als je daar zin in hebt. En zo niet? Er zit ook een knop die automatisch een loadout voor je samenstelt. Beide benaderingen zijn prima.
Daar bovenop komen wapens met eigen levels en rarities, Relic Powers die passieve abilities geven (een extra sprong in de lucht, een kans op een explosie bij een kill) en de gebruikelijke stat upgrades voor health en damage. Wie buildcrafting leuk vindt, heeft hier genoeg te doen. Wie er niet naar wil kijken, kan het grotendeels negeren.
SALMONIDS MET EEN KORST
De vijanden zijn de Salmonids uit Salmon Run, aangevuld met nieuwe types. De zogeheten Seasoned Salmonids zitten onder een dikke laag zout en kunnen flink wat meer hebben. Boss Salmonids uit eerdere delen zijn er ook weer, compleet met hun eigen aanvalpatronen. Wie Salmon Run kent, voelt zich meteen thuis.
Je staat er gelukkig niet alleen voor. Een van de Deep Cut-leden rijdt mee in een Exploration Bot, een soort lobotomie-mech die vijanden aanvalt, je als springplank de lucht in lanceert en kristallen voor je opboort. Voer je hem genoeg Power Eggs, dan ontgrendel je een Showstopper: een screen clear die verschilt per personage. Shiver roept een gigantische haai op. Frye laat het paling regenen. Big Man stapt uit de mech zodat je op zijn rug kunt rijden en alles onder kunt splatten. Dat klinkt absurd. Het is ook absurd. Het is Splatoon.
Naast de reguliere raids zijn er ook ondergrondse dungeons. Hier drill je je steeds een verdieping dieper, terwijl je binnen een tijdslimiet genoeg Power Eggs moet verzamelen om verder te kunnen. Onderaan wacht een boss. Deze dungeons zijn het lastigste wat ik speelde, en ik faalde er meerdere keren. Dat was geen schande, want in de co-op sessie erna faalden we met z’n vieren ook nog drie keer op rij. Of dat bewust ontwerp is of een balanceprobleem, moet de volledige game uitwijzen.
SAMEN SPLATTEN MAG OOK
Hoewel Raiders primair een singleplayer-game is, kun je met maximaal vier spelers online of draadloos samenspelen. De game schaalt de moeilijkheid op bij meer spelers, en levens worden gedeeld. Loot is per speler, dus je hoeft niet te vechten om drops. Het voelt als een natuurlijke uitbreiding van Salmon Run, maar dan met meer richting en variatie.
Er zijn drie moeilijkheidsgraden: Tourist voor mensen die gewoon het verhaal willen meemaken, Raider als standaard, en Survivalist voor wie er een uitdaging van wil maken. Fijn, want het maakt de game toegankelijk zonder de uitdaging weg te halen voor wie dat wil.
EN NU DE GROTE VRAAG
Na een paar uur spelen had ik zin om door te gaan, en dat is op zich al een goed teken. Maar de vraag die ik nog niet kan beantwoorden, is hoe lang dat gevoel standhoudt. De raid-loop is bevredigend, de builds zijn diep, en de Splatoon-gameplay voelt op Switch 2 scherper dan ooit. Maar als de dungeons na tien uur nog steeds hetzelfde trucje doen, wordt het een probleem. De variatie in de paar uur die ik speelde was er, met reguliere raids, timed dungeons, bossgevechten en challenge rooms met vooraf bepaalde loadouts. Of dat tempo het hele spel aanhoudt, weet ik nog niet.
Wat ik wel weet: voor iedereen die Salmon Run altijd stiekem de beste modus vond, is dit een volledige game gebouwd rond dat idee, maar dan met meer diepgang en richting. En voor mensen die altijd langs de zijlijn stonden omdat online PvP ze niet trok, is dit de perfecte instap. Of Raiders genoeg is om de tijd tot Splatoon 4 te overbruggen hangt af van hoeveel er nog achter die eerste paar uur zit. Maar de basis is er. En die basis voelt goed.
Splatoon Raiders verschijnt op 23 juli 2026 exclusief voor de Nintendo Switch 2.
