Injustice 2 is het vervolg op Injustice: Gods Among Us, een fighting game die het beste te omschrijven is als Mortal Kombat met DC-superhelden. Dus in plaats van gele ninja’s en ballenkrakende Hollywood-sterren heb je een boze Superman, een Wonder Woman waar je ‘wow!’ van roept en een vliegensvlugge Flash. En man, wat vind ik het een vette game! Het was alsof alles wat ik zocht in een fighting game samenkwam in een DESTROYER van een titel, vol met fijne modes, awesome characters met krakers van moves en een heerlijk (snel) werkende multiplayer. Nooit eerder stopte ik zoveel uren in een knokspel, nooit eerder oefende ik met zoveel plezier net zolang totdat ik een matige spammer was met bijvoorbeeld Aquaman en Superman. Injustice: Gods Among Us is wat mij betreft een van de beste superheldengames en fijnste fighters ooit gemaakt, een titel die heel lang een go-to-game voor me was en me zelfs door een moeilijke periode van m’n leven hielp. Dusseh, no pressure, Injustice 2! Maar dat het resultaat er best mag wezen, had je al kunnen aflezen aan het feit dat mijn intro in rijm is.
Injustice 2 – de gameplay
De basics van Injustice 2 zijn nog steeds hetzelfde als in Injustice: Gods Amongs Us: je hebt een medium, zware en lichte aanval voor elk personage, maar onder rondje op je PlayStation-controller/B op je Xbox, zit een speciale power. Harley Quinn kan daarmee twee hyena’s op haar vijand afsturen, Supergirl laat zo lasers uit haar ogen schieten en Atrocitus gebruikt ‘m om rood spul uit z’n poes laten komen (don’t ask, speel maar), maar het gros van de superhelden en -schurken wordt met de speciale knop een tijdje sterker. Daarnaast block je door naar achteren te lopen, zijn special moves meestal een combinatie van twee richtingen op je D-pad gevolgd door een aanvalsknop, en kan je deze laatste aanvallen extra krachtig maken door je Burn Meter te gebruiken met R2. Heb je dit metertje vol, dan knal je er met R2 plus L2 een megasuperdeluxeextradikaanval uit, en deze Super Move zijn misschien wel de hoogtepunten van Injustice... Nou ja, de eerste drie keer dat je ze ziet. Hoewel de level-transities misschien nóg wel vetter zijn, want iemand met een goede getimede mep dwars door een muur, via een magische portal of een onderzeese afvoerpijp naar een andere verdieping slaan, dat is een speciaal soort bevrediging.
Tot zover alles Injustice: Gods Among Us dus, maar er is heel wat getweakt waardoor de algehele knokbeleving een flink stukkie beter is. De Burn Meter kan nu bijvoorbeeld gebruikt worden om aan een juggle (je wordt door de lucht gestuiterd via een combinatie van aanvallen) te ontsnappen doormiddel van een zogenaamde Air Escape en je hebt een Roll Escape om snel van de ene naar andere kant van het scherm te komen (screw you, constant schietende Deadshot). Dit betekent nog meer dan in deel 1 dat eigenlijk alleen nieuwkomers veel gebruik zullen maken van de Super Move, want er zijn zoveel betere manieren om je Burn Meter te gebruiken. Bijvoorbeeld in het aangepaste Clash-systeem, dat nu veel tactischer te gebruiken en nog spectaculairder is. Of een stukje van je Burn Meter inzetten om interactieve objecten in je achtergrond te gebruiken als armor. Al deze aanpassingen en meer, plus een verhoogde loopsnelheid van alle characters, zorgen ervoor dat de strijd in Injustice 2 heftiger, sneller en bruter is, maar nog steeds behoorlijk laagdrempelig voor de beginnende knokker. Iedereen is welkom, bitches! Hoewel het wel helpt als je je helden graag super hebt.
Injustice 2 – de characters, vervangend al dan niet
Eerst het slechte nieuws over Injustice 2’s character roster: mocht Lex Luthor, Hawkgirl, Doomsday, Raven, Killer Frost, Deathstroke, Ares, Solomon Grundy, Shazam, Nightwing of Sinestro je favoriete character uit Injustice: Gods Among Us zijn, dan moet je een nieuwe main zoeken. Dit zijn namelijk de superschurken en -helden uit de basisgame van het vorige deel die de overgang naar het vervolg niet gehaald hebben. En hoewel het best een sloot personages is, zijn er weinig gesneuveld die ik een groot verlies vind… Behalve misschien Hawkgirl, dat is wel een medium verlies. Ook Nightwing is tof, maar die is in principe niet weg en zo zijn er wel meer lui die je eigenlijk niet hoeft te missen.
