Had Until Dawn, een bijna tien jaar oude game, echt een remake nodig voor moderne hardware? Dat is eigenlijk de belangrijkste vraag als je deze nieuwe versie van de horrorgame onder de loep neemt. Met de technologie van Unreal Engine 5, een nieuwe soundtrack en een paar nieuwe lore- en gameplaytoevoegingen lijkt ontwikkelaar Ballistic Moon in ieder geval ook terugkerende spelers over te willen halen.
Het oorspronkelijke Until Dawn kan gezien worden als een cultklassieker binnen het virtuele horrorgenre, hoewel het eigenlijk meer speelt als een enge kies-je-eigen-avonturengame. Dit in tegenstelling tot andere horrorgames die het genre in 2015 domineerden. Supermassive Games creëerde direct zijn eigen niche op de horrormarkt met Until Dawn, dankzij het innovatieve idee om een interactieve slasherhorrorfilm te presenteren waarbij jij de touwtjes volledig in handen hebt.
Wanneer je de twee games naast elkaar legt, is de remake zeker een prachtig grafisch hoogstandje in tegenstelling tot de versie uit 2015. Het heeft een hoge herspeelbaarheidsfactor en is binnen negen uur makkelijk te doorlopen. Maar met zo weinig veranderingen in keuzes, gameplay en spelmechanieken, is er vrij weinig spanning en sensatie om fans van het originele spel weer aan de haak te slaan.
Campy horror
Until Dawn wordt door haast iedereen gezien als het beste spel in het repertoire van Supermassive Games, dus het zou bijna onmogelijk zijn voor Ballistic Moon – de studio die de remake op zich heeft genomen – om het spel te verpesten. Gelukkig doen ze dat ook niet. Integendeel: op het gebied van graphics, muziek en hier en daar zelfs binnen het narratief heeft de studio indrukwekkende en boeiende elementen toegevoegd aan deze campy horrorklassieker.
Keuzes maken is het belangrijkste spelmechaniek van Until Dawn, gevolgd door collectibles verzamelen door de omgeving goed te verkennen en het correct uitvoeren van quick-time events en de Niet Bewegen-secties waarbij je de controller absoluut niet mag bewegen. Helaas zijn de keuzes die gemaakt kunnen worden amper verandert in de remake, dus als je dit spel al door en door kent, zul je hier amper spanning uit halen.
Wel zijn er veel nieuwe lore-items en een aantal nieuwe gebieden toegevoegd om te verkennen. Ook de camera heeft een update gekregen in de vorm van een third person-camera die achter de schouders van het personage hangt, waarmee je eindelijk goed om je heen kunt kijken. Dit in tegenstelling tot de voormalige vaste cameraperspectieven, die soms nog steeds effectief ingezet worden voor jumpscares.
Meer tijd met personages
Het toevoegen van meer lore en meer tijd die je met de verschillende personages doorbrengt is één van de betere aspecten van de remake, naast de prachtige grafische en muzikale upgrades. Je speelt nog steeds als hetzelfde groepje tieners: de stoere klassenvoorzitter Mike, coole klimster Sam, betweterige Emily, hitsige Jessica, ‘nice guy’ Matt, clown Chris, introverte Ashley en de gecompliceerde Josh. Het verbeterde realisme van de remake komt de jeugdigheid van deze personages overigens niet ten goede. In plaats van dat de veelal oudere acteurs lijken op tieners van rond de achttien jaar, zorgen gedetailleerde rimpels en poriën ervoor dat ze eerder voor zesentwintigjarigen doorgaan.
