Vijf jaar later sta ik weer op een festival waar iedereen doet alsof autorijden het leukste is wat er bestaat. Verschil: dit keer ruikt het naar kersenbloesem in plaats van naar Mexicaanse woestijn.
Ik heb een paar uur door de preview van Forza Horizon 6 gereden, op een Xbox Series X die vastzat op 30fps in de Quality Mode. Het ging prima. Niet spectaculair, niet teleurstellend. Prima. En dat is misschien wel de meest accurate samenvatting van wat Playground Games hier neerzet: het is precies wat je denkt dat het is. Forza Horizon, maar dan in Japan. Wie dat genoeg vindt, kan nu al stoppen met lezen en gaan pre-orderen.
Voor de rest: laten we het even hebben over wat er wél nieuw is, en vooral over wat er niet nieuw is.
LAND VAN DE RIJZENDE SNELHEIDSMETER
De map. Daar moeten we het over hebben, want dat is verreweg het sterkste wapen van Forza Horizon 6. Japan is als setting een schot in de roos, en Playground heeft er zichtbaar plezier in gehad om het land samen te persen tot een speelbaar formaat. Tokio vormt het middelpunt, en het is veruit de grootste stad die ooit in een Horizon-game heeft gezeten. Zo’n vijf keer groter dan Guanajuato uit deel vijf, volgens de ontwikkelaar.
De stad zelf is gelaagd. Smalle straatjes in het centrum, brede snelwegen aan de randen, en daartussen de Shuto Expressway die als een lint door de skyline kronkelt met Tokyo Tower op de achtergrond. ’s Nachts, met neonlicht dat weerkaatst in plassen op het asfalt, ziet het er ronduit fantastisch uit. Overdag is het wat grijzer dan verwacht, en voelt de drukte eerder als een stille zondagochtend dan als Shibuya op een doordeweekse middag. Voetgangers zijn er wel, maar keurig weggestopt achter onzichtbare muren.
BUITEN DE STAD
Maar goed, Forza Horizon draait uiteindelijk niet om de stad. Het draait om het platteland eromheen, en daar heeft Playground zich uitgesloofd. De rijstvelden van de laaglanden, de besneeuwde bergpassen in het noorden, de kuststroken in het zuiden, het is allemaal prachtig en verrassend gevarieerd. Waar Mexico soms aanvoelde als één groot woestijnvlak met af en toe een vulkaan, wisselt Japan voortdurend van karakter.
Het noorden is mijn favoriet. Bergwegen vol haarspeldbochten, sneeuw die geleidelijk dikker wordt naarmate je hoger komt, en uitzichten waar je even je auto voor stilzet. Ik betrapte mezelf erop dat ik vaker stopte om rond te kijken dan in welke vorige Horizon dan ook. En ik ben niet iemand die normaal gesproken de fotomodus opstart.
Playground heeft bovendien opvallende terughoudendheid getoond met kersenbloesem. Die zit er wel, maar het is geen roze explosie op elke vierkante meter. Mount Fuji hangt permanent aan de horizon als een ansichtkaart die je eraan herinnert waar je bent, maar je kunt er niet naartoe rijden. Skybox-Fuji. Jammer, maar begrijpelijk.
DEZELFDE DOOS, ANDER PAPIER
En dan de rest. Eerlijk gezegd moet ik hier even slikken, want de rest is gewoon Forza Horizon. De menu’s zijn vrijwel identiek aan deel vijf. De beloningsstructuur is dezelfde waterval van XP voor alles wat je doet: driften, bijna-botsingen, door hekjes rijden, ademen in de buurt van een auto. De mascotte-verzamelobjecten zijn nieuw, kleine eetbare Japanse figuren die je kapotrijdt voor credits, maar het voelt als precies dezelfde loop in een ander jasje.
Er is een nieuw progressiesysteem met polsbandjes, geïnspireerd op het allereerste Forza Horizon uit 2012. Je begint als toerist en moet je een weg omhoog racen. Dat klinkt goed op papier, en het voelt ook iets gestructureerder dan de “je bent meteen een superster”-aanpak van deel vijf. Maar in de praktijk was ik na drie races al bijna binnen op het Horizon Festival. Of dat in de volledige game anders uitpakt, moet nog blijken.
De drie startauto’s, een Nissan Silvia, een Toyota Celica GT-Four en een GMC Jimmy, dekken netjes de drie racetypes af. Die GMC voelde wat vreemd als keuze in een game die draait om Japanse autoliefde, maar als je hem door de modder jaagt tijdens een cross-country over heuvels bij een windmolenpark, snap je het wel. De auto’s voelen goed. Het geluid is verbeterd ten opzichte van deel vijf, met duidelijker en rauwer motorgeluid. De besturing? Vertrouwd. Iets scherper misschien, maar geen revolutie.
AFTERMARKET EN ANDERE NIEUWIGHEDEN
Een leuke toevoeging: je vindt her en der in de open wereld auto’s te koop, compleet met modificaties en tegen een lagere prijs dan in de Autoshow. Dat geeft de verkenning een extra laag en zorgt ervoor dat je af en toe verrast wordt door een Supra of een opgevoerde Civic die zomaar ergens langs de weg staat. Drag races en Time Attacks zijn nu naadloos geïntegreerd in de wereld, je rijdt er gewoon naartoe en het begint. Geen laadschermen, geen menu’s. Slim gedaan.
Er is ook een garagecustomizer, waarmee je je thuisbasis kunt inrichten met allerlei spullen. Van gereedschapswagens tot complete racebaan-onderdelen. Ik heb er even mee gespeeld, maar het voelde fiddly met een controller. Voor de creatieve types onder ons ongetwijfeld een hit, maar ik ga mijn uur speeltijd per avond niet besteden aan het neerzetten van virtuele verkeersborden.
De preview gaf geen toegang tot The Estate, de grotere buitenlocatie die je naar eigen inzicht kunt opbouwen, en ook online multiplayer zat er niet in. Seizoenen waren vastgezet op lente.
DE EINDSTREEP
Japan is precies de setting die Forza Horizon nodig had, en misschien wel de beste die de serie ooit heeft gehad. De map is schitterend, gevarieerd, en vol met plekken waar je naartoe wilt rijden puur om te kijken. De formule daaromheen is vertrouwd, maar laten we eerlijk zijn: die formule werkt gewoon. En met deze setting erbij is dat precies genoeg om weer met een grijns achter het stuur te kruipen.
Forza Horizon 6 verschijnt op 19 mei op pc en Xbox Series X en S. Een PlayStation 5-versie volgt later dit jaar.