Gelukkig krijgen we zóveel terug voor de 11 characters die verdwenen zijn, namelijk 15 kersverse! 16 zelfs als je de game ge-preorderd hebt, want dan komt Darkseid erbij. Een prima deal lijkt me, want er zitten een aantal pareltjes tussen de nieuwkomers die prima vervanging zijn voor de verloren schurken en helden. De gorilla Grodd bijvoorbeeld is minstens evenveel waard als Doomsday en Solomon Grundy bij elkáár, terwijl Deadshot de plaats inneemt van Deathstroke, Atrocitus de nieuwe Sinestro is, Scarecrow een soort van vergelijkbaar is met Raven, Robin veel op Nightwing lijkt (en er zelfs precies op kan lijken met de juiste loot) en Captain Cold minstens zo koud is als Killer Frost. Black Canary, Dr. Fate en Swamp Thing zijn redelijk unieke popskes, terwijl Cheetah veel weg heeft van Catwoman, Supergirl niemand verrast door veel gemeen te hebben met Superman en Blue Beetle een blije versie van Cyborg is. Al met al ben ik echt dik tevreden met het rooster, want niet alleen is die groter geworden, de characters zien er echt VEEL beter uit en er is meer variatie. Helemaal als je je beseft wat loot allemaal kan doen…
Injustice 2 – de modes, nieuw al dan niet
Maar voordat ik het ga hebben over het element van Injustice 2 dat alles, echt ALLES anders maakt, eerst even de modes bij langs gaan. Laat ik weer beginnen met het slechte nieuws: S.T.A.R. Labs, de modus waarin je allerlei mini-games kunt spelen om met de characters te oefenen, is exit, pleite en foetsie. Best jammer, want vooral singleplayer-knokkers bleven wel even van de straat terwijl ze deze soms lullige, soms grappige en soms toffe uitdagingen probeerden te halen. Maar gelukkig is een groot deel van het S.T.A.R. Labs-plezier overgezet naar het Multiverse, het epicentrum van praktisch al je offline potjes knokken en de beste manier om loot te scoren. Hier ga je de meeste uurtjes in stoppen buiten het online-segment om, aan de hand van verschillende gevechten en opdrachten onder allerlei omstandigheden, die elke paar uur verversen voordat je je kans mist om de dikke uitrusting te scoren die aan het einde van de rit op je wacht. Veel van de uitdagingen ken je wel uit het vorige deel: soms sodemieteren er gasbommen uit de lucht, wat best grappig is, soms kantelt het scherm op z’n kop, wat best vervelend is. Maar het Multiverse blijft een schier oneindige bron van entertainment, frustratie en de mogelijkheid te presteren op de top van je kunnen, plus het ideale testterrein om je nieuwe shit uit te proberen.
Het Multiverse biedt ook de standaard fighter-modes: survival, endless (een hele snelle manier om je fighters te levellen) en natuurlijk de Injustice 2-versie van Arcade (die je op het einde ook trakteert op een filmpje), maar het meest noemenswaardige op offline-gebied is verder, niet geheel verrassend, de Story Mode. Deze valt op omdat het verhaal weer net even wat cooler is dan dat van deel 1, met een logischere, soepelere flow, op een slimmer manier gebruik makend van de gebeurtenissen uit deel 1. Er kleven wat nadelen aan, zoals weer een hoop characters die er bij de haren bijgesleept worden en een aantal helden, zoals Wonder Woman en Robin, die meer gepresenteerd worden als schurken dan de good guys die ze horen te zijn. Maar ik bleef gedurende de flinke zit compleet geboeid, vooral dankzij de echt -en ik kan dit niet genoeg benadrukken, vandaar de caps- FANTASTISCHE gezichtsanimaties. Het is echt verrassend dat juist een fighter zo extreem uitblinkt op dit gebied, maar hoewel niet elk personage even goed beweegt, is het over het algemeen bijna freaky hoe menselijk en overtuigend de trekjes in de gezichten zijn. Sowieso ziet Injustice 2 er bijna 200 procent beter uit dan de voorganger, zowel wat betreft licht- en donkereffecten, kleurgebruik en, in mindere mate, de animaties. Deze zijn nog steeds niet briljant, kunnen zeker beter (zoals we eigenlijk wel van NetherRealm gewend zijn), maar bewegingen hebben meer impact en zien er vloeiender uit dan in Mortal Kombat X.
