The Lost Crown is een stap in de goede richting voor Ubisoft: niet alleen brengt het een lang verloren franchise terug, het is ook een game met meer focus en creativiteit dan we afgelopen jaren bij de grote Ubisoft-titels zagen.
Na jarenlange stilte hebben we weer een Prince of Persia. Niet een grootse 3D-game, zoals de laatste edities, maar een ‘ouderwetse’ 2D-titel. Daarmee grijpt de serie terug naar zijn roots: in de eerste Prince of Persia moest je, heel voorzichtig, de tweedimensionale kerkers verkennen om te ontsnappen en een prinses te redden.
Je speelt ditmaal niet de titulaire prins maar Sargon, één van de Immortals – de elitekrijgers van het Perzische rijk. Als de prins wordt ontvoerd, gaan de Immortals naar de verlaten stad waar hij wordt vastgehouden om hem te redden. In die stad is echter iets vreemds in de hand: door een vloek verloopt tijd anders, waardoor het heden en verleden dwars door elkaar heen lopen.
Het is een wat simpel verhaal dat vooral in dienst staat van de gameplay. Laat je wat dat betreft niet afschrikken door de eerste twee uren: die zitten vol met dialoog, achtergrondverhaal en terminologie die rauw op je dak worden gegooid en niet heel goed geschreven is. Daarna houdt de cast het merendeel van de tijd zijn mond en ga je vooral op verkenning, waar de game meer tot zijn recht komt.
Metroidvania
Feitelijk lijkt The Lost Crown meer op metroidvania’s dan op die eerste Prince of Persia. De game is duidelijk door twee titels geïnspireerd: Hollow Knight en Metroid Dread. De inspiratie van die eerste zie je vooral aan de oppervlakte. Je kunt amuletten verzamelen die jouw personage sterker maken en extra krachten geven, net als de charms van Hollow Knight. En de moeilijkheidsgraad schiet soms ineens omhoog zoals ook in die game soms gebeurt. Van de open voelende, vrij te verkennen wereld als in Hollow Knight is hier echter minder sprake – in dat opzicht is leunt de game eerder richting Metroid Dread.
Ja, je verkent de wereld en vindt power-ups om eerder ontoegankelijke plekken te bereiken. Maar de game heeft een duidelijk vooraf bedachte route die je nauwlettend moet volgen, met slechts een beperkt aantal zijpaadjes. Het geeft de illusie van vrijheid in een Metroidvania, zonder daar helemaal op in te zetten. Enerzijds is dat jammer, anderzijds geeft dat de ruimte om een goed gecoördineerd verhaal te vertellen en het tempo continu op niveau te houden.
Uitstekende actiegame
Als actiegame is The Lost Crown uitstekend. Het leunt voor een groot deel op het onderliggende parry-systeem: een aanval blokkeren gaat niet, maar de frametiming voor een parry is vrij vergevingsgezind. Daarnaast zitten er leuke nuances in, zoals dat je een spectaculair quick-time-event voor extra schade kunt activeren door een aanval te parryen waarbij de vijand geel oplicht.
Toch kunnen gevechten soms frustrerend zijn. Niet omdat het vechtsysteem slecht in elkaar zit, maar juist door de onderliggende moeilijkheidsgraad. Die fluctueert zoals bij wel meer Metroidvania’s, maar door het lineaire karakter van The Lost Crown zijn er veel verplichte gevechten die oneerlijk moeilijk kunnen aanvoelen. Hetzelfde geldt voor sommige puzzels en platformsegmenten: soms schiet de moeilijkheidsgraad steil omhoog, om kort daarna weer naar de eerdere basislijn terug te keren. De game heeft wel meer moeilijkheidsgraden en opties om deze wat specifieker te tweaken wat uitkomst kan bieden. Maar daar heb je niks aan als je voor je eigen trots bijvoorbeeld de game op Hard probeert uit te spelen.
Voor de Souls-speler
Of dat een probleem is, hangt af van het type speler dat je bent. Wie op zoek is naar een uitdaging vindt deze zonder twijfel in The Lost Crown. In dat geval voelt het fantastisch als je een reeks lastige uitdagingen voltooit en een upgrade krijgt. Op die punten voelt de game haast als een soulslike, die op vergelijkbare wijze een gevoel van voldoening kan geven.
Wie rekent op een vergevingsgezinde ervaring komt daarentegen bedrogen uit. De eerste uren van de game geven het idee dat er een eerlijke balans is gevonden, maar dat is lang niet altijd zo. The Lost Crown bereikt nooit een punt waarop heel de game te lastig en oneerlijk wordt, maar heeft wispelturige vlagen waarbij dit voorkomt. Ergens voelt het als oude 16-bit-games, die ook zo konden aanvoelen.
Razendsnel
Als platformer is The Lost Crown razendsnel. je springt tegen muren en slingert aan vlaggenmasten, maar kunt dit met nagenoeg geen vertraging doen. Bij een mastslinger wijs je met een pijl bijvoorbeeld welke kant je wil opgaan, waardoor je niet hoeft te timen wanneer je overspringt. Het geeft een constant gevoel van snelheid – de Sonic-reeks zou hier iets van Ubisoft kunnen leren.
Ondanks die snelheid animeert alles soepel en fijn. Dit is een ontzettend leuke game om in actie te zien – we kijken wat dat betreft uit naar de eerste speedruns die komende tijd zullen opduiken.
Goed, maar niet de beste.
The Lost Crown is een prima game, maar zeker niet de beste binnen zijn genre. Metroid Dread zit als actiegame bijvoorbeeld sterker in elkaar, Hollow Knight geeft meer het gevoel dat je een wereld voor het eerst verkent. Dit is niet het absolute hoogtepunt van het genre, maar een leuk tussendoortje voor wie dorstig van metroidvania naar metroidvania beweegt.
