In deze rubriek vertellen PU-redacteuren over de game die het afgelopen jaar de meeste indruk op ze heeft gemaakt. Vandaag: Marcel met Ghost of Yotei.
Vroeger was alles beter. De verpakking van die rozijntjes, naturel ribbelchips, Ajax, de huizenmarkt, het 33cl-blikje van Coca-Cola…Maar met stip op één staat het internet. Mijn hemel, wat is dat toch om te janken tegenwoordig! Laat er geen twijfel over bestaan: vroeger was het echt anders. Veiliger, leuker, en nog socialer ook.
Kon ik maar terug naar toen. Dan had ik in deze tekst kunnen vertellen hoe ik dankzij de eerste cd-rom van Grim Fandango met teleurstelling om heb leren gaan, omdat op het tweede schijfje een flinke kras zat. Of dat ik sinds Dante’s Inferno eerst bijna tot tien tel als ik me weer eens ergens te druk over maak. Maar nee, ik moet het over Ghost of Yotei hebben.
Die goeie, ouwe tijd
Laten we eerlijk zijn: natuurlijk is Ghost of Yotei niet echt mijn ‘GOTY’. Die eer moet haast wel naar Elden Ring: Nightreign gaan. Ik durf het inmiddels niet meer te checken, maar de laatste keer dat ik naar mijn speeltijd van die game keek stond de teller op 400 uur. Dat zullen er inmiddels wel 80 meer zijn, dus laten we zeggen dat ik het omgerekend twintig hele dagen heb gespeeld in 2025. Die game is goed voor bijna zes procent ‘of the year’. Dat zijn cijfers om mee thuis te blijven en nog meer Nightreign te spelen.
Toch verbleekt dit percentage bij de uren die ik naar mijn telefoon heb zitten staren. Ik combineerde eindeloos doomscrollen in de trein met streams op de achtergrond, terwijl ik ook nog een longread zat te lezen. Dat moest blijkbaar allemaal tegelijk. Zelfs als ik gewoon thuis op de bank zat, waren mijn hersenen altijd onderweg naar iets anders. Andere muziek, een leuker filmpje, nog meer shitposts. Het liep de spuigaten uit. Om toch een beetje in de PU-stijl te schrijven (RIP gamer.nl): ik kon amper meer pissen zonder podcast.
Computeren
Dat moest anders, bedacht ik me ergens halverwege dit jaar. Geen revolutionaire realisatie, maar wel een belangrijke. Het moest ook radicaal, want ik kan niets normaal. Mijn oplossing was als volgt:
1. Geen oplader meer in de buurt, want anders bleef ik aan mijn telefoon geplakt zitten;
2. Geen apps meer die al mijn tijd en aandacht opeisten;
3. Een computer kopen, zodat ik weer ‘ouderwets’ kon internetten.
Wat dit allemaal met Ghost of Yotei te maken heeft? Geloof me, dat vroeg ik me ook af, tot ik weer naar de intro van deze tekst keek. “In deze rubriek vertellen PU-redacteuren over de game die het afgelopen jaar de meeste indruk op ze heeft gemaakt.”
Als ik dit jaar aan games bekijk, dan is Elden Ring: Nightreign hoe ik tot voor kort met mijn telefoon omging. Het slokte alles om zich heen op, maar ik kwam er nooit van tot rust. Je kunt geen marathon lopen als je maar blijft sprinten. Ghost of Yotei liet me een ander pad zien. De afgelopen maanden kwam er langzaam maar zeker tijd vrij voor bezinning. Mijn telefoon kreeg een nieuwe functie: elders. Als ik per se iets op wilde zoeken, dan moest ik daarvoor ouderwets computeren. En ik zette met potlood een streep door sociale media alsof het namen waren op Atsu’s sjerp. Het gaat nog niet vlekkeloos, maar al zoveel beter dan vroeger.
Langspeelplaat
Toen ik dit stuk schreef (en alles nog beter was), had ik Ghost of Yotei nog steeds niet uitgespeeld. Dat is op zich niet opmerkelijk, want je kunt rustig tachtig uur in die game stoppen. Maar daarin zat het probleem: ik speelde nooit rustig, enkel obsessief. En dat is misschien toch niet zo heel gezond. Ghost of Yotei is een van de eerste games waar ik echt lang mee heb gedaan. Ik speelde het een paar uur per sessie, en toen was ik er wel weer klaar mee. Niet omdat het spel me ging tegenstaan, maar omdat ik er weinig bij voelde om het er allemaal weer in één keer doorheen te jagen.
Je kunt het achterhaald noemen, maar Ghost of Yotei voelt voor mij een beetje als het oude internet. Computergestuurde personages steken pas van wal zodra jij ze aanspreekt (geen autoplay) en je kunt eigenlijk op ieder moment een missie opstarten dan wel afbreken. Er is op de achtergrond geen algoritme aan het werk dat je dwingt om door te spelen. Notificaties zitten er wel in, maar die zijn nooit misleidend: dit is wat je kunt doen en dit is wat je krijgt. Het zal je niet verbazen dat ik de HUD ook zoveel mogelijk heb uitgezet. Het is alsof ik het spel in een focusmodus speel.