Ik kan me al ontzettend, extreem lang offline vermaken in Injustice 2, maar heb ook al aardig wat aandacht gestopt in online potjes, iets dat alleen nog maar meer zal worden, vermoed ik. In de online multiplayer kan je simpelweg een Player of een Ranked Match doen, zodat je zo lang je wil nieuwe tegenstanders voorgeschoteld krijgt, maar je kan ook in de Room gaan chillen om daar mensen uit te dagen. Je ziet hier bij elke naam van de aanwezige spelers hoe hoog de kans is dat je ze verslaat in percentages en hebt de mogelijkheid om andere modes met ze te proberen, zoals King of the Hill en Hot Seat. Daarmee is Injustice 2 eigenlijk niet enorm veranderd op online gebied, hoewel de toevoeging van Guilds plus bijbehorende beloningen, en natuurlijk het effect van loot (je kan zelf bepalen of je gear stats invloed hebben op de gevechten) wel het een en ander op z’n kop gooit. Toch, over het algemeen is het redelijk grind-werk op het internet, wat geen straf is door de snelle ping en (tot nog toe) vrijwel vlekkeloze verbinding. Hopen dat dit standhoudt, maar ik kan me bij deel 1 of bij Mortal Kombat X ook weinig problemen herinneren. Toch?
Injustice 2 – de loot, epic al dan niet
Dan zijn we eindelijk aangekomen bij de grote game changer van Injustice 2: de loot. Elke knokker heeft 5 slots voor verschillende soorten bepantsering, kan een heleboel alternatieve kleurtjes voor hun outfits krijgen en zelfs nog twee extra abilities scoren, zaken die je op allerlei manieren kunt verdienen. Er zijn Overwatch-achtige Mother (Loot) Boxes die je verdient door je vechters te levellen, als prijzen voor geklaarde opdrachten in Multiverse en beloningen voor online prestaties, al dan niet van je guild. Maar er wordt ook af en toe random loot verdeeld als je gewoon potjes speelt, dus reken erop dat er constant fijne botjes naar je happy hondenkop worden gesmeten. Dat is echt heerlijk. De verschillende helmen, laarzen, borstbepantsering en wapens zijn namelijk vaak echt enorm anders dan de standaard uitrusting, waardoor je binnen no-time een volledig andere Poison Ivy of Superman hebt. Na een paar uur spelen was mijn Green Arrow geel met een Robin Hood-hoedje op, droeg mijn wit-rode Green Lantern een fucking brute helm en was m’n Black Canary niet zozeer zwart, maar vooral blauw en droeg ze haar kenmerkende visnetkousen niet meer. Uren later en m’n Robin was goed op weg om Nightwing te worden, terwijl Batman flink opgepeperd was met allerlei groene kryptonite-uitrusting. Wat een heerlijkheid…
Maar de uitrusting is niet alleen cosmetisch, want vele sets zorgen voor flinke buffs, terwijl ook je stats gewoon omhoog gaan. Characters levellen namelijk up, waardoor ze betere loot kunnen dragen, waarna ze vervolgens harder kunnen slaan, meer schade kunnen incasseren en bijvoorbeeld sneller hun Burn Meter vullen. Dit zal je vooral nodig hebben voor de moeilijkere opdrachten in het Multiverse, maar ook online kan je ervoor kiezen om de power van je armor te laten gelden. Alles leidt naar nog meer loot plus hogere levels voor je superhelden en -schurken (de cap is nu 20), waardoor je weer moeilijkere uitdagingen aankan, wat samen één grote, fantastische, immens verslavende hemel van progressie vormt. Mocht je ooit zo ver zijn dat al je personages level 20 hebben bereikt, dan zijn er alweer nieuwe DLC-characters verkrijgbaar en is de cap misschien wel verhoogd. Sowieso vallen er ook voor je endgame-poppetjes nog nieuwe sets te verdienen, dus deze Injustice 2-hobby is schier oneindig leuk, zolang je het knokken nog lekker vindt.
Injustice 2 – alles is beter
De looks, de aangepaste gameplay, de nieuwe characters en de duizelingwekkende diepte van de customization: man wat is Injustice 2 een enorme bron van plezier! Er kleven zeker nog wat nadeeltjes aan, zoals de soms imperfecte animaties, het feit dat het aanpassen van je characters altijd in een speciaal menuutje moet gebeuren en bijvoorbeeld niet tussen potjes Multiverse door kan - hoewel je wel kan besluiten net verdiende loot te equippen. Bovendien is het gear-systeem niet perfect gebalanceerd, iets dat een beetje verhuld wordt door een onnodig ingewikkeld systeem van Source Crystals en Credits waar ergens zelfs écht geld aan verbonden is (waar je overigens alleen cosmetische zaken en kleurtjes mee kan kopen), want uiteindelijk zijn geluk en tijd natuurlijk de belangrijkste factoren voor succes. De bekende regel van That Which Has No Life. Deze dingen zijn echter makkelijk te negeren terwijl je kirrend van plezier auto’s op The Flash z’n bijdehante hoofd kapot slaat, waarna je als beloning een nieuwe kinky broek voor de door Jeffrey Combs ingesproken Brainiac krijgt. Soms kan je echt met geen mogelijkheid voorspellen wat je nodig hebt in het leven…
Opmerkingen