In deze rubriek vertellen PU-redacteuren over de game die het afgelopen jaar de meeste indruk op ze heeft gemaakt. Vandaag: Michel met Hollow Knight: Silksong.
Allesvernietigende eindbazen die mij keer op keer afstraffen. Frustrerende platformsegmenten die me linea recta terugsturen naar het laatste bankje waar ik heb gezeten. Ingewikkelde doolhoven waar ik als een kip zonder kop doorheen sjees.
Niets van dit alles geldt als de grootste uitdaging die ik sinds begin september heb ervaren tijdens het spelen van Hollow Knight: Silksong. Nee, mijn grootste tegenstander was de tijd. Tijd om het einde van het spel te bereiken, tijd om überhaupt de game door te spelen.
Eindeloze woensdagmiddagen
Toen ik nog een broekie was, leek ik tijd te over te hebben. Dat hád ik ook. Op de gemiddelde woensdagmiddag of in een willekeurig weekend duurde het niet lang voordat ik mij stierlijk verveelde – het onontkoombare lot van een enig kind dat achteraf woonde. Als gevolg speelde ik de ene na de andere game uit. Wat zeg ik, soms wel meerdere keren dezelfde game! Het hielp dat games gemiddeld genomen een stuk korter waren dan tegenwoordig.
Als kind bleef ik Super Mario Bros. 3 en Donkey Kong Country steeds weer opnieuw spelen. In mijn pubertijd verzamelden mijn vrienden en ik zich bijna dagelijks voor de televisie voor sessies met GoldenEye. Toen ik studeerde had ik tijd om een hele nacht voor de plaatselijke gamewinkel te kamperen om de ochtend erna met een spiksplinternieuwe Wii naar huis te strompelen. En in de periode dat ik mijn propedeuse probeerde te halen, speelde ik het ene na het andere multiplayerpotje in Counter-Strike en Call of Duty 2. Ook al was ik er toen van overtuigd dat ik het loeidruk had, was er blijkbaar tijd genoeg voor mijn dagelijkse dosis gamevertier.
Even m’n agenda checken
Hoe anders is dat nu. Games heb ik genoeg, maar het ontbreekt steeds vaker aan tijd om ze te spelen. Zeven dagen per week schrijf ik het internet vol over games en gerelateerde onderwerpen. Niet alleen omdat ik daar van geniet, maar ook zodat ik aan het einde van de maand genoeg op de bankrekening heb staan om te kunnen leven en nog wat te sparen. Ik krijg een paar keer per week wat broodnodige beweging in de sportschool en ga zo vaak als mogelijk langs bij mijn moeder, die op leeftijd is en die ik graag help waar nodig. Ik geniet van de aanwezigheid van mijn vriendin – na het smeden van plannen staan we aan de vooravond van ons samenwoonavontuur.
En ergens tussendoor probeer ik ook nog games te spelen.
Naar Silksong heb ik jarenlang uitgekeken. Toen ik voorganger Hollow Knight ergens rond de decenniumwisseling bij toeval ontdekte, werd ik weggeblazen door deze ijzersterke metroidvania. De geweldig in elkaar stekende spelwereld die echt lijkt te leven, de vloeiende besturing, de pittige eindbazen en de charme van de grafische stijl in combinatie met de hemelse muziek: er was meer dan genoeg om verliefd op te worden.
Drie maanden?!
Toen Silksong begin september uitkwam, was ik dan ook vastberaden om daar zoveel mogelijk tijd in te pompen. Alles in mijn leven zou wijken voor dit langverwachte vervolg. Zo gaat dat met games waar je zolang naar uit hebt gekeken, toch? Maar het liep anders. In plaats van de game in enkele dagen of weken te no lifen, heb ik stukje bij beetje Pharloom verkend. Een uurtje hier, een verloren kwartiertje daar. Terwijl het internet al enkele dagen na release vol stond met verhalen over het geheime derde hoofdstuk, struinde ik nog in alle rust rond in de eerste akte.
Begin december bereikte ik – na drie maanden spelen dus – het einde van Act 2. Drie maanden! Dat was in mijn jeugd een eeuwigheid, genoeg tijd om mijzelf een compleet andere identiteit aan te meten. Maar het is mij gelukt, dankzij het uurtje spelen hier en daar, en het was alles waarop ik hoopte. Misschien ga ik ooit de post-game van Act 3 nog verkennen. Maar ik heb de aftiteling gezien, en daarmee ben ik al zeer tevreden. Ik heb het gehaald!