Was het dit jaar de beste game? Vast niet. Zelfs als ik die absurde hoeveelheid Nightreign even wegdenk, dan zijn er nog Clair Obscur: Expedition 33 en Hollow Knight: Silksong. Hades 2 heb ik niet eens durven spelen. Dat is nou typisch zo’n spel waarin ik mezelf kan verliezen, terwijl ik nog druk op zoek ben naar rust.
Als ik mezelf iets mag toewensen, dan is het dat ik wat van die kalmte uit Ghost of Yotei meeneem naar volgend jaar. Dat ik in 2026 alleen games blijf spelen zolang ik me daar relaxed bij voel, en anders lekker niet.
Met wind in mijn rug
Geniet met volle teugen
Tijd komt nooit meer terug
Meer nieuws
Summer Game Fest 2026: alle showcases, tijden en livestreams op een rij
ARC Raiders: release, gameplay, platforms en alles wat we weten
Steam Deck 2: release, prijs, specs en alles wat we weten
Forza Horizon 6: release, PS5, Game Pass, map en alles wat we weten
Battlefield 6: alles over release, gameplay, Season 3 en meer
De gekste dingen die we op CES 2026 hebben gezien
Favorieten: Metroid Prime 4 blijkt een nieuw recept dat minder lekker smaakt
Favorieten: Clair Obscur: Expedition 33 ging stiekem over iets heel anders
Favorieten: Wanderstop was het oog van de storm
Favorieten: Clair Obscur: Expedition 33 was vorig jaar al mijn beste game van dit jaar
Prima voornemen 🙂 ik merk zelf dat ik steeds minder zin heb om op social media te kijken of een avond door al die filmpjes te scrollen. Dan ga ik liever lezen, gamen of een film / serie kijken bijvoorbeeld.
De kids kijken ook de hele dag shorts op YT als ik ze zou laten. Wat ik dus niet doe 😉
Vroeger en internet socialer.. Dan denk ik gelijk aan: mIRC, ICQ, MSN, Skype, Gamespy.. man man mooie tijden.
Dat ik hier nog eens het woord mIRC tegenkom, pracht client wat geloof ik nog altijd bestaat! Gouden tijden waren dat, die chatrooms van Tiscali. Ik denk meteen aan een zekere Danielle-dbz-fan, of Anne, de admin. Of die kerel die altijd zat te zaniken dat hij niet te veel mocht internetten van zijn vrouw. Wij hem maar weer opburen natuurlijk.
Het was inderdaad allemaal veel spontaner in die tijd. Minder geregisseerd, minder filter, gewoon kletsen en kijken waar het gesprek uitkwam. Mooie herinneringen.
Ja wij zochten onze wars voor Quake en counterstrike via mIRC. dan dropte je bijvoorbeeld de volgende tekst in de chat: Seeking: 5on5, no server, de_dust2, now ready .. Geniaal.
Het was ook een heerlijke game met ongelooflijke mooie wereld met tof verhaal.
Dit soort games zie je niet vaak en heb de hele rit door genoten.
Hete meisjes wachten op u op – – Hot21.fun
Top game!
Goed stukje, Marcel! Je voorbeeld om bewust echt rust te nemen – en daarvoor ook het juiste type game te kiezen – ga ik proberen te volgen.
En ja, het vroegere internet was beter (of in ieder geval leuker) dan nu. Maar gelukkig zijn er nog sites zoals PU die de geest van dat tijdperk in leven houden!
Aparte column, maar wel eens dat Yotei een hele fijne game was en dat die wereld geweldig was om in te zijn. Ik heb de game ook op een rustig tempo gespeeld en genoten van de ervaring. Dat het vooral een kopie van Tsushima was vond ik niet erg, die game was ook top. De beelden, de muziek, de knetterende gevechten. Genoten. De game heeft alleen wat pech dat het is verschenen in een jaar waar elke maand twee absolute topgames verschenen. Denk dat het in 2024 wel de GOTY had kunnen worden.
Zeer zeker niet. Daar heeft hij te weinig voor gescoord. Astro Bot heeft zulke goede kritieken en cijfers gehad dat dat de terechte winnaar van dat jaar was. Ghost of Yotei had dat nooit gewonnen.
94 versus 86 van de critics en 91 versus 81 van de users.
Kijk maar eens naar de cijfers van Baldur’s Gate 3 en Clair Obscur. Met zulke cijfers win je de GOTY wel. Onder de 90 maak je weinig kans als de concurrenten hoger scoren.
Heerlijke wereld om door heen te reizen. De mooie graphics en soundtrack maken het geweldig!
Bij deze game ik vond het erg tof. Alleen qua missies was het allemaal hetzelfde maar dat vond ik jammer maar voor de rest vond ik het toffer dan deel 1. En qua tijd nemen voor een game dat doe ik in zijn algemeenheid wel.