Na een tragisch ongeluk waarbij de jongere tweelingzussen van Josh om het leven komen, nodigt Josh een jaar na de tragedie zijn vriendengroep weer uit naar de plek waar het allemaal gebeurde om het verlies een plekje te geven en verder te kunnen met hun levens. Het proloog waarin dit allemaal gebeurd is iets verlengd. Hierdoor speel je langer als zusjes Hannah en Beth en ervaar je meer hun emoties. Je ervaart bijvoorbeeld Hannahs vreugde en euforie, mede dankzij nieuwe muziek, en je krijgt een betere inkijk in de acute paniek en schaamte die ze voelt door het verraad van haar vrienden. Dit verklaart haar fatale wegrenactie ook een stuk beter dan de versie uit 2015.
Nieuwe functies en gebieden
Hoewel belangrijke keuzes en vertakkingen in het verhaal amper zijn veranderd, zijn er wel meer toegankelijkheidsopties en verkenningselementen toegevoegd aan de remake. Zo ziet het menu er een stuk interessanter uit, kun je QTE-acties meer personaliseren naar jouw wensen en gewenste moeilijkheidsgraad, kun je de mate van aanwezige gore aanpassen én heb je de optie om interactiepunten feller te laten glimmen zodat je ze haast niet over het hoofd kunt zien. Ook is er in het Totem-menu, waarin je gevonden toekomstvisies kunt terugkijken, een Events of the Past-element toegevoegd wat wel interessant is. Dit is in feite een cinematische samenvatting van alle lore van het vervloekte Blackwell Mountain. Hoe meer totems je vindt, des te duidelijker deze recap wordt.
Totems moet je nu trouwens inspecteren om te zoeken naar mogelijke toekomstuitkomsten. Dit is een nutteloze toevoeging; het kost alleen maar meer tijd en is er puur om de designs wat langer te bewonderen. Daarnaast is het ook erg jammer dat de remake geen jog- of renfunctie heeft toegevoegd. Leuk en aardig dat er meer verzamelobjecten zijn om te vinden en een paar nieuwe gebieden, maar met de constante trage pas van de loont het niet altijd om van het hoofdpad af te dwalen.
Mike stuit in het sanatorium bijvoorbeeld op een aantal nieuwe, kleine gebieden, zoals een geïmproviseerde begraafplaats voor gesneuveld medisch personeel en een dokterspraktijk waar je een bijzonder lijk kunt inspecteren. Niet alle spelers zullen vanwege de trage pas die personages er inhouden het geduld hebben dit allemaal te verkennen, wat soms best zonde is. Neem daarbij dat de besturing soms nog te wensen over laat – vooral wanneer personages moeten draaien – en de meeste spelers zullen liever direct naar het volgende doel gaan.
Geheim einde
Hoewel we deze review spoilervrij houden, kunnen we wel verklappen dat er een nieuw einde aan de game is toegevoegd. Je krijgt dit einde alleen te zien als écht iedereen alles heelhuids overleefd. Dit einde ontdekken is een van de meest spannende en intrigerende toevoegingen aan de remake, want het hint mogelijk naar een vervolg op Until Dawn. Dat is natuurlijk altijd gewenst, maar onthult ook gelijk het grootste probleem met deze remake.
Zijn een handjevol kleine, extra gebieden, prachtige omgevingen en muziek, toegankelijkheidsupdates, meer lore voor de liefhebber, gedetailleerdere personages en één nieuw einde genoeg om terugkerende fans tevreden te stellen? Het antwoord is helaas nee. De remake is zeker aan te raden voor mensen die Until Dawn nooit gespeeld of gezien hebben, want dit biedt een prima opgepoetste en iets uitgebreidere versie van een toch al sterke horrorgame. Maar voor grote fans die Until Dawn door en door kennen, biedt de remake te weinig nieuwe keuzes, consequenties en mechanieken om het fris, effectief en spannend te houden. Een goedkope upgrade voor eigenaren van de versie uit 2015 had dan ook geen overbodige luxe geweest.
Until Dawn is nu te spelen op PlayStation 5 en pc. Voor deze review is de game op PlayStation 5 gespeeld.