Genieten van het moment
Ergens heb ik juist genoten van de traagheid waarmee ik Silksong doorliep. Ik heb elk hoekje van deze grauwe en bij wijlen kleurrijke spelwereld eigen gemaakt. Ik ken de snelste route van Bellhart naar Choral Chambers om een ingrediënt tijdig af te leveren en zo mijn wapen sterker te maken. Ik ben kaartmaker Shakra naar de verste uithoeken van het koninkrijk gevolgd om met haar een muzikale ode aan een verloren vriend te brengen. Ik heb elke miezerige vlo gevonden en ze naar hun stinkende thuisbasis vergezeld.
Ik heb ook echt de tijd genomen om de aanvalspatronen van de verschillende eindbazen uit mijn hoofd te leren. Dat was vaak nodig ook. Zowel de reïncarnatie van Lace als de in Bilewater vertoevende Groal the Great (en de bijbehorende runback vanuit het meest recente savebankje) hebben mij elk minstens een week gekost. Elke dag ging ik in het uurtje of twee aan gametijd dat ik had meermaals dood, maar telkens schaafde ik mijn strategie bij. Zelfs wanneer ik niet speelde, maar de gefaalde gevechten van die dag verwerkte in mijn slaap.
Toch zou ik liegen als ik zou claimen dat het mij nimmer frustreerde dat ik drie maanden over het uitspelen van Silksong deed. In die drie maanden had ik ook wel eens zin om andere grootschalige games op te starten, of gewoon een game die iets makkelijker was. Ik zag mijn backlog met spellen die ik nog wilde doorlopen alsmaar groeien. Zou ik die ooit weg kunnen werken? Of ben ik gedoemd om maar vier games per jaar te spelen en de ene na de andere next big thing over te slaan?
Het spel des levens
Dit is alles behalve een klaagzang. Natuurlijk zou ik tijd te over willen hebben om meer games te spelen. Terwijl ik dit schrijf, ben ik begonnen aan Indiana Jones and the Great Circle, Disco Elysium en Forza Horizon 5. Metroid Prime 4: Beyond staat nog op mijn to do-lijst. Meer tijd zou betekenen dat ik meer kan spelen, en er is alleen al dit jaar genoeg uitgebracht dat nog de moeite waard is.
Maar ik heb mijn lot – en ik vermoed dat van vele leeftijdsgenoten – inmiddels geaccepteerd. In het leven gaan we door verschillende fases. De fase dat ik geen verantwoordelijkheden had en alleen maar aan mijzelf en de invulling van mijn dag hoefde te denken, heb ik lang geleden achter mij gelaten. En dat is oké. Ik haal niet alleen maar veel voldoening uit het uitspelen van games, maar ook uit het uitspelen van mijn leven. Dat is misschien nog wel het allerleukste spelletje. Vooruit, samen met Silksong dan.
Meer nieuws
Summer Game Fest 2026: alle showcases, tijden en livestreams op een rij
ARC Raiders: release, gameplay, platforms en alles wat we weten
Steam Deck 2: release, prijs, specs en alles wat we weten
Forza Horizon 6: release, PS5, Game Pass, map en alles wat we weten
Battlefield 6: alles over release, gameplay, Season 3 en meer
De gekste dingen die we op CES 2026 hebben gezien
Favorieten: Metroid Prime 4 blijkt een nieuw recept dat minder lekker smaakt
Favorieten: Clair Obscur: Expedition 33 ging stiekem over iets heel anders
Favorieten: Wanderstop was het oog van de storm
Favorieten: Clair Obscur: Expedition 33 was vorig jaar al mijn beste game van dit jaar
Herkenbaar, komt ook wel weer als je samenwoont waarschijnlijk. Dan hou je ook weer wat tijd over omdat je het huishouden samen kunt doen etc.
Ik heb voor komend jaar op de planning staan om de Halo 1 remake met 1 van mijn kids in coop te gaan spelen, daar heb ik dan ook weer veel zin in!
Ik merk wel dat ik grote games toch vaak uit stel omdat ik er idd ook veel langer over doen dan vroeger. Maar het helpt wel als je toch even speelt, ook al heb je maar een uurtje de tijd.
Had ik al verteld dat ik Silksong Act 3 heb uitgespeeld. 🤗
Hete meisjes wachten op u op – – Hot21.fun
Ik, zoals velen, herken me erg in je verhaal, maar zie het zo: ja je bent dan even een paar maanden bezig in een game zoals Silksong, maar geeft het juist niet meer voldoening om in een zo’n bijzondere game een mega avontuur te hebben dan in 1 andere game iedere week? Waar je je echt in verdwaald en je weer zoals een kind voelt? Daarin zijn games zoals dit (en je noemde toevallig Disco Elysium ook) helemaal perfect voor, en het is ok om niet alles maar te spelen. Quality above quantity my friend 😉
Poeh, ik ben groot groot Hollow Knight / Silksong fan maar DE heb ik na een paar dagen links laten liggen.
