Team Cherry, de ontwikkelaar van Hollow Knight: Silksong, heeft erkend dat de nieuwe game zeer uitdagend kan zijn, maar relativeert dat ook met de mogelijkheid voor spelers om zelf te bepalen waar ze in de spelwereld heen gaan.
Sinds de release van Silksong enkele weken geleden wordt er onder gamers en journalisten uitvoerig gepraat over de hoge moeilijkheidsgraad van sommige games, waaronder die van Silksong. Ontwikkelaars Ari Gibson en William Pellen werden hier onlangs naar gevraagd tijdens de Game Worlds-tentoonstelling in het nationale museum van schermcultuur te Australië (via Dexerto).
Gibson: "Het is belangrijk voor ons dat spelers kunnen afwijken van het hoofdpad. Een speler kan er voor kiezen om direct naar de conclusie van de game te gaan, maar een andere speler kan zich er constant van afwenden en allerlei andere dingen vinden om te doen, en andere routes om te nemen."
Gibson gaf dan ook toe dat Silksong "enorm uitdagende momenten kent", maar "als onderdeel van een hoge vrijheid in de spelwereld heb je constant keuzes over waar je naartoe gaat en wat je doet". Hij hoopt dan ook dat spelers wanneer ze vastlopen – bijvoorbeeld bij een eindbaas – ze "manieren hebben om die moeilijkheidsgraad te verzachten via verkenning, leermomenten of zelfs het omzeilen van de uitdaging".
Volgens Gibson is hoofdpersonage Hornet daarnaast "inherent sneller en vaardiger dan de Knight" uit de eerste game. Daardoor moesten vijanden in het vervolg "ingewikkelder en intelligenter" gemaakt worden.
Marcel beloonde het vervolg met een score van 95 in zijn review: "Wat hebben we lang moeten wachten, maar wat is het ’t waard geweest. Silksong is aan de oppervlakte ‘gewoon’ een metroidvania en meer Hollow Knight, maar de liefde die in deze wereld is gestopt reikt dieper. De gevechten stijgen dankzij Hornet tot grotere hoogtes. Het avonturiersgevoel dat Silksong opwekt voel je in je ziel, ook al hangt je leven continu aan een zijden draadje."
Over de moeilijkheidsgraad van de game heeft Marcel overigens ook een column geschreven. Hierin beschrijft hij hoe deze hoge moeilijkheidsgraad ook thematisch bij de game past.
Ok, The Last Judge was echt een teef van een baas op de gaafst mogelijke manier. Wat was het een genot om haar move set te leren kennen en stapje voor stapje dichterbij de overwinning te komen. Afstandsmanagement was hier de sleutel. Technisch gezien heb ik haar 2 keer vlak achter elkaar verslagen, maar hen die dat ook is gelukt weten wellicht waar het bij mij mis ging tijdens de vreugdedans 😉 Hollow Knight Silksong ligt op koers voor mijn goty en er moet veel gebeuren wil die nog van plaats 1 verdreven worden.
Ik ben een groot fan van Hollow Knight, maar Silksong vind ik frustrerend moeilijk.
Het lijkt erop alsof ze de moeilijkheidsgraad van de laatste 2-3 basen en area’s van hollow knight hebben gepakt en vanaf dat punt silksong zijn gaan bouwen
Mwoah meen je dat echt? Ik zit er nu zo’n 6 uur in en kan niet zeggen dat er een difficulty spike is geweest tot nu toe. Je moet je koppie erbij houden en je gaat links en rechts echt wel een paar keer dood wanneer je een nieuwe vijand treft en de move sets moet leren, maar zo onvergeeflijk is het toch allemaal niet? Hornet is zo rete snel en acrobatisch dat er haast altijd wel een weg om de complexere aanvallen van de vijanden heen te vinden is. Ik vind de moeilijkheidsgraad precies goed om niet gefrustreerd te raken maar juist de oorzaak van je ondergang bij jezelf te zoeken.
Ik twijfel altijd over spellen met hogere moeilijkheidsgraad. Ik vind ze vaak wel leuk maar vind het zonde van mijn tijd als ik na uren spelen bij een gebied of baas kom waarbij ik niet verder kom. Bij wukong bijvoorbeeld ook nooit de laatste baas gehaald. Dan zou ik graag een optie hebben om de difficulty tijdelijk te verlagen om in ieder geval verder te kunnen
Stiekem knijp ik hem wel een beetje om Silksong op te pakken. In HK zijn de pittigste bazen (IMO) die ik heb weten te verslaan Dung Defender, Soul Master en Grimm (in hun base gedaante).
Van wat ik uit andere reviews begrijp is Silksong zo pittig omdat het stiekem een ander genre is; HK was een Metroidvania met Soulslike elementen, terwijl bij SS het Soulslike domineert.
Ik ga eerst maar weer verder met mijn HK replay, zien of mijn reflexes/skills nog goed genoeg zijn om iig de eerste doorloop te matchen.
Als je Hollow Knight hebt uitgespeeld is Silksong helemaal niet moeilijk.
Dat. Ik vind deel 2 niet moeilijker dan deel 1.
Dat zijn dingen die je liggen of niet. Persoonlijk ben ik er niet zo’n fan van. Ik game om tot rust te komen, voor ontspanning. 20 keer dezelfde eindbaas proberen zal mij dan alleen maar frustreren en de lol eruit halen. Mijn neef heeft daar echter een obsessie mee. Voor hem is het een uitdaging en hij geeft niet op voordat hij zo’n baas “perfect” heeft verslagen. Ieder zijn ding.