Conclusie
Until Dawn is een prachtige remake, maar voelt enigszins overbodig voor fans van het origineel. Met prachtige, levendige omgevingen, realistische details, filmische muziek, meer boeiende lore, uitgebreidere verkenningsopties en één nieuw einde, voelt de remake wel aan als een ‘complete’ versie van Until Dawn. Voor nieuwkomers is het dan ook zeker aan te raden, maar door het ontbreken van een goedkope upgrade, nieuwe keuzes, gameplayverbeteringen of echte verrassingselementen, is er weinig reden voor spelers van de game uit 2015 om terug te keren.
Ik herinner me dat de originele versie moeite had met de framerate, vaak onder de 30 fps gepaard met screen tearing. Het is een vermakelijke game, maar de slechte performance weerhielden mij ervan om meerdere playthroughs te doen. Hoe zit het met deze remake? De review gaat niet veel in op het grafische aspect.
Helaas 30 fps. Dat viel mij meteen op tijdens het opstarten. Ik wacht daarom wellicht nog even tot ik de PlayStatation 5 Pro ontvang, begin november. Deze zou de game mogelijk een fps boost geven.
Ik heb deze game ook twee keer gespeeld. Ik denk wel dat ik hem nog een keer zou aanschaffen als die iets in prijs is gezakt. Vooral naar aanleiding dat er nu ook een film van komt.
Het is grafisch wel een enorme upgrade!
Ik heb de originele game ondertussen drie keer uitgespeeld en ik moet zeggen dat:
– Een remake van het beste deel in de Supermassive reeks meer welkom is dan een remake van alle andere delen.
– De game is bijna 10 jaar oud, dus het verschil is echt zichtbaar mooier met UE 5.
– De leeftijd van de personages heb ik altijd iets meer gezien als twintigers, maakt ook niet echt uit, want de inlevingsfactor van de game heeft daar gelukkig niet veel mee te maken.
– De game is altijd leuk geweest met de “fixed camera”, de kleine aanpassingen zijn daarom ook een pluspunt. Dit cameraperspectief is te begrijpen, het is de stijl van de game en heeft meer impact op de sfeer, nl. je hebt altijd het gevoel dat je begluurt wordt. Dat is nu net de angstfactor die de game bewust inzet.
– De totems om in de toekomst te kijken zijn altijd al een ding geweest, ook in het origineel. Daar heb ik meerdere malen dezelfde totem vastgenomen om zeker te zijn dat ik geen personages zou verliezen op een stomme manier.
– Het is op zich tof dat ze toch één extra einde voorzien! Ik heb het origineel zeker drie keer gespeeld en ben nu heel benieuwd naar die nieuwe toevoeging. De extra plaatsen om te verkennen ga ik zeker ook leuk vinden om te ontdekken.
Over de prijs valt er te discussiëren, al is het wel een volledige remake van de game. Ik zou dus zeggen dat de prijs te verantwoorden is. Dat het een remake betreft, is een andere discussie. Sony mag gerust terug wat meer risico’s nemen en nieuwe verhalen verzinnen. Terechte kritiek!
Als fan van deze game, ben ik echter wel blij dat het bestaat. Met al deze leuke toegevoegde extra’s hebben ze er voor gezorgd dat de game aanvoelt als de frisse opschaling van het origineel. Ergens ben ik daardoor blij dat ze juist genoeg, maar niet te veel veranderd hebben om het voor iedereen leuk te houden, zowel bij oude en nieuwe spelers, zonder het karakter van het origineel aan te tasten.
Verder vind ik je review wel goed, maar ik wou toch even aangeven dat ook een doorwinterde “Until Dawn” speler hier nog steeds blij van kan worden. Deze game is voor mij zoals een film, en een goede film kan je ook meerdere keren opnieuw bekijken zonder het beu te worden. Krijgt de film een 4K upgrade? Dan sta ik weer in de rij om ‘m in een nieuw grafisch jasje te bekijken! 🙂