Volgens mij moet ik die toch gaan proberen?
Met de kijk op dingen zoals vroeger, dat je misschien maar vier of twee vette games per jaar kreeg/uitkwam(en)/speelde had je echt de mentaliteit om overal toch nog door mee te gaan. En ook de tijd voor dingen te nemen. Bij DE moest ik te veel langzaam de tijd nemen voor mijn gevoel.
Maar, weer eens proberen? Of niet?
@ikhebnog5continues Het heeft, net zoals met Silksong, veel te maken met wat voor persoon je bent.
Ik kan DE echt van harte aanraden aan mensen die van een volwassen ‘slow burn’ verhaal houden, waar philosophie, ideologieen, donkere humor, en kunst op de voorgrond staan. Zie het als een super ‘artsy’ interactief boek, waar je zelf kan kiezen wie je bent tijdens het spelen, maar waar de wereld voor en na je sessie gewoon vast staat (let op: de game heeft niet perse multiple endings, en dat is ook juist het punt van alles in DE, het gaat om de journey, not the destination).
En dat de game je meesleept in je verschillende brein persoonlijkheden (allemaal voiced!) is echt best bizar als je daarover nadenkt. Na 4 jaar heb ik die stemmen uit DE nog steeds in mijn eigen hoofd soms lol
Long story short: DE is voor museum en boek liefhebbers, niet voor Mario en CoD games, en dat is oké
Fijne column, Michel! Herkenbaar ook.
Ik merk dat ik de afgelopen jaren, en specifiek sinds ik ben gaan samenwonen, gestaag minder game dan voorheen, regelmatig zelfs hele weken of maanden niet. Een gemiddelde dag: je werk is afgelopen en je doet wat klusjes in huis, kookt, kijkt samen een serie tijdens het eten, checkt even het (game)nieuws, laat de hond uit… Dan blijft er maar een uurtje of minder over, en dat vind ik vaak te weinig om me echt onder te dompelen in een game.
Misschien is dat een mindset waar ik vanaf moet, omdat ik die niet kan veroorloven als ik uberhaupt nog aan gamen toe wil komen. Misschien is de beperkte tijd die hoort bij deze levensfase accepteren, beter dan mijn perfecte game-utopia uit het verleden blijven najagen.
De bazen tot daar aan toe, maar de flea games zijn een nachtmerrie. Ik denk niet dat ik de scores van Seth ooit zal kunnen kloppen, en voor iemand die graag 100% haalt, is dat heel frustrerend.
SAMT, ik voel je pijn. Zelf had ik m’n aanvankelijke highscores zo hoog mogelijk gezet om die stinkvlooien eens even te laten zien wie de baas was. Wist ik toen veel dat Seth’s verhaallijn afronden zou betekenen dat hij die scores dik, maar dan ook echt DIK, zou gaan overschrijden. Nu vond ik vlooien (logischerwijs) altijd al kut, maar na opnieuw dat ontwijkspelletje middels die krakkemikkige kutplatformpjes te hebben moeten spelen, is mijn verstandhouding t.o.v. die kleine stinkende kruipertjes er in ieder geval zéker niet op verbeterd. Seth is uiteindelijk op alledrie de onderdelen geklopt, maar mijn mentale gezondheid heeft tijdens dat proces een zware knauw gekregen kan ik je zeggen 😉
Gefeliciteerd, ik doe het je (voorlopig) niet na.
“Ik geniet van de aanwezigheid van mijn vriendin – na het smeden van plannen staan we aan de vooravond van ons samenwoonavontuur.”
Daar gaat de rest van je kostbare tijd en geld 😜
Early, hoe gaat het met de kids
Wederom mooi artikel Michel.
Ook mooi om te lezen dat je vaak je moeder opzoekt. Zijn er genoeg bij die dat niet doen met het argument we hebben het te druk maar dat is gewoon een kwestie van prioriteit maken.
Game tijd is voor mij wederom een probleem. Metroidvania’s blijven lastig te spelen als je iedere keer maar een uurtje kunt spelen. Je bent al snel kwijt waar je was en wat je volgende doel is als je een week later pas weer verder kunt.
“Nee, mijn grootste tegenstander was de tijd. Tijd om het einde van het spel te bereiken, tijd om überhaupt de game door te spelen.”
Tijd een beperkende factor in het gamen, ik ken mensen die dat heel erg krom vinden.
Verder erg leuk artikel, ik kom zelf niet eens aan het opstarten van Silksong toe, ik ben immers weer aan Elden Ring begonnen. Over zelfkastijding gesproken.
