We moeten het hebben over Awk-Ward. Ik gok dat wanneer je aan mij terugdenkt, je je vooral Awk-ward herinnert.
Ik merk dat ik dat zelf lastig vind. Met de kennis en het bewustzijn van nu, moet je je afvragen of die items eigenlijk nog wel online moeten staan. Naast onschuldige scènes, zijn er namelijk ook veel momenten van grensoverschrijdend gedrag. Iets waar ik nu met schaamte op terugkijk.
Stel je me de vraag wat mijn persoonlijke hoogtepunten waren in de PU-geschiedenis, dan hoort Awk-Ward daar zeker bij. Maar eigenlijk wil ik hier niet over schrijven. Omdat het schuurt en ik me nu ongemakkelijk voel bij bepaalde fragmenten. Een reden om het toch over Awk-Ward te hebben, is de kans om dat te benoemen.
Sommige dingen waren gewoon niet oké en hadden niet gehoeven om het grappig te maken. Soms krijg ik daar op beeld zelf de deksel voor op mijn neus. En terecht. Van andere scènes weet ik dat de ander een naar gevoel aan de ontmoeting heeft overgehouden. Een dag, een week of misschien wel langer. Dat zit me met terugwerkende kracht niet lekker. Dat lag volledig aan mij en staat los van het feit of we het hebben uitgezonden of niet.
Ik voel me nu dus awkward bij Awk-Ward. Hoe ironisch. Maar eigenlijk heb ik dat altijd wel gehad. Hoewel de positieve reacties fantastisch waren om te lezen wanneer een nieuw item online kwam en het leuk is om mensen aan het lachen te maken, was het maken ervan niet altijd even prettig. Een inkijkje.
Awk-Ward is bij toeval ontstaan. Ik ben sociaal soms wat onhandig en mijn associatief vermogen dat vaak op volle toeren draait, helpt daar niet echt bij. Toen ik in 2011 met Tjeerd op DreamHack was, speelde dat ook op toen ik mensen in de LAN probeerde te interviewen. Het waren vreemde gesprekken en we besloten om dat bewust dikker aan te zetten. De handrem ervan af.
Later dat jaar zijn we bewust een item gaan draaien tijdens Gamescom en hebben we het een titel gegeven: Awk-Ward. Compleet met een spelelement ben ik toen samen met Tjeerd de hele dag op pad geweest om gekke momenten op te nemen. Tjeerd monteerde het en voorzag het van zijn iconische voice-over. Daarna hebben we samen met Maarten en Jan besloten om het wel of niet online te zetten. Ik kan me dat moment nog goed herinneren. De rest is geschiedenis.
Alle edities daarna vond ik lastig. Er stond voor mijn gevoel enorm veel druk op om te presteren, om grappig te zijn. Op draaidagen stond ik op met buikpijn van de spanning. De situaties die je zag waren allemaal spontaan en oprecht ongemakkelijk. Er waren geen scripts. Alles was improvisatie. We liepen rond. Als ik iets zag waarmee ik dacht iets te kunnen, dan gaf ik dat bij Tjeerd aan en gingen we erop af.
Zelf had ik een ongeschreven regel. Het moest leedvermaak zijn en ik moest degene zijn die voor lul stond. Dat lukte meestal. Maar het was moeilijker dan hoe het er op beeld uit zag. Een hele dag dit soort interacties; ik was altijd blij als het er weer op zat.
Ik heb een keer met Tjeerd geruild tijdens de E3 2013. Hij interviewde mensen. Ik ging hem filmen. Misschien een leuke twist, dachten we. Dat heeft denk ik vijftien minuten geduurd, maar hij wilde er al snel mee stoppen.
Je krijgt oprecht een knoop in je maag van de meeste situaties. Daardoor hadden we ook altijd een hele dag nodig om tot een compleet item te komen. Om genoeg situaties te vinden, maar ook omdat het oprecht pittig was en ik op adem moest komen. En met iedere nieuwe editie werd dat moeilijker.
Dat wat Awk-Ward leuk maakt, is de montage van Tjeerd en zijn gevoel voor humor en timing. Er zijn pogingen gedaan om het door anderen te laten monteren, maar dat werkte niet. Een editor zei letterlijk: “maar dit is helemaal niet grappig!” Dat was het ook niet, totdat Tjeerd zijn magie erop los liet. Het was een productie die we samen maakten en het is vooral die samenwerking waar ik persoonlijk de beste herinneringen aan heb. Wat hebben we samen gelachen en elkaar gesteund. Ik voelde me extreem comfortabel bij hem, waardoor ik mijn ding kon doen.
En toen stopte het. Ik vertrok bij PU. Dat ik Awk-Ward niet meer hoefde te maken voelde voor mij als een opluchting. Het was op. We hebben nog wel een Awk-Ward gedraaid op Gamescom in 2013, maar die is nooit gemonteerd. Ik gok dat de beelden er niet meer zijn. Jammer, maar misschien maar beter ook. Het item is daarmee ten einde. Maar wat betreft die ongemakkelijke sociale situaties: die heb ik nog steeds.
hoezo al die aandacht voor wart? Zo leuk was het niet eens. niet echt impact gehad op de geschiedenis van pu