Ik kan altijd wel jaloers zijn op mensen die zich zo kunnen vastbijten in een game. Mijn spanningsboog is echt te laag, ik hop van game naar game. Ik heb ook nog nooit een platinum trophy gehaald, mijn interesse in een game is voor die tijd al lang vervlogen. Het is nu al een unicum voor mij als ik een game überhaupt uitspeel.
Mooi beschreven, zo sta ik er ook helemaal in. Er zijn maar weinig games die ik geheel uitspeel. Op een of andere manier raak ik halverwege mijn interesse kwijt. Mijn hele PS5/Switch library staat vol met AAA-games waar ik halverwege mee ben gestopt: GOW: Ragnarok, RE: 4 remake, TLOU 2, Mario Wonder; het valt allemaal zo in de herhaling, en daardoor raak ik gedesinteresseerd. Daarom begin ik al niet eens aan Soulslike/hollowknight-achtige games. Dan haak al af in de eerste 15 minuten 😌.
Ik heb het al vaak genoemd, maar eigenlijk vind ik gewoon dat iedere uitgever van een bepaalde game verplicht ook een demo ervan moet uitgeven. Ik ben ondertussen al een vermogen kwijt aan games die niets voor mij zijn.
@STIFFMEISTER goed je hier ook te zien :). Ik heb wel wat games 100% uitgespeeld maar zeker niet moeilijke games zoals Dark Souls ofzo. Daar begin ik niet eens aan omdat ik toch weet dat het niets voor me is.
@MONOJAXX ja een beetje zoals de PS1 tijd waar je nog demo discs bij maandbladen kreeg. Goede herinneringen aan.
Zou het misschien kunnen dat je gewoon teveel games tot je beschikking hebt? Als kind kon ik hoogstens na zoveel maanden weer een nieuw spel kopen. En internet met al haar informatie was er nog helemaal niet (maar wél Power Unlimited!). Vrijwel elke game speelde ik daardoor uit en grijs, ook games die eigenlijk helemaal niet zo geweldig waren of ronduit matig. Maar met al die keuze wordt het inderdaad veel gemakkelijker en verleidelijker om snel naar de volgende game te hoppen.
@ ROBERT-FRANS
Dat is helemaal niet zo’n gekke gedachte, vroeger had je inderdaad veel minder games die uitkwamen, waardoor het misschien wel wat ‘specialer’ was. Nu is er echt een overkill aan games, neem alleen al alle Indie games. Ik weet jullie leeftijden niet, maar ik kom nog uit de tijd van Windows 95 en MS-DOS (en zelfs nog de Atari 2600 en Commodore 64). Ik heb ook erg warme herinneringen aan de games van toen: Giana Sisters, Phantasmagoria, The 7th Guest, Harvester, Doom, Duke Nukem, Mortal Kombat… wat een geweldige tijd was dat, en idd games die ik geheel wel uitspeelde. Leuk ook al die magazines die je toen had met demo cd’tjes , PU, maar ook die magazines uit Amerika die in beperkte oplage verkrijgbaar waren.
Het was specialer, maar dat geldt ook voor muziek en video. Daarvoor moest je respectievelijk naar de Music Store/Free Record shop en de videotheek. Nu is alles ‘te’ makkelijk verkrijgbaar 🙈.
@Monojaxx
Mooie herinneringen inderdaad. Ik kom ook uit het tijdperk van MS-DOS en Windows 3.11, mijn eerste spelcomputer was een Toshiba MSX met cassettedeck waar je een kwartier moest wachten voor het spel in het geheugen geladen was. Later toen ik mijn eerste baantje had kon ik wel 1 of 2 nieuwe games per maand kopen maar dan zijn games net als fastfood, wel lekker maar het gaat snel vervelen. Door de jaren heen weet ik steeds beter wat ik leuk vind en koop ik nog maar 1 of 2 spellen per jaar die ik dan helemaal grijs speel, net als vroeger. Een demo zou soms wel fijn zijn maar met alle gameplay op Youtube en Twitch en online recensies die je tegenwoordig tot je beschikking hebt kun je toch best wel goed inschatten of je iets leuk gaat vinden?
“Ik ben ondertussen al een vermogen kwijt aan games die niets voor mij zijn.”
Dit is zo herkenbaar dat het pijn doet. Ik denk dat ik serieus honderden, zo niet duizenden euro’s kwijt aan games die ik maximaal 2 uur heb gespeeld.
“Zou het misschien kunnen dat je gewoon teveel games tot je beschikking hebt? ”
Denk dat je hier de spijker op z’n kop slaat. Vroeger kwamen er minder games uit, maar had je natuurlijk ook minder geld. Dan was je inderdaad genoodzaakt om met een matige game een paar maanden te doen. De drempel om nu naar een andere game te hoppen is zo vreselijk laag. Het ligt nu alleen aan zelfbeheersing en helaas beschik ik daar niet over.
“Daarvoor moest je respectievelijk naar de Music Store/Free Record shop en de videotheek”
De videotheek….man, wat een heerlijke tijd was dat. Elke vrijdagavond met 2 vrienden een foute actiefilm uitzoeken (met Arnold, Jean-Claude of Sly in de hoofdrol). Of uren in de FRS rondstruinen naar een nieuwe CD. Jezus, nu voel ik me echt oud.
@STIFMEISTER voor mij was het altijd zoeken naar een nieuwe Jackie Chan dvd haha. Daardoor enorm fan geworden van de Rush Hour films. Maar, Bloodsport met Jean-Claude zal ook altijd een plekje in mijn hart blijven houden.
Ik vind het best meevallen. Ja de grote bazen geven je echt een gevecht maar het is altijd een kwestie van patronen leren kennen. Ik vind de kleinere bazen zelfs iets te makkelijk, Hornets snelle dodge geeft je meestal zat ruimte om op adem te komen.