In deze rubriek vertellen Gamer.nl-redacteuren over de game die het afgelopen jaar de meeste indruk op ze heeft gemaakt. Vandaag: Michel met God of War Ragnarök.
Niet gevreesd: je gaat in dit artikel geen spoilers tegenkomen over het einde van de nieuwe God of War, want zo ver ben ik nog niet. Misschien vind je het kolder dat ik de game toch als mijn favoriet van het jaar bestempel, maar daar is een goede reden voor. Het is dezelfde reden waarom ik het uitspelen ervan maar blijf uitstellen. God of War Ragnarök helpt me door een van de moeilijkste periodes uit mijn leven heen.
Afleiding
Ondanks dat ik wist dat het eraan zat te komen, kwam het overlijden van mijn vader als een door Thor gecreëerde donderslag bij heldere hemel. Ik had het ‘geluk’ dat ik afscheid kon nemen, maar dat maakt het natuurlijk niet minder droevig. Na het overlijden kreeg ik een stortvloed aan taken voor mijn kiezen, van vaste lasten overzetten tot het regelen van de uitvaart. Eigenlijk had ik nauwelijks tijd om stil te staan bij het feit dat ik mijn vader ben verloren.
Er was überhaupt weinig ruimte voor andere dingen. Toch pikte ik een paar dagen later God of War Ragnarök op. Ik moest toch al naar de stad om passende kleding te kopen voor tijdens de uitvaart. De ‘eerste’ God of War uit 2018 was bovendien uitstekend bevallen en ik hoopte op wat afleiding en ontspanning.
Fijne compagnon
We zijn inmiddels meer dan een maand verder en tussen al het geregel door vertoef ik elke dag een uur of twee in de virtuele wereld van God of War Rargnarök. Kratos en Atreus – vader en zoon – verkennen (meestal) zij aan zij de negen Noordse Werelden, vol met omgevingspuzzels om op te lossen en een heleboel monsters en goden om af te straffen. De game is, zeker met alle zijcontent in ogenschouw nemend, een stuk groter dan zijn voorganger. Op mijn slakkentempo doe ik dus erg lang over het spel. Wel merk ik dat het einde in zicht komt, maar daardoor vertraagt mijn speeltempo alleen maar. Ik wil nog niet dat dit avontuur ten einde komt.
Dat is niet per se omdat ik God of War Ragnarök nou zo’n onvoorstelbaar goede game vind. Natuurlijk is de productiewaarde torenhoog: de spelwereld ziet er onwaarschijnlijk mooi uit, het acteerwerk van Christopher Judge en consorten is van de bovenste plank en Kratos laat zich soepel besturen. Maar ik ervaar tegelijkertijd de eentonigheid van de gameplay-loop, de onoverzichtelijke menu’s en het vele busywork in de vorm van verzamelitems en omslachtige puzzels. Alles om spelers maar bezig te houden. Ragnarök is verre van perfect en ik durf te stellen dat er dit jaar betere games zijn uitgekomen.
Dat verandert verder niets aan het feit dat Ragnarök mijn game van het jaar is. Het is precies wat ik nodig heb op dit punt in mijn leven. Ik hoef niet veel na te denken bij de simplistische gevechten en puzzels en mijn ogen genieten ondertussen van de mooie vergezichten en indrukwekkende actiescènes. Soms speel ik door hele gedeeltes van het spel zonder echt na te denken over wat ik doe. Het geeft me de tijd om veel belangrijkere zaken in het leven te overpeinzen. Of ik ben juist even helemaal klaar met piekeren en laat mij meevoeren door de dolle achtbaanrit die Ragnarök ook vaak is. In beide scenario’s is deze game een fijne compagnon.
Menselijk
Bij wijlen geniet ik ook echt van de fysieke en persoonlijke reis die Kratos en Atreus samen afleggen. Ik vermoed dat ontwikkelaar Santa Monica Studio hun relatie vooral heeft gebaseerd op de ervaringen van werknemers die inmiddels ouder(s) zijn geworden. Nu heb ik geen kinderen, maar ik had wel een vader. Dat maakt de interactie tussen Kratos en Atreus ook voor mij herkenbaar.
Wanneer Atreus weer eens loopt te klagen of een ondoordachte beslissing maakt en zijn vader daar nors op reageert – zijn echte mening gedeeltelijk voor zich houdend – zie ik er mijn zestienjarige zelf in terug. Een snotaap die dacht dat hij toen al alle wijsheid van de wereld in pacht had, terwijl mijn vader wel beter wist. Soms liet hij mij m’n gang gaan en ging ik genadeloos op m’n bek, andere keren stuurde hij bij waar nodig. Alles deed hij uit onvoorwaardelijke liefde, al begreep ik dat toentertijd maar half.
