Eerlijk zeggen: hoeveel keer kun je dezelfde route van Corneria naar Venom vliegen voordat het verveelt? Het antwoord is, na bijna dertig jaar en vijf versies van hetzelfde verhaal: nog steeds niet vaak genoeg.
Ik had gemengde gevoelens toen Nintendo in mei weer een Star Fox-remake aankondigde. Niet omdat ik iets tegen de game heb, integendeel. Star Fox 64 is een van de strakst ontworpen games uit de jaren negentig, een spel waar letterlijk geen gram vet aan zit. Maar het is ook een game die ik inmiddels op de N64, de 3DS en via NSO heb gespeeld, en die Nintendo met Star Fox Zero al eens opnieuw probeerde te verkopen met wisselend resultaat. De vraag was dus niet of Velan Studios er een mooie game van zou maken. De vraag was of er een reden zou zijn om er opnieuw voor te gaan zitten.
Na een week spelen is het antwoord: ja. Met een kanttekening.
SPIERGEHEUGEN
Het eerste wat opvalt als je Star Fox op de Switch 2 opstart is hoe ongelooflijk vertrouwd alles aanvoelt. De levels zijn identiek aan het origineel, de vijandpatronen staan waar ze altijd stonden, en alle trucjes die je in 1997 uit je hoofd leerde werken nog precies hetzelfde. Binnen twee minuten zit je weer op de automatische piloot, precies op het juiste moment een barrel roll, precies op het juiste moment een charged shot op die formatie achter de brug. Puur spiergeheugen.
Dat is bewust. Velan Studios heeft het gameplay-fundament met rust gelaten en alles eromheen opgeblazen tot iets dat eruitziet als een dure animatiefilm. Corneria is niet langer een handvol vlakke texturen met wat zeshoekige gebouwen, maar een slagveld vol brandende torens, rook en puin. De lava op Solar voelt daadwerkelijk heet. Zoness is een giftige modderpoel waar je doorheen wilt douchen. En Sector X, altijd al een van de mooiere levels, is nu een ruimtestation tegen een achtergrond van nevels die je even doet vergeten dat je op een Nintendo-console speelt.
Technisch draait alles op een rotsvaste 60 frames per seconde, zowel docked als handheld, en het kleurgebruik is fenomenaal. Dit is met afstand een van de knapste games op de Switch 2.
DE VIJFDE KEER IS DE CHARME
Laat me het maar gewoon zeggen: dit is de vijfde keer dat Nintendo je vraagt om Andross te verslaan via dezelfde planeten met dezelfde branching paths. Het origineel op SNES, de N64-versie, de 3DS-remaster, Zero op de Wii U, en nu dit. Op een gegeven moment mag je daar iets van vinden.
Toch voelt deze versie het minst als herhaling. Dat komt grotendeels door de nieuwe cutscenes tussen de missies. Waar het origineel je met een kort radiogesprekje het volgende level in duwde, krijg je nu volledig geanimeerde scènes aan boord van de Great Fox. Fox is arroganter dan je hem herinnert, Falco is een nog grotere zak, Slippy toont voor het eerst serieus zijn technische kant, en Peppy probeert het zooitje bij elkaar te houden. De scènes veranderen afhankelijk van welke route je kiest en hoe je de vorige missie hebt afgerond, wat een extra reden geeft om nog een keer te vliegen.
Het script is niet diepgaand, dat hoeft ook niet. Maar het geeft net genoeg gewicht aan de keuze tussen twee routes om het meer te laten voelen dan een menuselectie. En de voice acting is verrassend goed, al mist Andross wat van de dreiging die zijn oude, raspende stem had.
MEDAILLES JAGEN
Star Fox is, en dat is altijd zo geweest, een game die je in minder dan twee uur kunt uitspelen. Zeven levels, credits, klaar. De campaign is niet het eindpunt maar het startpunt, en dat geldt hier meer dan ooit.
