Argwanend was ik wel. Een remake van Black Flag, de game die dertien jaar geleden al bijna perfect was, door een studio die het afgelopen decennium vooral bezig was het DNA van de serie te vervangen door RPG-systemen. Maar goed, de Jackdaw vaart weer.
Sinds de aankondiging van Black Flag Resynced zat ik met gemengde gevoelens. Black Flag was in 2013 het moment waarop Assassin’s Creed voor het laatst echt verraste. Niet met niveausystemen of vijftig uur aan opvulquests, maar met een piratengame die toevallig ook een Assassin’s Creed was. Dat onderscheid is belangrijk, want het is precies wat Resynced zo goed begrijpt. Ubisoft heeft hier niet het wiel opnieuw uitgevonden. Ze hebben het schoongepoetst, de roestplekken weggewerkt en de zeilen opnieuw gehesen. En eerlijk gezegd is dat precies wat nodig was.
SCHERPE SABELS EN STOMME SOLDATEN
Het eerste wat opvalt is het gevecht. Weg met het simpele counter-systeem van weleer, welkom parry’s met staminabalken en takedowns. Edward hakt, pareert en schiet alsof hij nooit is weggeweest, en het voelt strak. Na een perfecte parry klap je een tegenstander in één beweging neer, en dat blijft veertig uur lang bevredigend. De toevoeging van de rope dart en de mogelijkheid om overal te hurken geven je meer opties dan het origineel ooit bood.
Maar, en dit is een flinke maar, het is te makkelijk. Vijanden vallen je één voor één aan alsof ze netjes een nummertje trekken bij de slager. Na twee gevechten had ik het patroon al door. Zelfs de nieuwe elite-vijanden, de Blunderbuss en Grenade-types, zijn na twee gevechten niet meer dan een klein obstakel. Zet de moeilijkheidsgraad omhoog als je er iets van wilt maken, want op normaal voel je je meer beul dan piraat.
HET KANON LIEGT NIET
Op zee is het een compleet ander verhaal. Hier zit de échte uitdaging, en eerlijk gezegd ook het beste deel van de hele game. De Jackdaw voelt beter dan ooit, met nieuwe vuurmodi voor je kanonnen, shrapnel naar achteren en verhitte kogels opzij. Elk zeegevecht is een puzzel van positioneren, timen en toeslaan, en het maakt niet uit of je een schoener of een Man o’ War te pakken hebt, elk gevecht voelt als een gebeurtenis.
De drie nieuwe scheepsofficieren die je kunt rekruteren voegen daar nog een laag aan toe. Elk heeft een eigen questlijn en een unieke vaardigheid, van extra schade absorberen tot een ramsnelheid die je dwars door vijandelijke schepen jaagt. Het voelt als iets wat er altijd had moeten zijn. Dat het er nu is, maakt de Jackdaw niet alleen sterker maar ook persoonlijker. Een thuis op zee in plaats van een drijvend kanon.
CARIBISCH BLAUW
Visueel is Resynced zonder meer indrukwekkend. De Caraïben zien er zo goed uit dat je af en toe even de controller neerlegt om naar de horizon te staren. De onderwaterwereld, die je nu overal kunt bereiken in plaats van alleen bij vaste duiklocaties, is schitterend. Koraalriffen, scheepswrakken, haaien die net iets te dichtbij komen. Het is het soort visuele sprong waar je een remake voor maakt.
Op mijn basis-PS5 in Performance-modus liep alles stabiel op 60fps, zonder noemenswaardige haperingen. Fidelity ziet er iets mooier uit maar zit vast op 30fps, en eerlijk gezegd merkte ik op mijn 4K-tv weinig verschil tussen de modi. De keuze is er, maar je mist niets door voor framerate te kiezen.
EDWARD KENWAY, NOG ALTIJD
Het verhaal is grotendeels intact gebleven, en terecht. Na Assassin’s Creed Shadows, dat nog steeds leunde op RPG-systemen, voelt Resynced als een welkome koerswijziging. Edwards reis van hebzuchtige piraat naar gebroken man die alles verliest wat hij liefheeft, raakt nog steeds. De verbeterde animaties en modellen geven de emotionele momenten meer gewicht dan dertien jaar geleden. Nieuwe cutscènes en de uitgebreide eindfase vullen het geheel aan zonder het origineel te overschaduwen.
De verwijdering van de moderne Abstergo-secties zal niet iedereen bevallen, maar persoonlijk heb ik ze geen moment gemist. De pacing vaart er wel bij. Wat minder geslaagd is, is de vervanging ervan door de Animus Hub en de bijbehorende lore-fragmenten, die aanvoelen als een verplicht nummertje waar niemand om heeft gevraagd.
ROEST OP DE ROMP
Er zijn genoeg schoonheidsfoutjes. Vlaggen en mantels die spontaan een eigen leven leiden, parkour die soms weigert te doen wat je wilt, en een enkele quest die vastliep tot ik een save herlaadde. Na Ubisofts rampjaar is het begrijpelijk dat ze leunen op een bewezen formule, maar dan mag de afwerking niet haperen. En die winkel met outfits die eruitzien alsof ze uit een ander spel komen, had wat mij betreft helemaal niet gehoeven.
De AI aan wal is ook een zwak punt. Vijanden lopen vrolijk je killzone in, negeren hun dode kameraden en blijken een geheugen te hebben van misschien drie seconden. Op zee compenseren de scheepsgevechten dat ruimschoots, maar aan wal had er meer uitdaging mogen zitten.
ALLE HENS AAN DEK
Black Flag Resynced is de beste Assassin’s Creed in jaren, simpelweg omdat het terugkeert naar wat de serie groot maakte. Het zeegevecht is fenomenaal, het verhaal raakt nog steeds, en de visuele upgrade is de prijs van een remake waard. Dat de AI op land een bord voor z’n kop heeft en de parkour af en toe kuren vertoont, is jammer maar niet fataal. Als je ooit van deze serie hebt gehouden, stap aan boord.