Ik ben me aan t omscholen tot docent en sta tegenwoordig al regelmatig voor de klas. Daarnaast heb ik nog een kantoorbaan voorlopig. Ik merk zeker tijdens dat werk dat ik continu naar mijn telefoon grijp of soms naar de browser op mijn computer. Heb altijd wel iets op staan om te luisteren en tussendoor kijk ik voor de zoveelste keer op een van de laten we zeggen tien vaste websites. Puur uit verveling. Social media heb ik er al lang uit gegooid. Dat scheelt al veel. Als ik een dag voor de klas sta kijk ik bijna geen enkele keer op de telefoon.
Zie het ook als ik lesgeef. Er zijn soms van die huiswerk uurtjes en als ik dan achter in de klas ga staan en meekijk met wat ze aan t doen zijn op hun laptop: continu iets anders. Totaal geen focus. Het is echt per halve minuut dat ze schakelen van Engels naar Natuurkunde, geschiedenis, even gewoon iets aan chat gpt vragen. Gaat helemaal nergens over. Als die kinderen een filmpje van drie minuten moeten kijken is dat equivalent aan the lord of the rings voor onze generatie.
Het is heerlijk om een game gewoon op t gemakje te spelen. Doe ik al jaren. Af en toe heb ik dan wel dat ik op t eind klaar wil zijn en m dan wel snel ga ‘jagen’.
Tijd nemen voor een game is gewoon het beste wat je kunt doen. Geen gehaast, geen druk van ik moet nog een hoop games spelen die dit jaar uitkomen dus ga het rushen.
Neem de afgelopen 2 jaar steeds meer de tijd voor een game en laat andere games varen. Als je voor jezelf de pareltjes eruit kunt pikken maakt het niks uit dat je die andere games niet kunt spelen waar andere mensen vaak overhyped over zitten te praten.
Baldurs Gate 3 bijvoorbeeld moet ik ook nog spelen maar sommige andere games die mindere waardering hebben gekregen gaan gewoon voor. Bijvoorbeeld Metroid Prime Beyond. Daar neem ik echt de tijd voor. Alle hoekjes en gaatjes exploreren.
Hades 2 kan bijvoorbeeld ook gewoon wachten. Tegen de tijd dat ik daar aan toe kom is hij uit op de Ps5 en speel ik die met nog mooier beeld, fijnere controller en met trophies.
Wachten wordt tegenwoordig beloont.
Silent Hill 2 remake ligt ook nog te wachten.
Voor €35,- kunnen kopen. Mooi de updates overheen gegaan en niet het volle pond voor betaald.
Hoop dat ik die instelling en gedachte ook ga krijgen. Ik koop veel te veel en daardoor veel te haastig en teveel druk om door alles heen te komen. Daardoor vaak niet meer echt aan het genieten van een game.
Ik heb door de weeks maar max 2 uurtjes per dag om te gamen. Vaak red ik dat allang niet eens. Maar koop wel 2 a 3 games per maand. Als je dan 3 games koopt met 40 uur of meer speelduur (per game) dan kom je al gauw in de knel. En het hoopt alleen maar op.
@Edmar, als je dat kunt terug dringen dat kopen dan heb je al veel gewonnen.
Denk in jou geval maximaal 1 per maand dat je goed zit. Ben je door je backlog heen dan kun je altijd nog bijkopen.
Dat was dus ook mijn probleem. Blijven kopen wetende dat je er eigenlijk geen tijd voor hebt.
Dit is precies hoe ik deze game speel.
Ik bepaal waar ik heen ga, ik hou me niet aan de regeltjes behalve dan de beperkingen die de omgeving mij kunnen opleggen.
Ik klim naar die rots om lekker een stukje rond te kijken. Onderweg therapeutisch een paar mannen uitdagen en door.
Maar serieus is dit inderdaad heel kalmerend.
Nu moet ik toegeven dat AC shadows het op dat vlak ook best ok deed. Die game ging ik vanaf de eerste stap al totaal andere richting in, en ja die game is jammer dat je dan vijanden hebt waar je kansloos bent maar ik probeerde die te ontwijken en je komt ook dan best ver.
Beide games speel ik eigenlijk meer als kaarten maker dan als samurai. Ik probeer eerste elk stukje van dek aart vrij te spelen voor ik echt vee te ver in de game zit.
Wel doe ik uiteraard onderweg wat missies die ik tegenkomt als ik ze leuk vind klinken op dat moment. Maar het verhaal negeer ik vaak bewust zo lang mogelijk.
Heerlijk virtueel in een setting zijn waar niemand je verplicht terug te keren naar het verhaal.
Maar van de 2 genoemde games vind ik GoY voor mij wel de winnaar. Ook al vind ik Atsu zelf wel een tikje minder als personage dan de AC counterparts.
Maar ik vind beide games wel goed gelukt als virtuele reis simulator .
Interessant, ga ik ook eens proberen
Vet game! Zelfs beter dan Tsushima. Het deed me heel erg denken aan Kill Bill en ik heb er zelfs een echte katana door gekocht.
Mooi artikel, op tijd voor de goede voornemens van 2026. Een aantal van jouw genoemde neem ik ook mee, kijken hoe ver ik dit jaar kom!
Heerlijke game heb er van genoten.