Leuk artikel, zeer herkenbaar. Ik ben na act 2 ook afgehaakt, omdat ik een beetje klaar was met de pace van de game. Er zullen mensen zijn die beweren dat het onderdeel is van de moeilijkheid, maar ik vond het op den duur toch een beetje vervelend worden om telkens hetzelfde stuk te moeten lopen of dezelfde enemy-wave te moeten verslaan om weer een poging te wagen voor een moeilijke boss. Een game mag voor mij zo moeilijk mogelijk zijn, maar ik wil wel dat mijn tijd wordt gerespecteerd.
Ha, dan heb je (denk ik) ook nog geen kinderen 🙂 Dan worden die gamemomenten écht een uitdaging. Ben nu nog bezig met Hollow knight, na 50 uur op weg naar de eindbaas. Maar vul mijn momentjes ook met BF6. Dat is dan toch makkelijker en meer gekaderd. 1 potje.
Nog geen kinderen inderdaad, dat wordt weer een heel andere uitdaging. Maar ook eentje waar je volgens mij veel voor terugkrijgt!
Zeker, minder gametijd, maar dat wordt dubbel zo leuk als je met je oudste zoon (17) Split Fiction speelt.
Kinderen zijn een beetje zoals silksong denk ik 😉 bij vlagen zeer uitdagend en frustrerend, maar uiteindelijk geven ze heel veel geluk en voldoening. Wanneer je eenmaal die fase in gaat, ben je ook echt niet meer bezig met gametijd of dat je die verre reis niet meer kan maken. Center Parcs in Nederland is ook goed.
Toch zou ik graag nog eens een zondagmiddag hebben om in een game te verdwijnen. Gelukkig is mijn zoon van 3 net zo gek op Mario, Luigi en donkey kong. Met hem samen spelen is ontzettend genieten.
Mooie column Michel, fijne feestdagen!
By the way, Hollow Knight is een eitje vergeleken bij Silksong.
Ha! Ik zie er eerlijk gezegd ook een klein beetje tegenop haha
Herkenbaar. Ik heb nu ik me aan t omscholen ben en daarnaast nog werk en samenwoon echt bijna geen tijd om te gamen. Nu even 2,5 week vakantie waarin ik van plan ben veel te gaan spelen. Maar tussendoor moet ik het hebben van de loze uurtjes of een half uurtje voor t slapen gaan.
Zeker als je nog niet samenwoont ga je elke keer naar elkaar toe en dan ga je altijd samen iets doen. Tenminste, dat was bij mij zo. In die periode heb ik ook nauwelijks gegamed. Als je eenmaal samenwoont heb je meer tijd voor jezelf en dan kan je wat meer gamen. Denk ik. Hopelijk vindt je vriendin het ook leuk. Kan je samen aan It Takes Two of Mario Kart.
Hollow Knight Silksong was een van de games waar ik super lang naar heb uitgekeken maar heb m nog niet gekocht. Denk omdat ik onbewust weet dat ik daar dan weer maanden mee bezig ben. Hij gaat er uiteraard wel komen. Denk in t voorjaar.
Inderdaad heel herkenbaar. Maar ik speel de spellen nu vaak 1 a 2 jaar nadat ze zijn uitgekomen. Kosten een stuk minder en veel bugs zijn opgelost. Werkt eigenlijk prima. Silksong heb ik wel direct gespeeld (Game Pass). Vond het erg tof, maar toch afgehaakt (na 50 uur) omdat ik klaar was met nog meer tijd spenderen voor de volgende baas/challenge. Een easy mode zou dan wel fijn geweest zijn zodat ik het wel had kunnen uitspelen. Maar nu wilde ik liever door naar een andere topper op mijn backlog.
Mooie favoriet Michiel helaas ben ik in het nieuwe gebied na eindbaas 4 gestopt.
Prechtig geschreven Michel! Heel herkenbaar als dertiger. Helaas te weinig tijd om alle games te spelen die ik zou willen spelen. Daardoor ben ik ook wel kieskeuriger geworden. Waardeert een game mijn tijd niet of heb ik er geen plezier aan, dan stop ik gelijk en ga ik iets amders spelen. Ik ga ook geen eindeloze collectibles verzamelen, saaie sidequests spelen en platinum trophies halen. Hollow knight lijkt me een iets te frustrerend spel, maar wellicht geef ik het een kans.
Ik ben nog niet eens 30 en heb dat al. Niet alleen met games, maar ook met tv series. Als het me na een uur nog niet pakt, dan ga ik door naar de volgende
Eigenlijk de vraag of dat goed is of niet. Vroeger moest je doorzetten want er was geen andere keus. Nu bij de minste vorm van verveling is het NEXT.
Lastig hoor.
Het is vooral een luxeprobleem. Er is zo’n groot aanbod, dat het volgende spel of serie al ligt te wachten. Dan ben ik ook wel makkelijk in doorklikken