In Ragnarök accepteert Kratos langzaam maar zeker dat zijn zoon uitgroeit tot een eigen individu, waardoor hij zijn bezorgdheid voorzichtig los durft te laten. Dit doet me denken aan hoe mijn vader de laatste jaren steeds vriendelijker werd en zich meer openstelde. Hij vertelde mij een paar dagen voor zijn dood nog hoe trots hij was op mijn gekozen pad in het leven. Net als Kratos en Atreus gingen we elkaar steeds meer als mensen zien. Niet alleen met onze gebreken, maar juist ook met onze kwaliteiten.
Voorgoed op avontuur
Atreus is in Ragnarök bang dat hij zijn vader gaat verliezen. Ik heb geen idee of dat ook gebeurt – ik heb de game nog niet uitgespeeld, weet je nog? – maar Kratos reageert op de angst van zijn zoon met een nuchterheid die alleen voor vaders lijkt te zijn weggelegd. Alles vergaat ooit, legt hij zijn zoon uit, waaronder hijzelf. Als kind kun je daar niets tegen doen. Je kunt het alleen accepteren en je leven zo goed mogelijk proberen te leiden.
Na weer een uur op avontuur te zijn geweest, zet ik de PlayStation 5 uit. Er is werk aan de winkel; het echte leven dendert onverminderd hard door. Ik denk terug aan wat Atreus tegen zijn vader zegt: “I’ll listen to your voice in my head when you’re not there to guide me.” Oftewel: “Ik luister naar je stem in mijn hoofd wanneer je er niet bent om mij te begeleiden”. Opeens besef ik me dat de stem in mijn hoofd die me adviseert bij alles wat ik doe niet van mijzelf komt, maar van mijn vader.
En God of War Ragnarök? Die blijft voorlopig nog onuitgespeeld. Zolang ik het einde niet bereik, zijn Kratos en Atreus voorgoed samen op avontuur.
God of War Ragnarök is verkrijgbaar voor PlayStation 5 en PlayStation 4. Lees hier voorgaande artikelen uit de Favorieten van de Redactie-rubriek.
Dit artikel raakt mij persoonlijk best diep. Erg mooi om te lezen. Mijn vader is ook een aantal jaar geleden overleden en ik heb toen ook afleiding gezocht in een game. Ik had alleen niet het geluk dat het zo’n goeie game was. Kan me de titel niet eens meer herinneren.
Veel sterkte toegewenst de komende dagen!
Ook dit kan een game zijn….
Mooi geschreven Michel.
Gamen kan troosten.
Gister was mn zoon (eindelijk) weer eens op bezoek.
Samen praten gaat niet meer vanzelf omdat er veel gebeurt is
Samen Mario Kart spelen is dan soms ook een stukje blauwe lucht in een grauw wolkendek
Mooi stuk, Michel. Gecondoleerd met het verlies van je vader. Mooi dat je troost en kracht haalt uit deze game. Dit blijft een mooie herinnering. Belangrijk om deze te koesteren.
Gecondoleerd en veel sterkte gewenst. Ik ben dit jaar m’n laatste oma, m’n schoonvader en m’n leukste oom verloren, dus de emotie die in het stuk zit, kan ik goed voelen.
@Vaiio Jeetje, wat heftig. Veel sterkte toegewenst.
Heel veel sterkte gewenst Michel. Een mooi stuk om te lezen. Ik heb het geluk mijn vader nog te hebben het is een herkenbaar stuk ik heb mijn vader ooit verteld. Weet je pa des te ouder ik wordt des meer ik op je ga lijken en des te minder erg ik het vind. Dikke knuffel voor jou vanuit het hart Michel.
Sterkte man, ik ken het gevoel zeker nu met de feestdagen en alle films waar je ziet dat mensen hun verloren gelieftes kunnen zien is het niet makkelijk. Mijn vader is nu al meer dan 15 jaar geleden overleden maar mis hem nog dagelijks. Hopelijk helpt het spel je familie en de berichten hier je door je moeilijke tijd heen.
Bedankt voor alle mooie reacties iedereen!
Even een korte update van mijn kant: God of War Ragnarok is inmiddels uitgespeeld. Sterker nog, het is de derde game ooit waar ik de Platinum Trophy voor heb behaald.
Ergens is het natuurlijk jammer dat ik niet meer met Kratos en Atreus op avontuur kan, maar ergens is het ook goed geweest zo, naar pak m beet 50 uur. Op naar het volgende avontuur dus!