Het medaillesysteem is terug: haal op elk level een bepaalde score en houd je teamgenoten in de lucht, en je ontgrendelt uiteindelijk een Expert-modus die geen genade kent. De nieuwe Challenge Mode is de welkomste toevoeging. Per level krijg je een reeks opdrachten die je dwingen om anders te spelen dan je gewend bent: bepaalde vijanden uitschakelen, tijdslimieten halen, bosses op specifieke manieren verslaan. Het klinkt simpel, maar sommige challenges zijn oprecht duivels. Dit is waar de game zijn longevity vandaan haalt, en het werkt.
De controls voelen strak en responsief, met net genoeg cooldown op boosts en somersaults om tactisch te moeten nadenken in plaats van alles te spammen. En ja, het Landmaster bestuurt nu eindelijk alsof het niet door een kleuter is ontworpen.
ONLINE HONDENGEVECHT
De multiplayer is volledig nieuw en een van de grootste verbeteringen ten opzichte van het origineel, waar je met z’n vieren op een postzegel van een scherm zat te knokken. Nu zijn het 4v4 online dogfights over drie maps met elk hun eigen modus: zones veroveren op Corneria, kristallen rapen op Fichina, en vracht stelen in Sector Y. Er zitten power-ups in die aan Mario Kart doen denken, van homing missiles tot EMPs, en de matches zijn lekker chaotisch.
Maar drie maps is mager. Te mager. De basis is uitstekend, de potentie is enorm, maar het voelt alsof Velan Studios is gestopt op het moment dat het interessant begon te worden. Geen standaard deathmatch, geen lokale splitscreen, geen extra arenas. Als Nintendo hier DLC voor uitbrengt is het een schot in de roos. Zonder DLC is het een leuk extraatje dat je na een weekend wel gezien hebt.
De co-op in de campaign, waarbij één speler vliegt en de ander schiet met de Joy-Con als muis, is meer een gimmick dan een serieuze toevoeging. Leuk voor een avondje met iemand die normaal geen controller aanraakt, maar geen vervanging voor echte co-op met twee Arwings.
PELSDILEMMA
Even over die karaktermodellen. Je hebt de memes gezien. Fox ziet eruit alsof hij net uit een David Attenborough-documentaire is gestapt, en Falco heeft het soort realistische verenkleed dat je liever niet van te dichtbij bekijkt. Het is wennen. Eerlijk is eerlijk: na een uur of twee vergeet je het, vooral omdat de modellen in de cockpit-communicatie en cutscenes prima werken. De levels en de schepen zien er sowieso fantastisch uit, en de orkestrale soundtrack is van het kaliber waar je je koptelefoon voor opzet.
Maar het blijft een rare keuze om niet gewoon het design uit de Super Mario Galaxy-film te gebruiken. Dat had niemand boos gemaakt.
KORT LONTJE
De campaign is kort. Dat is geen bug, dat is het ontwerp, maar het blijft een lastig verkoopargument in 2026. Als je niet het type bent dat dezelfde levels tien keer speelt om je score te verbeteren, dan zit je hier misschien drie avonden mee zoet. De Challenge Mode en multiplayer rekken dat op, maar de kern blijft: dit is een arcade-game uit de jaren negentig met een jas van 2026 aan. En die jas zit perfect, maar eronder zit hetzelfde lijf.
OUDE WIJN IN EEN HELE MOOIE NIEUWE ZAK
Star Fox op Switch 2 is de beste versie van een game die al dertig jaar de beste in zijn genre is. Velan Studios heeft precies gedaan wat nodig was: niets kapotmaken, alles oppoetsen, en net genoeg toevoegen om het fris te houden. Als je nog nooit een Star Fox hebt gespeeld, is dit dé versie. Als je ze allemaal hebt gespeeld, is het alsof je een oude vriend terugziet die naar de kapper is geweest. Leuk. Maar je kende hem al.
