Ik heb de afgelopen week meer Salmonids neergeknald dan warme maaltijden gehad. Splatoon was altijd die reeks die ik van een afstand bewonderde maar nooit echt binnenging, omdat het echte spel online begon. Nu draait het voor het eerst volledig om singleplayer, en het is precies de instap die ik nodig had, al is het niet de instap die de serie verdient.
Ik heb eerder Splatoon-delen gespeeld, maar het klikte nooit helemaal. Het echte spel begon online, en online begon ik meestal aan iets anders. Raiders draait dat om. Geen Turf War, geen Ranked Battle. Jij, een inkkanon, en een berg vijanden die dood moeten. Het verhaal is niet meer dan een excuus, je crasht met popgroep Deep Cut op een archipel vol Salmonids en begraven schatten, maar meer heeft het ook niet nodig.
KNALLEN EN GRAAIEN
De gameplay loop zit goed in elkaar. Je trekt eropuit in raids van een paar minuten, schiet alles neer wat beweegt, verzamelt materialen en wapens, en keert terug naar je schip om je build te tweaken. Dat klinkt als elke looter shooter ooit, en dat ís het ook, maar Nintendo heeft het concept vertaald naar hun eigen taal op een manier die verrassend goed werkt. Splatoon Raiders is een van de grotere releases van juli, en het voelt ook zo.
De basis is puur Splatoon. Je schiet inkt, duikt erin om te herladen en te ontsnappen, en probeert het slagveld onder controle te houden. Daaroverheen komen tanks die als classes fungeren, met elk hun eigen gadgets. De Power Tank geeft je een verwoestende grondklap. De Speed Tank draait om mobiliteit. De Tactical Tank laat je turrets en tripmines plaatsen. Elk gadget kun je verder aanpassen met parts die niet alleen stats verhogen, maar het gedrag compleet veranderen. Een turret die automatisch plaatst zodra je een vijand raakt. Een dash-aanval die extra verticale klappen uitdeelt. Combineer dat met tientallen wapens in verschillende rarities, relics voor passieve bonussen, en de drie leden van Deep Cut die elk hun eigen superaanval meebrengen, en je snapt waarom ik om twee uur ’s nachts nog “eentje dan” zei.
MEER, HARDER, HETZELFDE
Alleen staan al die systemen in dienst van een gameloop die wat meer variatie had mogen hebben. Je hebt levels waarin je kristallen uit de grond boort terwijl vijanden op je af stormen, timed dungeons waar je genoeg Power Eggs moet verzamelen om laag na laag dieper te boren tot je de boss bereikt, en verborgen uitdagingen met één specifieke gadget. Dat laatste komt het dichtst in de buurt van de creatieve levels uit eerdere Splatoon-games, en smaakt daardoor naar meer.
Die dungeons zijn het hart van het spel en ze kunnen flink uit de hand lopen. Schermen vol vijanden, elke Salmonid-soort met z’n eigen manier van aanvallen, terwijl die timer door blijft tikken. Als het klikt is het geweldig. Je gadgets vuren af, een Deep Cut-lid haalt z’n superaanval uit op het perfecte moment, de boss gaat neer en je drijft in een zee van inkt. Maar na een uur of tien merk je dat het steeds hetzelfde recept is met andere ingrediënten. De Spicy-versies van eerder gehaalde levels gooien er meer vijanden tegenaan, wat de chaos groter maakt maar het gevoel niet echt verandert.
WAAR ZIJN DE LEVELS?
Wat ik het meest mis is het leveldesign. Eerdere Splatoon-campagnes, en dan vooral de Octo Expansion uit deel 2, gebruikten inkt als canvas voor puzzels, platformsecties en momenten van pure Nintendo-vindingrijkheid. Die creativiteit is hier grotendeels afwezig. De verborgen uitdagingen zijn leuk maar te kort en te schaars om dat gat te vullen. Bossfights zijn redelijk ontworpen maar missen de slimheid van hun voorgangers, waar je eerst moest uitvogelen hóé je schade kon aanrichten voordat je überhaupt begon met schieten. In Raiders is de oplossing bijna altijd “schiet meer.”
De muziek valt ook tegen. Splatoon staat bekend om z’n aanstekelijke soundtrack en die reputatie doet Raiders geen eer aan. Een paar tracks zijn prima, de rest vergeet je zodra je het spel uitzet.
TOCH NOG EVEN DOOR
En toch bleef ik spelen. De progressie is gewoon te lekker. Elke raid levert iets op, zelfs als je faalt. Een nieuw wapen, een zeldzame gadget part, genoeg XP om weer een level omhoog te gaan. Na de credits opent het spel nog een flinke bak endgame content, en de co-op modus, waarin je willekeurige spelers om hulp vraagt of zelf bijspringt, geeft het geheel net genoeg sociale smaak om solo niet eenzaam te voelen.
Technisch draait alles soepel. De Switch 2 houdt moeiteloos 60 fps vast, zelfs als het scherm vol staat met vijanden en inkt, en laadtijden zijn verwaarloosbaar kort. Voor vijftig euro krijg je ruim twaalf uur campaign en nog eens flink wat uren endgame.
PRIMA SPUL, MAAR NIET DE VOLLE POT
Splatoon Raiders is het bewijs dat de serie ook zonder multiplayer overeind blijft, al mist het de briljante leveldesign-momenten die Splatoon z’n beste solo-uren gaven. Als looter shooter is het verslavend en vakkundig in elkaar gezet. Als Splatoon-game had het meer lef mogen tonen.