@MichelMusters Je hebt er alles uit gehaald dat kon. Dit wordt nu een game die altijd een speciaal plekje zal houden bij je Michel. Daar heb ik er ook een aantal van, en het is mooi om soms aan die games/periodes terug te denken.
Deze gebruiker is verwijderd
Gecondoleerd met je verlies! Wat een mooi kwetsbaar, persoonlijk stuk. Het laat ook zien hoe games volwassen zijn geworden in de loop der jaren en nu net als literatuur, muziek, film en andere media troost kunnen bieden.
In mindere mate is het ook een herkenbaar stuk. Ik ben afgelopen maand in een maand tijd mijn beide grootouders verloren. De ouders van mijn vader. Ik zou mijn vader een soortgelijke ervaring als jij nu hebt met deze game toewensen. Richting mij en mijn broers en zussen laat hij weinig merken, maar ik kan mij niet voorstellen dat het geen impact op hem heeft. Zoals je beschrijft had hij eveneens lange tijd moeite om mijn vader als eigen individu te zien. En heeft hij uiteindelijk nooit laten blijken dat hij trots was op zijn enige zoon. Helaas, zie ik mijn vader niet God of War opstarten.
@Rutgie Gecondoleerd met je grootouders Rutgie.
Dit is een heel mooi geschreven stuk! Sterkte en hopelijk alsnog fijne dagen.
Gecondoleerd met het verlies van je vader. Mooi geschreven stuk. Fijn om te lezen dat de game je steun geeft in deze moeilijke periode.
Deze gebruiker is verwijderd
@coola Dat is ook nog best kort geleden. Hopelijk kun je het langzaam maar zeker een plekje geven, al blijf je hem natuurlijk voorgoed missen.
Deze gebruiker is verwijderd
Dapper en eerlijk stuk, Michel! Heel veel sterkte toegewenst bij het verwerken van dit verlies. Iedereen is anders en gaat anders met rouw om, er is geen recept om er snel en makkelijk overheen te komen. Heel fijn dat een game jou kan helpen rust en afleiding (misschien zelfs acceptatie?) te vinden.
Het onderwerp ligt wel gevoelig: ik denk dat wij ongeveer van dezelfde leeftijd zijn en mijn vader is relatief jong overleden, nu bijna 5 jaar geleden. De eerste “Life is Strange” heeft mij er in de maanden erna er doorheen gesleept. De thematiek van die game met tijdreizen, opgroeien, beslissingen/gebeurtenissen uit het verleden en hoe die doorwerken in de toekomst sloot toen mooi aan bij mijn denkwereld. Ik wilde toen ook niet weten hoe het uiteindelijk afliep, dus het “einde uitstellen” wat jij beschrijft is heel herkenbaar.
@Nefarius Mooi om te horen dat je ook een game had die je een soort van hielp in die moeilijke periode.
Pfff heftig Michel… Ik heb met tranen in m’n ogen dit stuk gelezen. Niet alleen omdat het mooi geschreven is, maar ik ben dit jaar ook mijn vader verloren waardoor het net even harder binnen komt. Mooi om te lezen dat dit soort games je helpen om het een plekje te geven. Heel veel sterkte, vooral met de komende dagen. Voor mij zullen het ook dagen worden met een dubbel gevoel, en dan is het extra mooi om je even te kunnen storten op je grootste hobby. Ik hoop dat je er nog lang over doet om hem uit te spelen…
@woutzorz Jij ook sterkte met het verlies, woutzorz.
Sterkte met het verlies van je vader.
Sterkte. Allemaal nog vers zeg.. mooi stukje overigens.
Allereerst veel sterkte toegewenst met dit verlies Michel. Daarnaast wil ik zeggen dat jij dit stuk prachtig geschreven hebt. Tijdens het lezen bracht het de nodige emotie bij mij naar boven.
Ik heb gelukkig mijn vader nog en heb ook een zoon van 16. Ik herken daarom ook veel dingen die jij beschrijft maar ook veel dingen die in de game voorkomen als zoon maar ook als vader zijnde. Het is mooi om te zien dat games mensen ook steun kunnen bieden in tijden dat zij dat nodig hebben.
Heel veel sterkte met het verlies. Iets als het spelen als een game kan zeker helpen met het verwerken van verdriet.
Ontzettend veel sterkte toegewenst in deze moeilijke tijd. Goed om te horen dat je deze game gevonden hebt op het juiste moment om je door deze tijd heen te helpen.