Prince of Persia: The Lost Crown is vanaf 18 januari beschikbaar voor PlayStation 5, Xbox Series X en S, PlayStation 4, Xbox One, Nintendo Switch en pc.
Conclusie
The Lost Crown is een prima metroidvania. Soms piekt de moeilijkheidsgraad onverwachts, wat door het lineaire karakter toch tot wat frustratie kan leiden, maar meestal zorgen de ijzersterke gevechten en het snelle platformwerk ervoor dat dit een hartstikke leuke game is.
Inmiddels uitgespeeld, ik zou het een 8.5 geven. Een van de beste Ubisoftgames in tijden. Ik vond deze game eerlijk gezegd leuker dan Metroid Dread en vond het lineaire wel meevallen. Hollow Knight blijft mijn favoriet, maar ik was toch wel blij dat je in deze game niet constant aan het backtracken bent. Dat de game af en toe wat uitdagend is zie ik eerder als een pluspunt dan een punt van kritiek.
Mijn kritiek: puzzels zijn soms een beetje ver gezocht en niet zo zeer moeilijk. Personages zijn niet heel boeiend. En het amuletsysteem is wat ongebalanceerd.
Hoe heeft dit “maar” een 7,5 gekregen? Heb de game gisteren uitgespeeld en WAT een game!! Zou willen dat meer games in dit genre een voorbeeld nemen aan deze prince of persia want elke seconde was een genot om te spelen.
Ja, de game is inderdaad een beetje lineair maar vond dat JUIST super verfrissend! Altijd maar rondlopen in metroidvania’s en compleet de weg kwijt zijn, en alles lijkt op elkaar.. Was er eigenlijk wel een beetje klaar mee.. Maar hier had ik juist dat ik in elke gebied waar ik kwam toen het scherm verder scrolde dat ik wist dat het nieuw was en het leek nooit op elkaar, waardoor het lastig was om te verdwaald te raken.
Het platformen en skills die je unlocked die het platformer nog lastiger maken en LEUKER vond ik ook goed gedaan. Zate hele pittige stukjes in en je werd niet echt bij de hand vast gehouden!
In ieder geval, ik heb er heel erg van genoten! 😀
Ik snap niet waarom lineaire gameplay nog altijd vaak als minpunt genoemd wordt. Voor mij – en veel andere gamers – is dat juist een pluspunt.
Ik begrijp dat de reviewer dat als oorzaak ziet van de wisselende moeilijkheidsgraad, maar dan lijkt me die moeilijkheidsgraad het probleem, niet dat de game lineair is.
Ik heb ook liever een lineaire game die goed uitgewerkt is, dan een ‘open world’ waarbij je telkens dezelfde dingen aan het herhalen bent.
nou ik heb de demo gespeeld en het is voor mij meteen weer een typisch Ubisoft game. Heel erg veel is overduidelijk van andere games gejat zelfs tot aan de vijanden aan toe. Ik was enthousiast maar na de demo laat ik hem liggen. Misschien als ie op game pass komt dat ik hem doorspeel.
Demo beviel mij uitstekend, dus day one voor mij. Iets wat lineair is voor mij juist een plus.
Duidelijk review. Ben toevallig net begonnen aan mijn vierde playthrough van Hollow Knight. Voor het eerst op de Steam Deck (daarvoor op de PS4, Switch en PC). Voor mij de allerbeste metroidvania ooit gemaakt. Jammer dat deze game niet hetzelfde in elkaar zit (vooral het verkennen vind ik fantastisch) maar ik ga ‘m zeker proberen.
Hollow Knight is absoluut een van de beste games die ik de afgelopen jaren gespeeld heb.
Ben daarom ook erg benieuwd naar Silksong, ik hoop dat ze hetzelfde niveau kunnen halen.
Grappig hoe ervaringen kunnen verschillen, zelf kon Hollow Knight me niet echt pakken. Ik vond het sfeertje wel mooi maar de gameplay vond ik niet leuk genoeg om verder te spelen.
Vierde al. Ik ben nu met de eerste bezig en vind hem wel erg goed. Het eerste uur (of 2) moest ik echt inkomen en vond ik het nog niet geweldig, maar ondertussen (ruim 20 uur) vind ik het helemaal geweldig! En ik ben er nog lang niet volgens mij. 🙂
Gamer.nl zit met hun score aan de lage kant, want de game scoort gemiddeld een 8,5+ en wordt bijna overal geprezen. Ik ga ‘m dag 1 in huis halen!
prima review, maar ik blijf enthousiast. Zelfs op de switch draait hij prima. Meeste reviews scoren rond de 8.5 GI geeft hem zelfs een 9.5
Maar goed, cijfers zeggen niet zoveel.
Hmm ik had gehoopt op een echte topper, maar stiekem had ik dit wel verwacht. Erg heldere review. Heb Metroid dread onlangs voor dr tweede keer uitgespeeld en Hollow Knight staat ook nog wel relatief vers in t geheugen, dus door die vergelijking weet ik ongeveer wat ik kan verwachten qua kwaliteit.
Momenteel ben ik nog lekker bezig met Resident Evil Village en ik denk dat ik dan daarna toch eerst even TLOU2 ga upgraden voor een tientje en deze later een keer aanschaf als je m voor twee knaken en een bos wortels uit de budgetbak kan vissen.
https://www.metacritic.com/game/prince-of-persia-the-lost-crown/
Zelf vind ik een 86 op Metacritic anders wel topper-waardig.
Dat Gamer een lagere reviewresultaat geeft, is uiteindelijk aan de reviewer.
Op PU gaven ze een 9+ bijvoorbeeld.